Hoe U Wijzer Kunt Spreken

Het was al drie weken geleden dat mijn keelpijn begon te voelen, en het werd niet beter. De pijn was het hevigst als ik sprak. Dus besloot ik de komende dagen zo min mogelijk te praten. Elke keer dat ik de drang voelde om iets te zeggen, pauzeerde ik even om me af te vragen of het de moeite waard was om mijn keel te irriteren.

Dit maakte me scherp bewust van wanneer en hoe ik mijn stem gebruik. Wat me tot een verrassende ontdekking bracht: ik verspil veel energie aan het tegenwerken van mijn eigen belang. En als mijn ervaring met luisteren naar anderen een indicatie is, geldt dat ook voor jou.

In mijn observaties spreken we om drie hoofdredenen:

1. Om onszelf te helpen

2. Om anderen te helpen

3. Om met elkaar in contact te komen

Dat is niet verrassend. Alle drie deze doelen zijn legitiem en waardevol.

Wat echter verrassend is, is hoe vaak we onszelf voor de gek houden door te denken dat we die doelen bereiken, terwijl we ze in werkelijkheid juist dwarsbomen. Hoe meer ik luisterde, hoe meer ik merkte hoe we onze eigen belangen ondermijnen.

Ik had vaak de neiging om over iemand anders te roddelen. Ik besefte dat ik dit deed om mezelf te helpen (ik voel me beter als ik denk dat ik beter ben dan die persoon) en om contact te leggen met de andere roddelaars. Maar dat zou me natuurlijk wel distantiëren van de mensen over wie ik roddelde. Sterker nog, het zou me waarschijnlijk ook distantiëren van mijn mederoddelaars; wie zou iemand vertrouwen die achter andermans rug om roddelde? Mijn poging om relaties te versterken, kwetste hen juist.

Ik had ook de drang om informatie te delen wanneer ik dacht dat het iemand zou helpen. Dat is een productieve reden om te spreken. Maar meerdere keren had ik de drang om iets te zeggen, simpelweg om te laten zien dat ik het antwoord wist. Of om de aandacht te trekken. Of om mijn invloed in de groep te vergroten. Het werd me duidelijk dat mijn drang om op die momenten te spreken voortkwam uit mijn verlangen om me bijzonder te voelen. Ik wilde dat mensen me aardig vonden en een hoge dunk van me hadden. Maar wie houdt er nou van iemand die probeert te pronken?

Soms wilde ik mezelf helpen door het antwoord op een vraag te krijgen, of ervoor te zorgen dat ik meespeelde in een beslissing. Dat is nuttig. Maar andere keren wilde ik er gewoon zeker van zijn dat mijn stem boven het lawaai van de anderen uitkwam. Ik betrapte mezelf erop dat ik iemand in een vergadering wilde overstemmen. Of een punt wilde beargumenteren om anderen het met me eens te laten zijn, zodat ik meer vertrouwen zou hebben in mijn eigen mening (wat ik dit politieke seizoen vaak hoor). Helpt dat echt iemand anders?

Sterker nog, ik was verbaasd hoe vaak ik wilde praten, gewoon om mezelf ervan te overtuigen dat ik er was. Ik had een rol. Ik werd opgemerkt.

Terwijl ik stil zat en probeerde mijn stem te behouden, kon ik goed opmerken hoe en wanneer andere mensen ook spraken. En ik merkte al diezelfde tendensen op.

Als ik ons ​​contraproductieve praten tot één enkele motivatie zou moeten herleiden, zou het deze zijn: we praten vaak om onszelf op de korte termijn beter te voelen.

Maar het leven en relaties zijn langetermijnzaken. En wanneer we roddelen, onze stem verheffen, achter andermans rug om praten, ongevraagde meningen geven of grappen maken ten koste van anderen, isoleren we onszelf op den duur.

Mijn ervaring met minder praten had ook goed nieuws: ik luisterde meer. En luisteren, zo bleek, was een veel productievere manier om mijn spreekdoelen te bereiken dan spreken.

Door te luisteren hielp ik mezelf en anderen en bouwde ik relaties op die minstens zo effectief waren als toen ik sprak, en met veel minder nevenschade.

Ik stel uiteraard niet voor dat we stoppen met praten; we kunnen onze drie doelen niet bereiken als we dat niet doen. We moeten om dingen vragen. We moeten informatie delen. En er zijn verschillende manieren – zoals complimenten geven en herformuleren wat we horen – waarop we relaties kunnen opbouwen door te praten.

Ik stel echter voor dat we vooruitdenken – op de lange termijn – wanneer we op het punt staan ​​iets te zeggen. En dat we onszelf, voordat we spreken, één simpele vraag stellen: Gaat wat ik ga zeggen afbreuk doen aan een van de drie redenen waarom ik spreek? Zo ja, overweeg dan om je stem te sparen.

Mijn keel is nu beter en ik kan zoveel praten als ik wil. Dat maakte me wel een beetje nerveus; nu ik weet hoe makkelijk het is om jezelf te dwarsbomen, zal ik mezelf dan productief houden in de spreekvaardigheid?

Gelukkig heeft de keelpijn mij een geschenk gegeven: de herinnering aan keelpijn.

De afgelopen dagen, als ik de drang voel om te praten, maak ik in mijn hoofd een rekensommetje: als ik per dag maar een beperkt aantal keren kan praten, is wat ik nu ga zeggen dan wel een zinvol gebruik van mijn stem?

Het verbazingwekkende is dat ik het meestal meteen weet.