Połączenie Gotowania

Czego nauczyło mnie miesięczne wyzwanie organizowania przyjęć obiadowych na temat sztuki i znaczenia spotkań towarzyskich

Od miesiąca bardzo rzadko zapraszałam przyjaciół do siebie. Po prostu czułam, że zawsze jest jakiś powód, żeby tego nie robić: jestem zbyt zajęta. To za dużo pracy. Nie stać mnie na przygotowanie wykwintnego posiłku. Musiałabym znaleźć kogoś, kto zajmie się moją córką. Mój dom jest w rozsypce. Ale te „powody” były w rzeczywistości tylko wymówkami — sztucznymi barierami, które zbudowałam, aby zachować prywatność mojego życia prywatnego i odsunąć od siebie ryzyko pokazania moim przyjaciołom, co kryje się za zasłoną mojego dalekiego od ideału życia. Zawsze byłam gotowa na spotkanie na lunch w restauracji lub na zabawę w parku. Ale myśl o zapraszaniu ludzi do mojego domu wydawała się zbyt stresująca, zbyt eksponowana. Stała się pozycją na mojej liście rzeczy do zrobienia, która stale spadała na dół.

Nie jestem pewien, czy moje obawy dotyczące organizowania spotkań towarzyskich są szeroko rozpowszechnione, ale pewne jest, że robimy to coraz rzadziej. Według socjologów jedną z najwyraźniejszych zmian w zachowaniach społecznych Amerykanów w ciągu ostatnich kilku dekad był wyraźny spadek częstotliwości, z jaką organizujemy przyjęcia w naszych domach. Podobnie, sąsiedzkie spotkania odnotowały stały spadek od 1940 r. Jednak wskaźniki spotkań towarzyskich poza domem wzrosły. Teraz chętniej spotykamy się ze znajomymi na meczu softballu lub w barze niż zapraszamy ich na kolację lub grilla. „Dlaczego” stojące za tymi trendami jest mniej jasne, ale rzeczywistość jest surowa: żyjemy w momencie kulturowym, w którym rośnie rozdźwięk między naszym prywatnym życiem domowym a naszym publicznym życiem towarzyskim.

Czy fakt, że nasze wysiłki na rzecz nawiązania kontaktu mają miejsce w dużej mierze poza naszymi domami — w oderwaniu i odrębności od epicentrum naszego życia — może być motorem naszych powszechnych odczuć wyobcowania społecznego? W marcu postanowiłem się o tym przekonać. W ramach rocznej osobistej podróży w celu znalezienia sposobów na wzmocnienie własnego poczucia wspólnoty i więzi, rzuciłem sobie wyzwanie, aby gościć ludzi w moim domu przynajmniej raz w tygodniu. Cztery spotkania przyjaciół lub sąsiadów w moim domu w ciągu zaledwie 30 dni.

Biorąc pod uwagę, że pracuję na pełen etat, żyję z ograniczonym budżetem, jestem matką małego dziecka i nie zorganizowałam przyjęcia więcej niż kilka razy odkąd wyszłam za mąż (co miało miejsce ponad dekadę temu), wiedziałam, że nie będzie łatwo. Ale byłam zmotywowana, aby zobaczyć, jak doskonalenie moich umiejętności gościnności może pomóc mi poczuć się bardziej połączoną. I jak zastąpienie wieczoru z Netflixem spotkaniem ze znajomymi może pomóc mi rozwinąć większe poczucie wspólnoty.

Ukończyłam wyzwanie — ledwo — a przemiana w moim nastawieniu do otwarcia domu jako miejsca spotkań była dramatyczna. Oto niektóre z lekcji, których nauczyłam się po drodze.

