Hvernig á að Tala Viturlegri

Það voru þrjár vikur síðan ég byrjaði að vera aum í hálsinum og það var ekki að lagast. Sársaukinn var sár þegar ég talaði. Ég ákvað því að eyða nokkrum dögum í að tala sem minnst. Í hvert skipti sem ég fékk löngun til að segja eitthvað staldraði ég við í smá stund til að spyrja hvort það væri þess virði að pirra mig í hálsinum.

Þetta gerði mig mjög meðvitaðan um hvenær og hvernig ég nota röddina mína. Sem leiddi mig að óvæntri uppgötvun: Ég eyði töluverðri orku í að vinna gegn eigin hagsmunum. Og ef reynsla mín af því að hlusta á aðra er einhver vísbending, þá gerir þú það líka.

Í athugunum mínum tölum við af þremur meginástæðum:

1. Að hjálpa okkur sjálfum

2. Að hjálpa öðrum

3. Að tengjast hvert öðru

Það kemur ekki á óvart. Öll þessi þrjú markmið eru lögmæt og þess virði.

Það sem kemur þó á óvart er hversu oft við blekkum okkur til að halda að við náum þessum markmiðum þegar við í raun og veru erum að hindra þau. Því meira sem ég hlustaði, því meira tók ég eftir því hvernig við grafum undan eigin hagsmunum.

Oft fékk ég löngun til að slúðra um einhvern annan. Ég áttaði mig á því að ég gerði þetta til að hjálpa sjálfum mér (mér mun líða betur ef ég held að ég sé betri en þessi manneskja) og til að tengjast hinum slúðrunum. En það myndi greinilega fjarlægja mig frá fólkinu sem ég var að slúðra um. Reyndar myndi það sennilega jafnvel fjarlægja mig frá slúðursystkinum mínum líka; hver gæti treyst einhverjum sem talaði fyrir aftan bak annarra? Tilraun mín til að styrkja sambönd var í staðinn að særa þau.

Ég hafði líka löngun til að deila upplýsingum þegar ég hélt að það væri gagnlegt fyrir einhvern. Það er afkastamikil ástæða til að tala. En nokkrum sinnum fékk ég löngun til að segja eitthvað einfaldlega til að sýna að ég vissi svarið. Eða til að fá athygli. Eða til að auka kraft minn í hópnum. Mér varð ljóst að löngun mín til að tala á þessum augnablikum stafaði af löngun minni til að finnast ég vera sérstök. Ég vildi að fólk myndi líka við mig og hugsa hátt um mig. En hverjum líkar við að gaurinn reyni að sýna sig?

Stundum vildi ég hjálpa mér með því að fá svar við spurningu eða ganga úr skugga um að ég væri tekinn með í ákvörðun. Það er gagnlegt. En á öðrum tímum vildi ég bara ganga úr skugga um að rödd mín heyrðist yfir hávaða hinna raddanna. Ég lenti í því að vilja tala yfir einhverjum á fundi. Eða rökræða eitthvað til að fá aðra til að vera sammála mér svo ég myndi vera öruggari í minni eigin skoðun (sem ég er að heyra mikið á þessu pólitíska tímabili). Er það virkilega að hjálpa einhverjum öðrum?

Reyndar kom mér á óvart hversu oft ég vildi tala einfaldlega til að fullvissa sjálfa mig um að ég væri hér. Ég hafði hlutverk. Það var tekið eftir mér.

Þar sem ég sat hljóður og reyndi að varðveita rödd mína, fékk ég tækifæri til að taka eftir því hvernig og hvenær annað fólk talaði líka. Og ég tók eftir öllum sömu tilhneigingunum.

Ef ég myndi draga úr gagnkvæmu tali okkar í eina hvatningu, þá væri það þessi: Við tölum oft til að láta okkur líða betur til skamms tíma.

En lífið og samböndin eru langtíma. Og þegar við slúðrum, hækkum röddinni, tölum fyrir aftan bak annarra, komum með óumbeðnar skoðanir eða gerum brandara á kostnað annarra þá erum við að einangra okkur með tímanum.

Það voru góðar fréttir í reynslu minni af því að tala minna: Ég hlustaði meira. Og það kom í ljós að hlustun var mun afkastameiri leið til að ná fram markmiðum mínum en að tala.

Þegar ég hlustaði hjálpaði ég sjálfum mér, hjálpaði öðrum og byggði upp sambönd á að minnsta kosti jafn áhrifaríkan hátt og ég gerði þegar ég talaði og með miklu minna tjóni.

Ég er augljóslega ekki að leggja til að við hættum að tala; við getum ekki náð þremur markmiðum okkar nema við gerum það. Við þurfum að biðja um hluti. Við þurfum að deila upplýsingum. Og það eru ýmsar leiðir - eins og að bjóða upp á hrós og endurorða það sem við heyrum - við getum byggt upp sambönd með tali.

Ég er hins vegar að leggja til að við hugsum fram í tímann - til langs tíma - þegar við erum að fara að segja eitthvað í augnablikinu. Og það, áður en við tölum, spyrjum okkur einnar einfaldrar spurningar: Er það sem ég ætla að segja að draga úr einni af þremur ástæðum sem ég tala? Ef svarið er já, íhugaðu að vista röddina þína.

Nú er hálsinn betri og ég get talað eins mikið og ég vil. Sem varð til þess að ég var svolítið kvíðin; Nú þegar ég veit hversu auðvelt það er að vera sjálfsigrandi, mun ég halda mér á afkastamiklu hliðinni á taljöfnunni?

Sem betur fer skildi hálsbólgan mig eftir gjöf: minninguna um hálsbólgu.

Undanfarna daga, þegar ég fæ löngun til að tala, finn ég sjálfan mig að gera smá útreikning í hausnum á mér: Ef ég hef bara svo mikið að tala sem ég get gert á einum degi, er þetta sem ég er að fara að segja verðmæt notkun á röddinni minni?

Það sem er ótrúlegt er að oftast veit ég það strax.