เมื่อจังหวะการเต้นของหัวใจเร่งรีบ
กาลเวลาจะพาความเครียดเข้ามาจนกระทั่งมันแตกสลาย
แล้วความเครียดที่ไม่ได้รับการดูแลก็ตกไป
บนจิตใจเหมือนน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นไม่สิ้นสุด
แสงสว่างในจิตใจก็เริ่มหรี่ลง
สิ่งที่คุณสามารถทำได้ก่อน
บัดนี้กลับกลายเป็นงานอันเหนื่อยยากแห่งความปรารถนา
ความเหนื่อยล้าเข้ามารุกรานจิตวิญญาณของคุณ
แรงโน้มถ่วงเริ่มเข้ามาอยู่ในตัวคุณ
ลากกระดูกทุกชิ้นลงไป
กระแสน้ำที่คุณไม่เคยให้ความสำคัญได้ไหลออกไปแล้ว
และคุณก็ติดอยู่ในพื้นที่ที่ไม่แน่นอน
บางสิ่งบางอย่างในตัวคุณได้ปิดตัวลง
และคุณไม่สามารถผลักดันตัวเองกลับมาสู่ชีวิตได้
คุณถูกบังคับให้เข้าสู่เวลาว่าง
ความปรารถนาที่เคยผลักดันคุณได้ละทิ้งไปแล้ว
ตอนนี้ไม่มีอะไรจะทำอีกแล้วนอกจากพักผ่อน
และเรียนรู้ที่จะรับตัวตนอย่างอดทน
คุณได้ละทิ้งการแข่งขันแห่งวัน
ในตอนแรกความคิดของคุณจะมืดมน
และความโศกเศร้าจะเข้ามาครอบงำเหมือนกับสภาพอากาศที่หดหู่
น้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสายจะทำให้คุณหวาดกลัว
ท่านเดินทางเร็วเกินไปบนดินแดนเท็จ
ตอนนี้วิญญาณของคุณได้มารับคุณกลับคืนแล้ว
หลบภัยในความรู้สึกของคุณ เปิดออก
ถึงปาฏิหาริย์เล็กๆ น้อยๆ ที่คุณรีบผ่านพ้นไป
ควรระวังทางฝน
เมื่อมันตกช้าและอิสระ
เลียนแบบนิสัยของเวลาพลบค่ำ
สละเวลาเปิดบ่อน้ำสี
นั่นทำให้วันมีความสว่างสดใส
วาดไปพร้อมกับความเงียบของหิน
จนความสงบนั้นสามารถเข้าครอบครองคุณได้
จงอ่อนโยนกับตัวเองให้มาก
อยู่ให้ห่างจากคนที่จิตใจไม่สงบ
เรียนรู้ที่จะอยู่ใกล้คนที่สบายใจ
ใครรู้สึกว่าตนมีเวลาเหลือเฟือในโลกนี้
ค่อยๆกลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิม
การเรียนรู้ความเคารพใหม่ต่อหัวใจของคุณ
และความสุขที่อยู่ห่างไกลในกาลเวลาอันเชื่องช้า
-- จอห์น โอโดโนฮิว จาก "Blessings"
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
15 PAST RESPONSES
This whole book by O'Donohue is a great blessing "To Bless the space between us." So sad that he has departed but grateful for the gifts he left behind--each of them a special gem of insight for our troubled world. John O'Donohue helps me remember what truly matters.
Excellent message, specially for those of us who try to manage stress daily.
Great to get a poem - not just more "information"
Would love more poems from Daily Good.
I cannot possibly tell you how timely this is for me right now...I am so grateful for your writing - you have provided a validation that I so desperately needed. It is only by the refuge, calmness, and gentleness you have so eloquently communicated that I have survived. Thank you, dear John O'Donahue for having written this. Thank you so, dear Daily Good, for having posted it.
Namaste, ~AJay
I like the expression, 'race of days'. It seems like this and to what end we run I'm sometimes unsure. I think it's because we feel we run out of time. We have to do things. To be seen to be doing things. I think it's time I stopped. Time to let everything flow around me and just let life happen.
Oh my God, this was just what I needed...Thank you to whoever chose it