Gotowanie dla innych ludzi to praca z miłości

Kilka lat temu byłem wolontariuszem Korpusu Pokoju w Jordanii, gdzie przez dwa lata zmagałem się z komunikacją z mieszkańcami wsi, którzy nie mówili po angielsku. A przez pierwsze kilka miesięcy, kiedy zmagałem się z nauką języka arabskiego, jedynym źródłem więzi, jaką miałem z moimi gospodarzami, było jedzenie. W rezultacie spędziłem niezliczone godziny na jedzeniu i piciu herbaty — na skromnych podłogach, na wietrznych dachach, na malowniczych piknikach i skulony wokół piecyków naftowych w pokoju nauczycielskim w szkole, w której uczyłem. Szybko zrozumiałem, że przygotowywanie i dzielenie się jedzeniem jest jednym z najbardziej uniwersalnych wyrazów miłości i przyjaźni.

Istnieje wyjątkowy rodzaj więzi, który powstaje, gdy zapewniamy pożywienie innym, zwłaszcza że zdarza się to stosunkowo rzadko w naszej kulturze. W tym miesiącu odkryłem, że ludzie, których zaprosiłem do mojego stołu, doświadczyli i wyrazili szczerą wdzięczność, nawet gdy posiłek, który przygotowałem, był prosty. Czuli się — tak jak ja prawie każdego dnia w Jordanii — wyjątkowo, zaopiekowani i zaszczyceni tym gestem. A bycie odbiorcą ich uznania sprawiło, że goszczenie stało się dla mnie przyjemnością, podczas gdy wcześniej postrzegałem to głównie jako ciężar.

Perfekcja jest wrogiem połączenia

Kiedy zaczynałem gościć ludzi, zajmowało mi to dni, aby się przygotować. Podłogi musiały być zamiatane i myte, dywany odkurzane, a toalety wyszorowane. Moje niedokończone projekty musiały być zebrane i schowane, a każdy marker, kredka i zabawka wracały na swoje miejsce. Kultura kuratorstwa mediów społecznościowych uwarunkowała nas do przekonania, że ​​tylko nasza najbardziej wypolerowana twarz jest społecznie akceptowalna. Zrobimy grilla, kiedy skończymy budować taras. Zorganizujemy przyjęcie świąteczne, kiedy w końcu zabierzemy się za wieszanie świateł , myślimy. Uważamy, że nie możemy zapraszać ludzi do naszych domów, jeśli nie są idealnym odzwierciedleniem tego, kim chcemy być na świecie, a to stało się ogromną przeszkodą kulturową dla najbardziej podstawowego ludzkiego nawyku spotkań.

Gdy tylko uwolniłam się od potrzeby przedstawiania idealnego obrazu domowego szczęścia, w końcu poczułam, że mogę mieć przyjaciół w moim domu na co dzień. A wolność bycia w pełni sobą — bałaganem i wszystkim innym — była wyzwalająca. Była to również ważna część kładzenia podwalin pod prawdziwe i znaczące połączenie. Nasze idealne „ja” może być godne magazynu, ale często są niedostępne, a nawet odstraszające. Spójrz na ten dom — musi być jakąś domową boginią , myślimy, gdy widzimy przyjaciela idącego po złoto Marthy Stewart. Perfekcja zaprasza do dystansu i porównywania, a nie ciepła i połączenia, których wszyscy przecież szukamy.

Razem jest lepiej

Zanim zacząłem organizować cotygodniowe przyjęcia, zapraszanie gości było dla mnie ogromną produkcją — nie tylko ze względu na sprzątanie, ale także ze względu na jedzenie. Uważałem, że muszę mieć pełen wybór egzotycznych przekąsek i napojów pod ręką oraz ambitne, dobrze zaplanowane menu. Wszystko musiało być elegancko podane i gotowe do spożycia w momencie przybycia gości. Brak odpowiedniego zestawu naczyń do serwowania stawał się głównym źródłem stresu. Szybko się nauczyłem, że takie podejście do spotkań jest wyczerpujące — i zupełnie nierealne. A jednak często jest to standard napędzany Instagramem, do którego sami się stosujemy, gdy rozważamy zaproszenie ludzi.

