Nocna Zmiana W Marriott

To był długi, upalny sierpniowy dzień. Przejechaliśmy ponad sześćset mil i zbliżała się godzina 23:00, gdy wjechaliśmy do Kingman w Arizonie. Zatrzymaliśmy się i wybraliśmy motel. Ku mojemu zaskoczeniu, bo był środek tygodnia, recepcjonista poinformował mnie, że są pełne. W następnym miejscu to samo. Tym razem poprosiłem recepcjonistę o sugestie.
"Wypróbuj Hampton Inn."
W Hamptonie powitano nas słowami: „Jesteśmy zarezerwowani. Przepraszamy”.
„Co się dzieje?” zapytałem. „Czy w mieście jest jakiś zjazd?”
„Właśnie przyjechał autobus turystyczny z 60 osobami” – powiedział recepcjonista. „Do tego mnóstwo ludzi jedzie do Wielkiego Kanionu. Może spróbuj w Best Western. Chyba godzinę temu mieli jeszcze jeden wolny pokój”.
Próbowaliśmy w Best Western. Bez powodzenia.
W tym czasie dotarliśmy już do zachodniego krańca Kingman. Zawróciliśmy, żeby przelecieć jeszcze raz i ze zdumieniem zobaczyliśmy księżyc – ogromny, czerwonawy i zaledwie w połowie pełny. Stał tuż nad horyzontem w ciszy pustynnej nocy. „Widać nawet kratery” – powiedziała moja żona niemal do siebie.

Byłem w Santa Fe na konferencji. Moja żona, wracając z Europy, przyleciała do Albuquerque poprzedniego wieczoru. Pomimo jet lagu, pokonaliśmy około 560 kilometrów z Belen, a potem na północ, mijając Santa Fe, do El Rito, rozglądając się dookoła. Potem ruszyliśmy na zachód. Więc kiedy zaproponowałem, żebyśmy ruszyli do Needles, osiemdziesiąt kilometrów dalej, zawahała się. „Dotarlibyśmy o północy i kto powiedział, że będziemy mieli więcej szczęścia?”. Wciąż była we francuskim czasie i z trudem powstrzymywała się od zasypiania.
Moja pewność co do znalezienia noclegu zniknęła. Byliśmy częścią tajemniczej grupy podróżnych, którzy rywalizowali o kilka pokoi. Marriott, jak mi powiedziano w poprzednim miejscu, był warty wypróbowania. Był nowy i dopiero co otwarty.
Kingman to miasto na pustyni. W sierpniu temperatury w ciągu dnia sięgają 38 stopni Celsjusza. Mimo to, na wysokości 1000 stóp (3300 stóp) jest tam stale o co najmniej dziesięć stopni chłodniej niż w Needles, tuż za rzeką Kolorado na pustyni Mojave, na wysokości 150 metrów (500 stóp) nad poziomem morza. Tydzień wcześniej, przejeżdżając przez Needles, urzędnik powiedział mi, że minąłem się z 49 stopniami Celsjusza zaledwie o kilka dni. Miałem więc nadzieję pozostać na wyższej wysokości.
Znaleźliśmy Marriotta schowanego w głębi głównej ulicy. Na czwartym piętrze wisiał baner. Stałe oznakowanie nie zostało jeszcze zamontowane. Wchodząc do holu, znalazłem się jako trzeci w kolejce. Niedobrze.

