Cik Tippett: Ya.

Encik Godin: Dan — dan — dan seterusnya, …

Cik Tippett: Dan saya masih kehilangan banyak watak itu.

Encik Godin: Betul, ya. Oleh itu, anda tahu, untuk seseorang dalam kasut anda, keajaibannya ialah ini: anda kembali ke mesin penimbang berbanding mesin mengundi. Anda tidak akan mendapat penilaian yang lebih baik daripada Jersey Shore. Tetapi bukan itu tujuannya. Bukan apa gunanya. Bukan sebab kita buat kerja kita. Apa kerja yang penting? Dan adakah mungkin untuk mencari rezeki dengan melakukan sesuatu yang penting? Dan jawapannya, ya. Adakah mungkin untuk membuat jumlah maksimum wang? Mungkin tidak. Tetapi itu bermain dengan satu set peraturan yang berbeza.

Apa yang Internet katakan kepada kami ialah anda tidak memerlukan bangunan, dan anda tidak memerlukan lesen FCC, dan anda tidak memerlukan 10,000 pekerja. Oleh itu, apabila saya menanggalkannya dan saya mengetahui apa yang saya boleh jadi dan apa yang boleh saya lakukan, ternyata tidaklah mahal untuk saya meletakkan seni saya di dunia. Jadi saya boleh membuat lebih banyak kesilapan. Saya boleh mengambil risiko yang lebih besar. Dan saya boleh membuat impak yang lebih besar. Bukan kepada ramai orang. Seperti saya teruja bahawa hampir semua orang yang saya temui tidak tahu siapa saya dan apa yang saya lakukan. Kerana saya tidak mahu ramai orang muncul dan berkata, saya baca ini, saya baca ini, saya baca ini. Boleh saya minta autograf awak? Bukan itu maksudnya. Perkara utama ialah adakah seseorang akan datang kepada saya dan berkata, berdasarkan apa yang saya pelajari daripada anda, saya telah mengajar 1o orang lain untuk melakukan ini, dan kami membuat sesuatu yang penting.

Cik Tippett: Ya.

En. Godin: Dan anda tidak — anda tidak boleh mencapainya jika anda mencuba untuk penilaian pada skala The Beverly Hillbillies.

Cik Tippett: Jadi benarkah anda tidak dikenali? Maksud saya, awak cakap begitu secara peribadi? adakah anda…

Encik Godin: Ya.

Cik Tippett: Ya, betul. Jadi ini adalah fenomena lucu ini, anda tahu, anda dan — saya tidak tahu — seseorang seperti Brené Brown, ia juga benar. Fenomena perkara menakjubkan inilah yang berada di bawah radar budaya. Namun ironinya ada sesuatu yang anda, sebagai contoh, atau Brené Brown dengannya berapa juta orang telah menonton Ceramah TED beliau. Ia adalah niche, mungkin itu akan dipanggil niche. Tetapi niche ini sangat besar, sebahagian daripadanya - sebahagian daripadanya - dan ia berkuasa.

Encik Godin: Ya, saya rasa ia — saya perlu mengganggu awak. Kerana anda jatuh ke dalam perangkap yang sama, iaitu tiada lagi radar budaya. Terdapat radar budaya. Betul ke?

Cikgu Tippett: OK.

Encik Godin: Bahawa Senarai Terlaris New York Times adalah bodoh. Dan mereka harus berhenti menerbitkannya. Kerana ia tidak bermakna apa-apa.

Cikgu Tippett: OK. Tetapi ada ia, betul.

En. Godin: Kerana ia sebenarnya koleksi 100 senarai terlaris yang semuanya digabungkan bersama. Betul. Bahawa jika anda melihat senarai TED Talks yang paling popular, ia adalah senarai bodoh, kerana sangat sedikit orang yang melihat kesemuanya. Jadi apa yang anda lihat ialah 20 senarai terlaris semuanya digabungkan bersama. Dan jika kita akan katakan, saya tidak berjaya melainkan saya berada dalam senarai terlaris atau senarai terlaris ini atau saya mendapat perkara itu lebih awal, atau saya mempunyai penilaian seperti ini — anda sedang bermain permainan industrialis.

Cik Tippett: Betul.

Encik Godin: Manakala, cara lain untuk memikirkannya ialah, berapa sedikit orang yang boleh saya pengaruhi dan masih boleh melakukan ini esok? Kerana jika kita boleh mempengaruhi orang yang cukup untuk terus mendapat keistimewaan untuk melakukannya, maka esok akan ada lebih ramai orang. Kerana kami melakukan sesuatu yang tulen yang menghubungkan, berbanding melakukan sesuatu yang palsu iaitu hiburan.