Gdy zaczęłam bardziej skupiać się na byciu z moimi gośćmi, a nie na robieniu na nich wrażenia, poczułam, że wersja Better Homes and Gardens dotycząca przyjmowania gości, na której wychowała mnie moja matka, zaczyna się rozmrażać. Zaczęłam pozwalać ludziom przynosić rzeczy, gdy je oferowali, zamiast mówić och, nie — mamy to załatwione! i potem pocić się przez całą sobotę na gotowaniu. I gdy zrelaksowałam się w schemacie przygotowywania jedzenia z moimi gośćmi — często przez pierwszą pełną godzinę kolacji — poczułam, jak ciepło starożytnej praktyki wkracza do mojego domu: zbieranie się wokół paleniska, aby cieszyć się gotowaniem i jedzeniem razem, jako społeczność.

Spotkania powinny być sprawą rodzinną

Mówiąc o tym, że razem jest lepiej, w ciągu ostatniego miesiąca doszedłem do wniosku, że jeśli to możliwe, dzieci powinny być włączane w nasze rytuały spotkań, zamiast wręczać im iPada i mówić, żeby nie przerywały rozmowy. Kiedy zaprosiłem przyjaciół z małymi dziećmi na kolację do naszego domu, więcej niż jeden odpowiedział, że mogą przyjść tylko wtedy, gdy znajdą opiekunkę. Byli zaskoczeni, że byłem skłonny powitać ich dzieci — i moje — przy stole.

Z perspektywy czasu widzę, że była to kolejna lekcja, którą przyswoiłem sobie od moich jordańskich gospodarzy, których dzieci były wszechobecną częścią kultury odwiedzin. Rzeczywiście, wielopokoleniowe socjalizowanie jest prawdopodobnie znaczącym czynnikiem w żelaznym łańcuchu transferu kulturowego, który odpowiada za słynną na całym świecie gościnność Arabów. Z kolei amerykańska kultura popularna fetyszyzowała ideę rozrywki jako aktywności przeznaczonej wyłącznie dla dorosłych, czyniąc ją kosztowną i niewygodną, ​​a nie regularną częścią codziennego życia.

Podobnie jak większość moich jordańskich przyjaciół, nie mam dużego domu, ani wymyślnej bawialni, ani nawet podwórka, na które można by wysłać dzieci. Ale przez większość czasu radziliśmy sobie całkiem nieźle. Czasami miło jest porozmawiać z dorosłymi lub po prostu odpocząć od rodzicielstwa. Ale ogólnie rzecz biorąc, zdałem sobie sprawę, że wykluczając moją córkę z przyjęć obiadowych, tracę ważny moment edukacyjny. W jej sypialni, przed filmem lub spędzając noc u przyjaciółki, nie byłaby narażona na rytmy i radości przygotowywania jedzenia ani na ciepły komfort śmiechu z przyjaciółmi. Kiedy decydujemy się nie włączać naszych dzieci w spotkania towarzyskie, utrwalamy nienaturalną normę kulturową kompartmentacji i ryzykujemy, że dorastające pokolenie będzie narażone na tę samą paraliżującą izolację i samotność, które są powszechne wśród dzisiejszych dorosłych.

Rozmowa ma znaczenie

Koktajlowa wymiana zdań . Sama myśl o tym wzbudza przerażenie u większości ludzi, w tym u mnie. W tym miesiącu doszedłem do wniosku, że jednym z największych wyzwań związanych z przyjmowaniem przyjaciół lub sąsiadów — zwłaszcza tych, którzy się dobrze nie znają — jest skłonność do wpadania w pogawędki. Pierwszą kolację, którą zorganizowałem w tym miesiącu, zorganizowałem z grupą przyjaciół, z którymi pracowałem kilka lat temu. Największą rzeczą, którą mieliśmy wspólną, były nieszczęścia i dramaty, które dzieliliśmy jako współpracownicy w szczególnie trudnym środowisku pracy. Zanim się zorientowałem, minęła godzina, którą spędziliśmy wymieniając się zapamiętanymi historiami grozy i plotkując o tym, co wydarzyło się, odkąd wszyscy się rozeszliśmy. Nie dość, że było to przygnębiające, to jeszcze temat pomijał małżonków i bliskich, których wszyscy ze sobą zabraliśmy. Więc kiedy rozmowa ucichła, zaryzykowałem: zaprosiłem wszystkich do gry o nazwie Vertellis, czyli talii kart do konwersacji opracowanej przez grupę przyjaciół z Holandii, którzy pasjonują się pielęgnowaniem znaczących więzi podczas spotkań.

