Trwały Ocean miłości: Rozmowa Z Chrisem Jordanem

Chris Jordan, artysta i aktywista kulturalny o międzynarodowej renomie, jeden z głównych mówców na seminarium „Becoming Ecoliterate” w Centrum Ekoliteracji, które odbędzie się w czerwcu 2013 r., omawia współczesną kulturę masową i prosi nas, abyśmy zastanowili się nad naszą rolą w stawaniu się bardziej świadomymi opiekunami świata.

Rozmawiał z Lisą Bennett, dyrektorką ds. komunikacji w Centrum i współautorką książki Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence. Rozmawiali o tym, jak praca Jordana odzwierciedla dwie z pięciu praktyk ekoliterate opisanych w książce: uczynienie niewidzialnego widocznym i rozwijanie empatii dla wszystkich żywych istot.

LISA BENNETT: Mój syn niedawno zobaczył znak, który głosił, że karton mleka rozkłada się przez pięć lat i powiedział, że nie rozumie, jaką to robi różnicę. To pojęcie, które leży u podstaw wielu naszych codziennych zachowań. Ale to, co robisz, zwłaszcza w swojej serii „Running the Numbers”, to tworzysz piękne dzieła sztuki, które pokazują, co się dzieje, gdy 300 milionów z nas robi coś pozornie niegroźnego, jak wyrzucenie kartonu mleka, telefonu komórkowego lub butelki z wodą. Co skłoniło cię do wykorzystania sztuki, aby uczynić niewidzialne widocznym?

„Telefony komórkowe nr 2”, Atlanta 2005. 44" x 90" . Z Intolerable Beauty: Portraits of American Mass Consumption.

CHRIS JORDAN: Jak zauważył twój syn, jeden karton nie robi wielkiej różnicy. Liczy się tylko w sumie, a okazuje się, że ma większe znaczenie, niż ktokolwiek z nas sobie wyobrażał. Jednak nie ma miejsca, w którym moglibyśmy zobaczyć te skumulowane efekty naszych indywidualnych działań — a zwłaszcza nie ma miejsca, w którym moglibyśmy zobaczyć 30 miliardów ton dwutlenku węgla wyemitowanych w zeszłym roku. Jedyne informacje, jakie mamy, to statystyki: „setki milionów”, „miliardy”, a teraz „biliony”. A jeśli to jedyne informacje, które mamy, aby spróbować zrozumieć i poczuć coś na temat głęboko ważnych zjawisk zagrażających naszemu światu, to jest to ogromny problem.

„Gyre”, 2009. 8 stóp x 12 stóp, w 3 panelach. Z Running the Numbers II: Portraits of Global Mass Culture. Przedstawia 2,4 miliona kawałków plastiku, co odpowiada szacunkowej liczbie funtów zanieczyszczeń plastikowych, które trafiają do oceanów świata co godzinę. Cały plastik na tym zdjęciu został zebrany z Oceanu Spokojnego. Góra: pełna grafika. Dół: detal.

Jako fotograf chciałem pójść w miejsce, gdzie lądują wszystkie nasze śmieci. Chciałem stanąć przed Mount Everestem śmieci i robić zdjęcia. Ale oczywiście nie ma takiego miejsca. Najlepsze, co mogłem zrobić, to wrzucić jedną kroplę do rzeki naszych śmieci. Żywo pamiętam fotografowanie dwupiętrowej sterty śmieci w Seattle. Przyjechała gigantyczna maszyna, podniosła całą stertę i wrzuciła ją do wagonu kolejowego. Zapytałem gościa: „Dokąd jedzie ten pociąg?” Okazało się, że z Seattle codziennie wyjeżdża kilometrowy pociąg śmieci, a my mogliśmy zobaczyć tylko jedną kroplę w tej rzece. To była geneza mojego pragnienia zilustrowania tych w inny sposób niezrozumiałych efektów.

U góry: „nieoficjalna flaga” Midway Islands, przedstawiająca albatrosa. U dołu: lokalizacja Midway Atoll.

LB: Ostatnio Twoja praca zabrała Cię na wyspę Midway — 2500 mil od jakiegokolwiek innego lądu — aby studiować i fotografować albatrosy. Dlaczego akurat to miejsce i te ptaki?