Cik Tippett: Jadi bagaimana anda — anda mesti ada orang datang kepada anda yang berkata, anda tahu, mari kita katakan ini. Terdapat banyak perkara hebat yang berlaku yang tidak mendapat pengiktirafan, tidak menjual. Maksud saya, anda mempunyai idea ini — dan saya berkongsi perkara ini — bahawa semua orang, anda tahu, bahawa kita semua mempunyai sesuatu, betul, kita mempunyai yang semuanya layak dan berharga dan ada sesuatu seperti bakat atau semangat atau panggilan. Tetapi hakikatnya perkara-perkara ini digembar-gemburkan daripada kebanyakan kita dengan cara yang berbeza. Dan juga minat anda mungkin bukan bakat anda. Dan juga bahawa setiap idea bukanlah idea yang baik. Jadi, bagaimanakah anda menasihati orang ramai supaya berhati-hati tentang perkara ini? Dan itu satu lagi perkataan yang anda gunakan yang sangat penting bagi saya, kebijaksanaan. Dan saya tidak fikir ia adalah perkataan yang kami gunakan begitu banyak berkaitan dengan sesuatu seperti Internet. Tetapi anda tahu, bagaimana anda membantu orang yang berfikir tentang di mana untuk bermula dan bagaimana untuk menjadi bijak?

Encik Godin: Baiklah, izinkan saya menganyam dua orang dalam jawapan saya. Yang pertama ialah Robert Irwin, yang merupakan artis konseptual yang kurang dikenali dari tahun 1960-an dan 70-an. Dan dia banyak bercakap tentang belajar melihat. Seni itu ialah tindakan membuat sesuatu di mana anda lupa nama apa yang anda lihat. Dan apa yang kita lihat di kalangan semua orang yang berjaya melakukan kerja seperti ini ialah mereka telah menyedari sesuatu. Mereka telah belajar bagaimana untuk melihat perbezaan antara yang baik dan buruk.

Clive Davis itu memahami cara mendengar rekod dan berkata, pendengar jenis saya akan menyukai rekod jenis ini. Dan satu-satunya cara anda mendapat kebijaksanaan itu adalah dengan berlatih. Adakah dengan mengatakan, apabila saya memilih ini adakah saya betul? Apabila saya meletakkan ini di dunia, adakah ia bergema dengan orang yang saya cuba capai? Dan kemudian, kemudian kita sampai ke 10,000 jam dan keseluruhan tanggapan bahawa jika anda berlatih dengan cukup perasan, anda akan menjadi mahir.

Cik Tippett: Dan itu bermakna anda tidak pandai pada permulaan semestinya, dan anda akan gagal?

Encik Godin: Betul. Hanya orang yang baik pada awalnya sahaja yang beruntung.

Cikgu Tippett: Itu bagus.

Encik Godin: Anda tidak boleh mendakwa bahawa ia adalah kemahiran yang anda boleh lihat dan orang lain tidak boleh melihat. Bahawa anda bertuah kerana anda bermula dengan satu set andaian yang berlaku untuk bergema dengan pasaran. Tetapi anda tidak lebih bijak daripada kami yang lain — cuma, seseorang perlu bermula di tempat yang betul dan anda melakukannya. Tetapi bahagian kedua yang sangat kritikal di sini ialah masalah Oprah Winfrey, iaitu setiap penulis yang ingin memberi kesan 15 tahun lalu bermimpi bahawa Oprah akan memilih mereka.

Cik Tippett: Betul.

En. Godin: Jadi dalam dunia tepu media, kami mahu dipilih. Jadi seperti anda, setiap hari orang muncul kepada saya dan berkata, pilih saya, letakkan saya di blog anda. Jika anda hanya bercakap tentang saya, maka seni saya akan mencapai semua orang yang saya mahu jangkau. Tetapi jika kita membezakannya daripada Darwin, anda tahu biawak pertama yang merangkak keluar dari lumpur dan mula berjalan dengan kaki tidak berkata kepada media, sila pilih saya supaya lebih banyak biawak berjalan boleh datang bersama. Itu bukan cara ia berfungsi; ia dari bawah ke atas. Jadi apa yang saya katakan kepada orang ialah, saya tidak menjaga apa yang baik. Saya tidak boleh memilih apa itu lembu ungu, apa yang luar biasa - apa sahaja. Bahawa dunia adalah, bawah adalah, semua orang, saya juga di bawah, semua orang. Jadi beritahu 10 orang — terdapat 10 orang yang cukup mempercayai anda untuk mendengar. Dan jika anda memberitahu perkara anda kepada 10 orang — jika anda menghantar e-buku anda kepada 10 orang — jika anda menyampaikan khutbah anda kepada 10 orang atau menunjukkan produk anda kepada 10 orang dan tiada seorang pun daripada mereka mahu memberitahu rakan mereka, dan tiada seorang pun daripada mereka diubah — maka anda gagal. Bahawa anda tidak benar-benar memahami apa yang baik. Tetapi jika sesetengah daripada mereka memberitahu rakan mereka, maka mereka akan memberitahu rakan mereka, dan itulah cara idea tersebar. Jadi ini 10 pada satu masa — 10 dengan 10 dengan 10. Bagaimanakah anda meletakkan idea di dunia yang cukup bergema dengan orang jika mereka cukup mempercayai anda untuk mendengarnya. Kemudian ia boleh pergi ke langkah seterusnya dan langkah seterusnya.