Hol był duży i skromny – pomyślałem, że to kwestia gustu. Ogromne malowidła w stylu tromp l'oeil, bańki mydlane w różach i błękitach na ścianie za recepcją naprawdę rzucały się w oczy. Po co bańki? – zastanawiałem się. Ale były ważniejsze sprawy, którymi należało się martwić, więc zwróciłem uwagę na samotną młodą kobietę za ladą. Wzięła kartę kredytową mężczyzny w koszulce i obciętych dżinsach, wokół którego tłoczyła się trójka dzieci. Walczyły z ekscytacją taką przygodą i co chwila wierciły się i wykonywały różne ruchy ciała. W pewnym momencie chłopiec, który upadał do tyłu, żeby siostra go złapała, uderzył głośno o recepcję. Uwaga siostry rozproszyła się. Chłopiec podskoczył i nic mu się nie stało. Ale dlaczego tak długo to trwało?
Mijały minuty, a ekspedientka wpatrywała się w ekran komputera. Domyślałem się, że miała dwadzieścia kilka lat i wydawała się mała w przestronnym holu ledwo ukończonego, niemal wyprzedanego hotelu Kingman Marriott.
W końcu podniosła wzrok znad ekranu komputera i powiedziała: „Przepraszam. Twoja karta nie jest akceptowana”. Przez cały ten czas telefon w recepcji dzwonił nieubłaganie. Teraz odebrała. Nie usłyszałem, co powiedziała, zanim przełączyła połączenie na oczekiwanie.
Przecież nie pozwoliłaby komuś przez telefon zarezerwować pokoju przed nami, którzy staliśmy w kolejce, prawda?
Właśnie wtedy, kątem oka, zauważyłem mężczyznę idącego od windy w stronę stanowiska. Dotarł obok ojca z problemem z kartą kredytową i pochylił się, próbując zwrócić uwagę recepcjonisty.
„Mógłby nam pan zostawić dwieście dolarów kaucji” – mówił urzędnik do ojca. Domyślałem się, że już po nim. Musiały być dwa telefony, bo dzwonienie nie ustawało.
Młody Azjata przede mną i ja zaczęliśmy rozmawiać – konkurowaliśmy o pokój, owszem – ale połączeni jako obserwatorzy dramatu rozgrywającego się na naszych oczach. Wyglądało na to, że ojciec miał gotówkę. Dokumenty były podpisane i odszedł od biurka z dziećmi. Teraz odwróciła się do mężczyzny z windy. Pokój, za który właśnie zapłacił, nie był posprzątany.
„Zajmę się tym, proszę pana, jeśli da mi pan kilka minut” – powiedziała.
Telefony dzwoniły nadal.
Jezu, pomyślałem, to miejsce nie nadąża za tempem. Obserwując to wszystko, nie mogłem powstrzymać podziwu dla młodej kobiety, która nie poddała się rosnącej presji, ale zaczynałem się też zastanawiać, czy wkrótce nie czeka mnie załamanie nerwowe.
W każdym razie, teraz byłem drugi w kolejce. Czy to możliwe, że zostały jeszcze dwa pokoje?
Gdy ojciec i dzieci wyszli, mężczyzna przede mną zrobił krok naprzód. Młoda kobieta przy recepcji wykorzystała tę chwilę, żeby podnieść coś, co musiało być trzecim telefonem; szukała teraz pokojówki, która zajęłaby się niepościelonym łóżkiem windziarza. Właśnie wtedy zauważyłem kolejnego mężczyznę idącego zza kulis w stronę recepcji. Kolejny niepościelony pokój?
Było już grubo po 23:00. Chociaż nie miałem dowodów, miałem przeczucie, że w całym hotelu nie ma już żadnego pracownika, poza tą młodą kobietą za recepcją. W małym motelu nie wydawałoby się to dziwne, ale tutaj było. Czy hotele nie mają zawsze menedżera i personelu – boyów hotelowych, ludzi ukrytych w piwnicach, kuchniach, biurach, zapleczach, wszystkich dyskretnie obecnych, by utrzymać to miejsce w ruchu? Ale Kingman to miasto na pustyni, miejsce, gdzie natura została ogołocona do gołego szkieletu. Niemniej jednak, stojąc tam w lobby Marriotta, moje poczucie, że samotna młoda kobieta za recepcją stanowi cały personel hotelu, wywołało dziwnie surrealistyczne uczucie. Hotel nie powinien być tak ogołocony, nawet w mieście na pustyni.

Teraz po cichu jej kibicowałem, jednocześnie wyobrażając sobie, że lada chwila do budynku zbierze się nieznana liczba nocnych podróżnych. Przepchną się przez drzwi i rzucą się w stronę recepcji. W rzeczywistości dwie nowe grupy już weszły i ustawiły się w kolejce za mną. Jak dotąd jednak konwencjonalna etykieta się sprawdzała, mimo że zaczynały się pojawiać pęknięcia.

Recepcjonistka w końcu odłożyła słuchawkę. Nikt nie odebrał. „Zajmę się tym za kilka minut, proszę pana, proszę poczekać” – powiedziała do windziarza. Następnie zwróciła uwagę na młodego Azjatę. Drugi mężczyzna zza kulis podszedł już do recepcji i czekał niecierpliwie. Spojrzała na niego. „Pokój, który mi pan przydzielił, nie został posprzątany!” – powiedział.
Telefony wciąż dzwoniły bez przerwy. „Dajcie mi kilka minut, zajmę się tym” – mówi, a w jej głosie słychać już pierwsze drżenie.
„W czym mogę pomóc?” – zapytała Azjatę z nutą napięcia w głosie.
Tutaj, po raz pierwszy w tym dramacie, wszystko poszło gładko. Karta zatwierdzona. Rejestracja podpisana, numer rejestracyjny zapisany, klucze przekazane. Młody Azjata kieruje się do swojego pokoju. Moja kolej.