CJ: Zawsze byłem trochę niezadowolony z mojej pracy „Running the Numbers”, ponieważ tak naprawdę chcę pomóc ludziom takim jak twój syn zrozumieć, że te globalne problemy są osobiste dla każdego z nas. Chciałem stworzyć pomost między tym, co globalne, a tym, co osobiste. Moja praca „Running the Numbers” jest z natury abstrakcyjną, konceptualną sztuką. Wskazuje właściwy kierunek, ale tak naprawdę interesuje mnie uczucie. To jest siła sztuki. Przypomina ci, co czujesz w związku z czymś.

2009. Z Midway: Wiadomość z Gyre .

Dokładniej rzecz biorąc, pracowałem nad artykułem o plastiku i zanieczyszczeniu oceanów. Byłem na spotkaniu z grupą naukowców i powiedziałem, że chcę zrobić zdjęcia Wielkiej Pacyficznej Plamy Śmieci [miejsca znanego z wysokich stężeń plastiku i innych śmieci uwięzionych przez prądy w północnym Pacyfiku]. Młoda aktywistka o imieniu Anna Cummins zwróciła się do mnie i powiedziała: „Jeśli chcesz zobaczyć, co się dzieje, zajrzyj do żołądka małego albatrosa na wyspie Midway”. I gdy zacząłem to badać, stało się dla mnie bardziej oczywiste, że na tej wyspie dzieje się niemożliwie przypadkowa epicka bajka.

Wyobraź sobie, że ty i ja jesteśmy filmowcami i mamy budżet w wysokości 100 milionów dolarów, aby nakręcić najpotężniejszy film o zanieczyszczeniu. Pomyśl, gdzie na Ziemi mógłby się pojawić nasz plastik w najgłębszym, najbardziej przerażającym, wielowarstwowym, metaforycznym miejscu. A co z wnętrzem najsłodszego, najdelikatniejszego, najłagodniejszego, najbardziej bezbronnego ze wszystkich zwierząt? Musiałyby to być pisklęta — śmieci w żołądkach piskląt. O mój Boże, geniusz!!!

Gdzie to powinno się wydarzyć? Staten Island? Kentucky? Gdzie byłoby najbardziej symboliczne możliwe miejsce? Najbardziej odległe miejsce na planecie. Więc weź globus, spójrz i zobacz: Pacyfik jest największym oceanem. Połóż palec na środku tego oceanu. Co powiesz na małą wyspę na środku Oceanu Spokojnego? A teraz jaki ptak? Powinien być biały, ponieważ biel symbolizuje pokój i wrażliwość. Następnie przejrzyj listę najbardziej symbolicznych ptaków jako „posłańca”. Och, oczywiście albatros! A ostatnia rzecz: Jak powinniśmy nazwać tę wyspę? Wyspa Kokosowa? Atol Koralowy? Co byłoby najbardziej symboliczne dla miejsca, w którym obecnie znajdują się ludzie — między upadkiem starego a nowym, które jeszcze się nie pojawiło, podejmującym decyzje, które wpływają na życie na Ziemi? Co powiesz na „Midway”? Jakie bardziej prowokacyjne określenie mogłoby być?

Gdy tam poszedłem, drugą rzeczą, która była tak zdumiewająca, było to, że albatros jest niesamowicie wspaniałą, świadomą istotą. Ich oczy, jak u orłów, są przenikliwe i wspaniałe. Są ogromne i oszałamiająco wdzięczne, eleganckie. Żyją na Midway od czterech milionów lat i nigdy nie miały drapieżnika. Więc nie znają strachu. Możesz podejść i podejść tak blisko, że gdyby chciały, mogłyby dziobać cię w twarz swoimi dziobami. Miałem okazję być świadkiem i filmować wykluwanie się młodych. I gdy poszedłem i byłem świadkiem tego, zdałem sobie sprawę, że tam dzieje się tragedia środowiskowa, a ona jest zawinięta w tę kopertę wykwintnego piękna, radości i wdzięku.

LB: Twoje zdjęcia piskląt są jednak rozdzierające serce. Jaki wpływ, Twoim zdaniem, mają na dzieci?

