Daha Akıllıca Nasıl Konuşulur

Boğazım ağrımaya başlayalı üç hafta olmuştu ve iyileşmiyordu. Konuştuğumda ağrı en şiddetli hale geliyordu. Bu yüzden birkaç gün mümkün olduğunca az konuşarak geçirmeye karar verdim. Bir şey söyleme isteği her hissettiğimde, boğazımı tahriş etmeye değip değmeyeceğini sorgulamak için bir an durakladım.

Bu, sesimi ne zaman ve nasıl kullandığımın fazlasıyla farkına varmamı sağladı. Bu da beni şaşırtıcı bir keşfe götürdü: Kendi çıkarlarıma karşı çalışarak hatırı sayılır miktarda enerji harcıyorum. Ve eğer başkalarını dinleme deneyimim bir gösterge ise, siz de öyle.

Benim gözlemlerime göre, üç temel nedenden bahsediyoruz:

1. Kendimize yardım etmek

2. Başkalarına yardım etmek

3. Birbirimizle bağlantı kurmak

Bu şaşırtıcı değil. Bu üç hedefin hepsi meşru ve değerlidir.

Ancak şaşırtıcı olan, gerçekte onları engellediğimiz halde, bu hedeflere ulaştığımızı düşünerek kendimizi ne kadar sıklıkla kandırdığımızdır. Ne kadar çok dinlersem, kendi çıkarlarımızı nasıl baltaladığımızı o kadar çok fark ettim.

Sık sık, başkaları hakkında dedikodu yapma isteği duyuyordum. Bunu kendime yardım etmek için yaptığımı fark ettim (o kişiden daha iyi olduğumu düşünürsem kendimi daha iyi hissederim) ve diğer dedikoducularla bağlantı kurmak için. Ancak açıkça bu beni dedikodusunu yaptığım insanlardan uzaklaştıracaktı. Aslında, muhtemelen beni diğer dedikoduculardan da uzaklaştıracaktı; başkalarının arkasından konuşan birine kim güvenebilirdi ki? İlişkileri güçlendirme çabam, aksine, onlara zarar veriyordu.

Ayrıca, birine yardımcı olacağını düşündüğümde bilgi paylaşma isteği duydum. Bu konuşmak için üretken bir sebep. Ancak birkaç kez, sadece cevabı bildiğimi göstermek için bir şeyler söyleme isteği duydum. Ya da dikkat çekmek için. Ya da gruptaki gücümü artırmak için. O anlarda konuşma isteğimin özel hissetme isteğimden kaynaklandığı benim için netleşti. İnsanların beni sevmesini ve benim hakkımda iyi düşünmesini istedim. Ancak, hava atmaya çalışan bir adamı kim sever ki?

Bazen bir sorunun cevabını alarak veya bir kararda sayıldığımdan emin olarak kendime yardım etmek istedim. Bu yararlı. Ama diğer zamanlarda, sadece sesimin diğer seslerin gürültüsünden duyulmasını istedim. Kendimi bir toplantıda birinin sözünü kesmek isterken yakaladım. Ya da başkalarının benimle aynı fikirde olmasını sağlamak için bir noktayı tartışırken, böylece kendi fikrim konusunda daha emin hissedebilirdim (ki bunu bu siyasi sezonda çok duyuyorum). Bu gerçekten başkasına yardım etmek mi?

Aslında, burada olduğumu kendime garanti etmek için ne kadar sıklıkla konuşmak istediğime şaşırdım. Bir rolüm vardı. Fark ediliyordum.

Sessizce oturup sesimi korumaya çalışırken, diğer insanların nasıl ve ne zaman konuştuğunu fark etme fırsatım oldu. Ve aynı eğilimlerin hepsini fark ettim.

Karşı-üretken konuşmalarımızı tek bir motivasyona indirgeyecek olsaydım, bu şu olurdu: Çoğunlukla kendimizi kısa vadede daha iyi hissetmek için konuşuruz.

Ama hayat ve ilişkiler uzun vadelidir. Ve dedikodu yaptığımızda, sesimizi yükselttiğimizde, diğer insanların arkasından konuştuğumuzda, istenmeyen fikirler sunduğumuzda veya diğer insanların aleyhine şakalar yaptığımızda zamanla kendimizi izole ediyoruz.

Daha az konuşma deneyimimde iyi bir haber vardı: Daha çok dinledim. Ve dinlemenin, konuşmaktan çok daha üretken bir şekilde konuşma hedeflerime ulaşma yolu olduğu ortaya çıktı.

Dinlediğimde, kendime yardım ettim, başkalarına yardım ettim ve en azından konuşurken yaptığım kadar etkili ve çok daha az yan hasarla ilişkiler kurdum.

Açıkçası konuşmayı bırakmamızı önermiyorum; bunu yapmazsak üç hedefimize ulaşamayız. Bir şeyler istememiz gerekir. Bilgi paylaşmamız gerekir. Ve iltifat etmek ve duyduklarımızı yeniden ifade etmek gibi bir dizi yol vardır; konuşarak ilişkiler kurabiliriz.

Ancak, o anda bir şey söylemek üzereyken ileriyi, uzun vadeli düşünmemizi öneriyorum. Ve konuşmadan önce kendimize basit bir soru soralım: Söyleyeceklerim konuşmamın üç nedeninden birini zayıflatacak mı? Cevap evetse, sesinizi kurtarmayı düşünün.

Boğazım artık daha iyi ve istediğim kadar konuşabiliyorum. Bu da beni biraz gergin hissettirdi; artık kendimi yenmenin ne kadar kolay olduğunu bildiğime göre, konuşma denkleminin üretken tarafında kendimi tutabilecek miyim?

Neyse ki boğaz ağrısı bana bir hediye bıraktı: boğaz ağrısının hatırası.

Son birkaç gündür, konuşma isteği duyduğumda, kafamda küçük bir hesaplama yapıyorum: Eğer bir günde konuşabileceğim kadar şey varsa, söyleyeceğim şey sesimi kullanmaya değer mi?

Şaşırtıcı olan, çoğu zaman bunu hemen anlıyor olmam.