W tym momencie młody, elegancko ubrany mężczyzna wchodzi z zewnątrz do holu i energicznie obchodzi recepcję. Podchodzi prosto do drzwi dla pracowników, naciska kilka przycisków i znika w kolejnym pomieszczeniu. Czy pomoc już nadeszła? Chwilę później pojawia się ponownie i wymienia krótkie spojrzenie z młodą kobietą. Niesamowite, jak subtelnie przekazuje: „ledwo się trzymam”.
Rozumiejąc sytuację, podchodzi do mnie. „Mogę ci pomóc?”
Słyszę, jak młoda kobieta mówi coś o pościeli dwóm mężczyznom z niepościelonymi łóżkami.
Okazuje się, że pokój, który dostaliśmy z żoną, jest ostatnim. To więcej, niż się spodziewałem, ale kto się kłóci? Tymczasem w holu tłoczą się kolejni ludzie, głodni pokojów.
„Sprzedaliśmy!” – młoda kobieta niemal krzyczy z nagłą nową energią. Przynajmniej niektóre problemy zostały rozwiązane.
Z żoną idziemy na trzecie piętro, gdzie wsuwam kartę do zamka. Drzwi otwierają się bez problemu. To powinien być moment przełomu, wytchnienia.
I tak by było, gdybyśmy, patrząc na czyste linie i świeże udogodnienia, uznali łóżko za schludne i schludne miejsce do spania. Zamiast tego dostrzegliśmy wyraźny podpis poprzedniego lokatora: pogniecioną pościel i odrzuconą kołdrę. Szybko poszedłem do łazienki – zużyte ręczniki walały się po podłodze.
Po części byłem na to przygotowany. Mimo to, po raz pierwszy zapłaciłem za pokój w hotelu i zastałem go nietkniętym przez obsługę pokojową. Moja żona opadła na kanapę, zbyt zmęczona, by się tym przejmować. Dołączyliśmy do niej i siedzieliśmy w milczeniu. Zbliżała się północ.

Może dlatego, że to było moje pierwsze doświadczenie, było w tym coś interesującego. Jak duży problem stanowi dzielenie się zużytą pościelą i poszewkami na poduszki z obcą osobą? Czy to niebezpieczne? Czy są jakieś choroby, o które warto się martwić? Być może. Ale realistycznie rzecz biorąc, czy te obawy nie są przesadzone? Mimo to, kiedy naprawdę rozważałem wejście do niepościelonego łóżka, coś mi mówiło: „Nie ma mowy”. Reszta pokoju wyglądała jednak całkiem nieskazitelnie. Widziałem, że moja żona nie przejmuje się tą sytuacją. Zamiast tego zaczęła sprawdzać szczegóły nowych pokoi Marriotta. „Naprawdę wykonali tu świetną robotę” – powiedziała. „Podoba mi się ten pokój”.
Przez kilka minut rozmyślałem. Nie chciałem być kolejnym narzekaczem, ale karty zostały rozdane. Dodałbym pokój 309 do listy pokoi z niepościelonymi łóżkami.
Wracając do holu, zastałem obie recepcjonistki wciąż tam były. „To była niezła noc, prawda?” – powiedziałem do młodej kobiety, która skinęła głową. „Doceniam, jak sobie z tym wszystkim poradziłaś” – dodałem, po czym wyjaśniłem, że nasz pokój również został pominięty.
Młody mężczyzna podszedł bliżej. „Zajmiemy się tym, proszę pana. Czy mógłby nam pan dać dziesięć minut? Przyniesiemy nową pościel i ręczniki i zmienimy cenę pokoju”.
„Tak, oczywiście. Dziękuję. A jak masz na imię?”
"Andy."
Wracając po schodach, zauważyłem, że polubiłem oboje tych młodych ludzi.

Minuty mijały. Przyglądałem się stylowemu rysunkowi nad kanapą – niebieska kratka, luźno narysowana z ciepłymi akcentami. Sztuka korporacyjna, prawda, ale niezła. Moja żona wstała i oglądała kilka innych rzeczy. „To świetne miejsce!” – powiedziała. To zdecydowanie duży krok naprzód w porównaniu z Motelem 6, w którym często się zatrzymywałem. Andy i młoda kobieta musieli być zajęci ścieleniem łóżek, pomyślałem. Minęło ponad dziesięć minut, byłem pewien, i wyszedłem na korytarz. Był pusty. Poszedłem w stronę windy, gdzie korytarz otwierał się na lewo. I tam siedziała samotnie na ławce młoda kobieta z recepcji. Jej profesjonalny wygląd zniknął. Zdjęła szytą na miarę marynarkę i wyglądała jeszcze młodziej.
„Zaraz pójdziemy do twojego pokoju” – powiedziała szybko, patrząc na mnie z otwartą twarzą. Była bardzo bezbronna. Zwykłe dziecko.
„W porządku” – powiedziałem. „Świetnie sobie radzicie”.

