Jak mówić mądrzej

Minęły już trzy tygodnie, odkąd zaczęło mnie boleć gardło i nie było poprawy. Ból był najostrzejszy, gdy mówiłem. Postanowiłem więc spędzić kilka dni, mówiąc tak mało, jak to możliwe. Za każdym razem, gdy miałem ochotę coś powiedzieć, zatrzymywałem się na chwilę, by zastanowić się, czy warto drażnić gardło.

Uświadomiło mi to, kiedy i jak używam swojego głosu. Co doprowadziło mnie do zaskakującego odkrycia: poświęcam znaczną ilość energii na działanie wbrew własnym interesom. A jeśli moje doświadczenie słuchania innych jest jakimkolwiek wskaźnikiem, to ty też.

Z moich obserwacji wynika, że ​​mówimy z trzech głównych powodów:

1. Aby pomóc sobie

2. Aby pomagać innym

3. Łączyć się ze sobą

To nie jest zaskakujące. Wszystkie trzy cele są uzasadnione i wartościowe.

Zaskakujące jest jednak to, jak często oszukujemy samych siebie, myśląc, że osiągamy te cele, gdy w rzeczywistości je udaremniamy. Im więcej słuchałem, tym bardziej zauważałem, jak podważamy własne interesy.

Często miałem ochotę plotkować o kimś innym. Zdałem sobie sprawę, że robię to, aby pomóc sobie (będę czuł się lepiej, jeśli będę uważał, że jestem lepszy od tej osoby) i aby nawiązać kontakt z innymi plotkarzami. Ale jasne jest, że to oddaliłoby mnie od osób, o których plotkuję. Właściwie, prawdopodobnie oddaliłoby mnie to również od moich współplotkujących kolegów; kto mógłby zaufać komuś, kto obgaduje innych za plecami? Moja próba wzmocnienia relacji była zamiast tego ich krzywdzeniem.

Miałem też ochotę podzielić się informacją, gdy myślałem, że będzie to pomocne dla kogoś. To produktywny powód, by mówić. Ale kilka razy miałem ochotę powiedzieć coś po prostu po to, by pokazać, że znam odpowiedź. Albo zwrócić na siebie uwagę. Albo zwiększyć swoją siłę w grupie. Stało się dla mnie jasne, że moja potrzeba mówienia w takich momentach wynikała z pragnienia, by poczuć się wyjątkowym. Chciałem, żeby ludzie mnie lubili i mieli o mnie dobre zdanie. Ale kto lubi faceta, który próbuje się popisywać?

Czasami chciałem sobie pomóc, uzyskując odpowiedź na pytanie lub upewniając się, że zostałem uwzględniony w decyzji. To przydatne. Ale innym razem chciałem po prostu upewnić się, że mój głos zostanie usłyszany ponad hałasem innych głosów. Przyłapałem się na tym, że chciałem przemówić za kimś na spotkaniu. Albo argumentować coś, aby inni się ze mną zgodzili, żebym czuł się pewniej w swoim zdaniu (które często słyszę w tym sezonie politycznym). Czy to naprawdę pomaga komuś innemu?

W rzeczywistości byłem zdumiony, jak często chciałem mówić, po prostu, aby upewnić się, że jestem tutaj. Miałem rolę. Zostałem zauważony.

Gdy siedziałem w milczeniu, próbując zachować swój głos, miałem okazję zauważyć, jak i kiedy inni ludzie również mówili. I zauważyłem wszystkie te same tendencje.

Gdybym miał sprowadzić nasze bezproduktywne wypowiedzi do jednego motywu, byłoby to: często mówimy, aby poprawić sobie samopoczucie na krótką metę.

Ale życie i związki są długoterminowe. A kiedy plotkujemy, podnosimy głos, mówimy za plecami innych, wyrażamy nieproszone opinie lub żartujemy kosztem innych, z czasem izolujemy się.

W moim doświadczeniu mówienia mniej było dobrych wiadomości: więcej słuchałem. A słuchanie, jak się okazało, było o wiele bardziej produktywnym sposobem na osiągnięcie moich celów mówienia niż mówienie.

Kiedy słuchałem, pomagałem sobie, pomagałem innym i budowałem relacje co najmniej tak skutecznie, jak słuchałem, a przy tym powodowałem znacznie mniej szkód ubocznych.

Oczywiście nie sugeruję, żebyśmy przestali mówić; nie osiągniemy naszych trzech celów, jeśli tego nie zrobimy. Musimy prosić o rzeczy. Musimy dzielić się informacjami. I jest wiele sposobów — takich jak składanie komplementów i parafrazowanie tego, co słyszymy — na budowanie relacji poprzez mowę.

Sugeruję jednak, abyśmy myśleli naprzód — długoterminowo — gdy zamierzamy coś powiedzieć w danej chwili. I abyśmy, zanim zaczniemy mówić, zadali sobie jedno proste pytanie: Czy to, co zamierzam powiedzieć, odciągnie nas od jednego z trzech powodów, dla których mówię? Jeśli odpowiedź brzmi tak, rozważ zachowanie swojego głosu.

Moje gardło czuje się teraz lepiej i mogę mówić tyle, ile chcę. To sprawiło, że poczułem się trochę nerwowy; teraz, gdy wiem, jak łatwo jest być samodestrukcyjnym, czy utrzymam się po produktywnej stronie równania mówienia?

Na szczęście ból gardła zostawił mi prezent: wspomnienie bólu gardła.

W ostatnich dniach, kiedy mam ochotę przemówić, w głowie zadaję sobie następujące pytanie: jeśli mogę mówić tylko tyle w ciągu dnia, czy to, co zamierzam powiedzieć, będzie wartościowym wykorzystaniem mojego głosu?

Niesamowite jest to, że w większości przypadków wiem od razu.