CJ: To może być najbardziej inspirująca część całego procesu dla mnie. Dowiedziałam się, że kiedy przedstawiasz prawdę o naszym świecie, nawet uczniom drugiej klasy, i nie osądzasz ich, nie grozisz im palcem ani nie mówisz im, jak powinni się czuć lub zachowywać, to ma to niesamowite efekty. Wyzwaniem jest to, że to potężne lekarstwo. Może cię wpędzić w otchłań żalu, rozpaczy i bezdennej beznadziei, albo może być doświadczeniem transformacyjnym, w zależności od pojemnika, w którym się znajduje. Miałam naprawdę dużo szczęścia, że ​​mogłam pracować z wieloma nauczycielami, którzy pokazują moją pracę swoim dzieciom i robią to mądrze i z zamiarem. Mówią o tym, kto coś czuje.

LB: Kiedy byliśmy tam kilka lat temu, mówiłeś o spotkaniu z pisarką Terry Tempest Williams. Poprosiłeś ją o napisanie eseju, który towarzyszyłby twoim zdjęciom z Midway — czegoś, co pomogłoby ludziom przejść od tragedii do nadziei — a ona odmówiła, odsyłając cię z powrotem do Midway. Dlaczego?

CJ: Od początku projektu byłam głęboko zainspirowana pracą Terry. Z jej książki Refuge wzięłam koncepcję bycia świadkiem. Aby dostać się na drugą stronę, musimy przejść przez ogień. Myślałam, że to właśnie zrobiłam za pierwszym razem w Midway. Wróciłam emocjonalnie i duchowo zdewastowana. Ale byłam tym zdezorientowana, a szczególnie zdezorientowana i złamana odpowiedziami ludzi, którzy pisali, że widzieli zdjęcia i poczuli się sparaliżowani lub spanikowani. Wtedy skontaktowałam się z Terry. Spojrzała na moje portfolio wydruków i powiedziała: „Przykro mi, że nie mogę cię zmusić do nadziei. Myślę, że jest coś więcej w tej historii. Jeszcze nie przeszłaś przez ogień”. To było niesamowite spostrzeżenie, ponieważ ona nigdy tam nie była. Miała po prostu intuicję, że jest coś więcej.

Kadr z trailera nadchodzącego filmu Chrisa Jordana, Midway: Message from the Gyre .

Postanowiłem, że muszę wrócić i było to niesamowite przeżycie. Za pierwszym razem nigdy nie widzieliśmy żywego albatrosa; jesienią wszystkie albatrosy są poza wyspą. Widzieliśmy tylko jedną stronę ich cyklu życia, tragedię dziesiątek tysięcy martwych na ziemi. To było niezwykle piękne przeżycie przybyć po raz drugi i spotkać milion tych oszałamiających stworzeń, tak gęstych jak ludzie na koncercie plenerowym. I kiedy wracałem raz po raz, mogłem zobaczyć je na różnych etapach cyklu życia — wykonujące tańce godowe, wykluwające się z jaj — i filmować z niewiarygodnym poziomem intymności, którego po prostu nie widać w filmach przyrodniczych. Zazwyczaj patrzyłem na nie z odległości trzech cali. Doświadczenie zaczęło ewoluować od bycia świadkiem tragedii do zakochania się, a tragedia zaczęła być owinięta tą kopertą wdzięku, elegancji i piękna. To była większa historia.

LB: Podczas niedawnej podróży trzymałeś w rękach szczątki pisklęcia i przeżyłeś głębokie doświadczenie żalu. Co się stało?

CJ: To był moment, kiedy sam przypadkowo zabiłem zdrowego albatrosa. Było ich tak wiele na ziemi, a jednego przejechałem rowerem. Zeskoczyłem i natychmiast zszedłem na dół, żeby na nią spojrzeć; dyszała i krztusiła się pomarańczowym płynem. Próbowała się ruszyć i zobaczyłem, że oba jej skrzydła są złamane. Myślę, że mój rower przejechał tuż nad jej ciałem i doznała obrażeń wewnętrznych. Umierała cztery dni. Odwiedzałem ją wielokrotnie. To było zdumiewające doświadczenie, odkryć, jak bardzo wpłynęło na mnie to, że nieumyślnie odebrałem życie temu pięknemu, niewinnemu stworzeniu. Poczułem głęboki żal, o którym nigdy nie myślałem, że go mam, z powodu jednego ptaka na jednej wyspie, którego nigdy nie myślałem, że odwiedzę. Odkryłem, że odczuwam ogromny żal z powodu tego jednego małego życia, które odebrałem, ale tak naprawdę nie było nic piękniejszego ani bardziej kochanego w tym jednym ptaku niż w jakimkolwiek innym albatrosie na wyspie. Odkryłem, że gdzieś w głębi serca muszę mieć tyle miłości do każdego z nich.