Nieznajomi spotykają się w najróżniejszych okolicznościach, ale czasami ta separacja znika i zostaje zastąpiona czymś innym – jak to nazwać? Bezosobową intymnością? Mogłaby być moją córką. Wróciłem do pokoju. Po kilku minutach ktoś zapukał i Andy stanął w drzwiach ze stertą czystej pościeli i ręczników.

Może właśnie w tym momencie zdałem sobie sprawę, że coś fundamentalnego się zmieniło. Kiedy po raz pierwszy wszedłem do lobby Marriotta, młoda kobieta była po prostu częścią zewnętrznego świata. Zależało mi na odnalezieniu się w tym świecie. Ale Andy i młoda kobieta nie byli już tylko pracownikami sieci hoteli. A moja żona i ja nie byliśmy już tylko klientami.
Andy wszedł do pokoju, niosąc swoją pościel i ręczniki. Podeszliśmy razem do łóżka, a ja zaczęłam zdejmować prześcieradło. Szybko położył pościel i dołączył do mnie. Wkrótce łóżko było już czyste, a on wybrał prześcieradło. „W porządku?” – zapytał przepraszająco. To nie było prześcieradło z gumką.
"Będzie dobrze."
Rozciągnęliśmy go razem na łóżku. Przejrzał swój stos i wyciągnął kolejny kawałek płótna. „Myślisz, że ten jest w porządku?” Wyciągnął go, żebym mogła go dotknąć. „Może jest za szorstki?”
Nie było w tym nic nadzwyczajnego, nawet w przybliżeniu.
„W porządku” – powiedziałem. I zabraliśmy się za rozłożenie go na łóżku. Dołączyła do nas żona. Teraz we troje ścieliliśmy hotelowe łóżko. Niezręczność, która się z tym wiązała, została z nawiązką zrekompensowana przez nadmiar dobrej woli.
Z zewnątrz można to opisać w ten sposób: pracownik hotelu, Andy, pragnący jedynie pomagać, rozwiązywać problemy i wypełniać swoje obowiązki, prawdopodobnie miał ambicje związane z zarządzaniem hotelem i był gotów zrobić to, co trzeba, niezależnie od tego, czy pasowało to do jego opisu stanowiska. To samo prawdopodobnie dotyczyło również młodej kobiety. Moja żona i ja, zmęczeni podróżnicy, pragnęliśmy jedynie spokojnego snu i odrobiny szacunku do siebie.
Wszystko to prawda, ale w grę wchodził też inny poziom. W miarę upływu wieczoru stawałem się coraz bardziej skłonny pozwolić, by nieoczekiwany scenariusz rozwinął się tak, jak się potoczy. Kiedy Andy i ja pracowaliśmy razem, nie tylko zaczynałem czuć się lepiej, ale także zdawałem sobie sprawę z całkowitej zmiany w moim uczuciu do Andy'ego i młodej kobiety. Nadszedł czas, abym poznał jej imię.
„Amber” – odpowiedział Andy.
„No cóż, Amber naprawdę świetnie sobie poradziła!” – powiedziałem mu. Andy skinął głową.
Już wcielałem się w rolę życzliwego wujka. To była świetna nowa rola, rola rodzinna. Czemu takie rzeczy nie mogłyby się zdarzyć w pustynnym miasteczku późną nocą?
„Włożę nowe ręczniki do łazienki. Dwa wystarczą?”
Kiedy Andy ruszył do drzwi, musieliśmy ustalić jeszcze jeden drobny szczegół. „Wspomniałeś o zmianie ceny pokoju?”
„Tak” – powiedział Andy. „Dajemy ci połowę zniżki”.
„Dziękuję. To wspaniale.”
"Czy możemy podać ci coś jeszcze?"
"Wszystko w porządku. Dzięki."
Uścisnęliśmy sobie dłonie i Andy wyszedł. Stojąc tam, zaskoczony tym, jak dobrze się czułem, zauważyłem, że Andy zostawił telefon komórkowy na stole. Dostrzegłem go przez otwarte drzwi do pokoju na końcu korytarza, gdzie zajmował się kolejnym niepościelonym łóżkiem. Zabawne, jak niewiele wzajemności potrafi być tak satysfakcjonujące.

Wróciwszy do pokoju, usiedliśmy z żoną na łóżku. Okno z delikatną tkaniną pozwalało nam widzieć światła Kingman. Samochody wciąż przejeżdżały autostradą I-40, niczym nocni podróżni. Było naprawdę pięknie.
Rano moja żona wstała pierwsza i znalazła kartkę papieru, którą wsunięto pod drzwi. Zanim wychodziliśmy, Andy i Amber zniknęli. Podszedłem do recepcjonisty i podałem mu kartkę. „Czy mógłby pan sprawdzić pokój 309? Wygląda na to, że nie pobrano od nas opłaty. Zgadza się?”
„309” – powiedziała i spojrzała na ekran komputera. „Zgadza się” – powiedziała. „Bez opłat”.