Na początku było niezręcznie — przyznaję. Na zmianę odpowiadanie na pytania typu: „Myśląc o minionym roku, jaki był twój największy błąd?” to nie jest sposób, w jaki ludzie zazwyczaj spodziewają się spędzać piątkowy wieczór. Ale byłam zdumiona, jak szybko wszyscy wczuliśmy się w intymność, jaką oferowała gra. W ciągu kilku minut usłyszeliśmy o celach i aspiracjach drugiej osoby oraz opowiedzieliśmy o poważnych wyzwaniach, z którymi wszyscy mierzyliśmy się w ostatnich miesiącach. Ludzie zaczęli mówić o rzeczach, których nigdy bym się nie spodziewała. Jedna osoba dzieliła się problemami ze zdrowiem psychicznym. Inna przyznała, że ​​nigdy nie czuje się w pełni autentyczna w sytuacjach towarzyskich. Mój mąż odkrył głęboką wspólną pasję z kimś, kogo wcześniej nie spotkał i z kim na pierwszy rzut oka nic go nie łączyło. Pod koniec wieczoru wszyscy wyrazili zdumienie nad magiczną więzią, którą stworzyło to proste ćwiczenie, i nowym rozdziałem, który otworzyło w naszej przyjaźni.

Po prostu to zrób

Kiedy wszyscy zbierali swoje płaszcze i żegnaliśmy się na koniec ostatniej kolacji, którą zorganizowałem w tym miesiącu, jeden z moich przyjaciół powiedział stanowczo: „Powinno być więcej spotkań towarzyskich! Dlaczego nie robimy tego częściej?” Dlaczego nie robimy tego częściej? Spotykanie się w domach, aby łamać chleb z przyjaciółmi i rodziną, jest prawdopodobnie najbardziej podstawową formą społeczności, jaką można sobie wyobrazić. Dzielenie się jedzeniem jest prawdopodobnie powodem, dla którego ludzie w ogóle tworzyli społeczności. Jest to elementarne. A jednak powoli pozbyliśmy się go z naszej kultury — i cierpimy z tego powodu.

Przez lata pielęgnowałam długą listę powodów, dla których nie mogłam lub nie powinnam gościć ludzi w moim domu: Mój dom był za mały. Nie miałam odpowiedniego stołu jadalnego. Bałam się przełamać lody. Nie miałam motywacji, aby spędzić wieczór na pogawędkach, kiedy tym, za czym tęskniłam, były znaczące relacje. Po prostu nie wydawało mi się to warte zachodu.

Ale po spędzeniu miesiąca na wyzwaniu, aby gościć ludzi przynajmniej raz w tygodniu, zrozumiałem dokładnie, czego mi brakowało: radości służenia innym ludziom i uczynienia mojego domu latarnią łączącą w samotnym świecie. Goszczenie przyjaciół i sąsiadów nie zawsze jest łatwe, ale żadna z wad nie przeważa nad ogromną korzyścią płynącą z poczucia bycia otoczonym przez przyjaciół na co dzień i wyzwalającego komfortu bycia znanym — od wewnątrz na zewnątrz. Zamieniając moją prywatność i czas wolny na społeczność i połączenie, poczułem się szczęśliwszy, lżejszy i bardziej otwarty. Podobnie jak wszyscy przyjaciele, członkowie rodziny i znajomi, którzy zaszczycili mój stół w tym miesiącu. Tak wiele dzisiejszej retoryki na temat budowania społeczności ma związek z tworzeniem przestrzeni, w których ludzie mogą się spotykać. Ale prawda jest taka, że ​​każdy z nas ma taką przestrzeń we własnej kuchni, salonie lub na tylnym ganku. Musimy tylko znaleźć odwagę i determinację, aby zaprosić ludzi.

***

Aby uzyskać więcej inspiracji, dołącz do sobotniego Awakin Call z Shaylyn, „From I to We: Building a Nation of Neighbors”. Więcej szczegółów i informacje o RSVP tutaj.