Potem pomyślałem, że to stworzenie nie jest wspanialsze od wielorybów, goryli, tygrysów, czy ludzi. I miałem to intuicyjne doświadczenie, o którym opowiadają moi buddyjscy przyjaciele — odkrycie mojej miłości do wszystkich istot. Dla mnie to jest nauka żalu. Odkryłem, że żal nie jest smutkiem. Żal jest miłością. Żal jest odczuwanym doświadczeniem miłości do czegoś utraconego lub co tracimy. To jest niesamowicie potężna brama. Myślę, że wszyscy nosimy w sobie ten trwały ocean miłości do cudu naszego świata. A jeśli na poziomie zbiorowym moglibyśmy wspólnie przeżywać żałobę i na nowo odkryć głębszą część naszej zbiorowej psychiki, to uzdrowienie objawów tego odłączenia mogłoby nastąpić znacznie szybciej, niż sobie wyobrażamy.

LB: Twoja praca, która zaczęła się od uczynienia niewidzialnego widocznym, rozwinęła się do miejsca, w którym rozwijasz ogromną empatię dla całego życia. Czy uważasz, że istnieje związek między uczynieniem niewidzialnego widocznym a empatią?

CJ: Oczywiście, że tak. Nasze połączenie ze światem to nasze uczucia. Jeśli widzimy, że coś się dzieje, ale nie mamy dla tego żadnego uczucia, nie ma połączenia. Jeśli mamy uczucie, czy to gniew, wściekłość, żal czy cokolwiek innego, jesteśmy z tym połączeni. A żeby poczuć, co się dzieje, musimy to zrozumieć.

LB: Nadal wiele osób obawia się otwarcia na powagę kryzysów ekologicznych, z którymi się obecnie mierzymy. Co Twoim zdaniem może nam pomóc to przezwyciężyć?

CJ: Jednym z potężnych eliksirów jest piękno. Nie ma nic lepszego od piękna. Kiedy połączysz piękno i smutek, nie możesz na to patrzeć, ponieważ jest to tak smutne — i nie możesz oderwać wzroku, ponieważ jest to tak piękne. To moment zahipnotyzowania, a klucz zostaje przekręcony w zamku.

LB: Czy to znaczy, że dotarłeś do miejsca nadziei, którego szukałeś?

CJ: Teraz nie jestem wielkim zwolennikiem nadziei. Joanna Macy powiedziała, że ​​nadzieja i beznadzieja żyją w kontinuum pozbawionych mocy stanów umysłu. Kiedy jest nadzieja, mamy nadzieję, że coś poza naszą własną agencją zadziała na naszą korzyść. Mamy nadzieję dożyć starości. Mój syn Emerson lubi żartować, że ma nadzieję, że odrobił pracę domową, a to ilustruje pozbawiony mocy stan umysłu nadziei. Joanna mówi, że przeciwieństwem nadziei nie jest beznadzieja; to działanie. To geniusz Piekła Dantego. Kiedy Dante wchodzi w ogień, bramy mówią: „Porzućcie nadzieję, wszyscy, którzy tu wchodzicie”. Chodzi o to, aby porzucić bierną rolę ofiary nadziei i przejąć kontrolę nad własnym losem. Jako kultura mamy ustawiony kompas na „nadzieję”. Ale to gigantyczny kłąb dymu, w którym nic nie ma. Myślę, że kulturowo musimy odejść od tej pozbawionej mocy koncepcji nadziei i przestawić się na miłość. Gdybyśmy mogli wspólnie na nowo odkryć naszą pełną szacunku miłość do niepojętego piękna cudu naszego świata, wszelkiego rodzaju zmiany mogłyby nastąpić szybko — i w ostatniej chwili.

Premiera filmu Chrisa Jordana Midway: Message from the Gyre planowana jest na koniec 2013 roku. Obejrzyj zwiastun .