Cik Tippett: Izinkan saya bertanya kepada anda tentang kebijaksanaan perkataan ini. Dan hanya dari segi anda, cara anda menggunakan teknologi. Kerana saya fikir dan ini dan segala-galanya, anda tahu, anda seperti berarak mengikut rentak pemain dram anda sendiri. Betul ke? Jadi, anda telah menulis lebih 4,000 catatan blog. Anda menghantar kerja anda ke Twitter, tetapi anda sebenarnya tidak menggunakan Twitter. Betul ke?

Encik Godin: Betul.

Cik Tippett: Maksud saya anda belum mengambil lompatan itu. Awak, awak tak ikut sesiapa. Tetapi tulisan anda masuk ke akaun Twitter ini. Anda menulis buku yang naik ke bahagian atas senarai terlaris Amazon tanpa melakukan apa-apa yang seluruh dunia fikir anda perlu lakukan untuk menjual buku. Maksud saya, ia bukan sahaja tidak dipilih oleh Oprah, tetapi anda tidak melakukan lawatan buku. Anda tidak melakukan temuduga. Jadi bagaimana, anda tahu, apa yang anda pelajari semasa anda bekerja dengan perkara yang dipanggil teknologi ini tahun-tahun ini? Bagaimanakah anda telah belajar bagaimana untuk memikirkan apa yang perlu dilemparkan dan apa yang perlu ditentang?

Encik Godin: Baiklah, saya gembira anda menyebut perkataan melawan. Kami telah berjaya melakukannya untuk masa yang lama tanpa membawa Steve Pressfield dan tentangan untuk otak biawak dan keinginan untuk bersembunyi. Apa yang digeluti oleh setiap artis sepanjang hari ialah suara di belakang kepala mereka yang berkata, uh-oh, anda sudah terlalu jauh. Lebih baik jangan tunjukkan ini kepada sesiapa. Jadi apa yang saya cuba lakukan ialah menanggalkan perkara dalam hidup saya yang akan memberi saya tempat untuk bersembunyi. Jadi saya tidak menulis sekuelnya. Saya tidak menulis Buku Panduan Pemasaran Kebenaran atau Lembu Ungu Bahagian 2.

Saya tidak mempunyai pekerja, jadi dengan cara itu saya tidak ada mesyuarat. Saya tidak menghabiskan masa di Facebook dan Twitter kerana itu akan menyusahkan masa saya, dan saya boleh menafikan bahawa saya membuang masa, kerana semua orang melakukannya. Oleh itu, cabaran bagi saya dengan teknologi ialah memanfaatkan saya dengan cara yang membuatkan saya tidak selesa — yang meletakkan saya di tempat yang saya perlu menggali lebih dalam untuk melakukan kerja yang akan saya banggakan. Jika itu yang dilakukan, itulah yang saya mahu.

Cik Tippett: Jadi itu bagus, jika jawapan anda ya. OK. Jadi jawapan anda, jika lebih sukar, apa yang anda katakan? Jika ia mencabar, jika ia meletakkan anda…

Encik Godin: Betul. Jika ia meletakkan saya — jika leverage menjadikan saya lebih sukar untuk melakukan perkara yang saya takrifkan sebagai seni, maka saya mahu melakukannya.

Cikgu Tippett: OK.

Encik Godin: Betul. Dan supaya, anda tahu, projek Kickstarter yang saya lakukan — saya melakukannya kerana ia menarik, bukan kerana ia adalah perkara yang penting dari segi kewangan.

Cik Tippett: Untuk mengumpul wang untuk The Icarus Deception ? Adakah itu…

Encik Godin: Betul. Tetapi ia bukan untuk mengumpul wang; ia adalah untuk menaikkan suku, untuk mendapatkan 4,500 orang untuk berkata, kami tidak, kami belum membacanya lagi, tetapi kami mempercayai anda, pergi menulisnya. Sekarang mereka adalah taruhan yang cukup tinggi. Betul ke? Tetapi dan ini bermakna saya tidak mempunyai sebarang alasan lagi. Saya tidak boleh mengatakan, editor saya tidak membenarkan saya melakukannya, atau penerbit saya tidak membenarkan saya melakukannya. Kerana mereka bukan faktor. Ini bermakna orang-orang ini mempercayai saya dan memberi saya alat yang boleh membawanya terus kepada mereka. Itu meningkatkan kepentingan.

Cik Tippett: Maksud saya, salah satu perkara yang anda nyatakan tentang dunia baru yang kita diami ini dan keperluan dan juga peluang untuk setiap daripada kita menjadi artis ialah apabila anda melakukan sesuatu yang belum pernah dilakukan oleh sesiapa sebelum ini, anda tidak akan mendapat tepukan yang paling kuat. Betul ke? Bahawa anda tidak akan dipilih. Dan itu kemudiannya memerlukan kita untuk membangunkan beberapa jenis sumber dalaman yang berbeza. Betul ke? Maksud saya, bagaimana kita secara dalaman mempunyai kepercayaan terhadap perkara yang kita pentingkan?

Encik Godin: Ya. Tepat sekali. Dan di situlah kebijaksanaan datang. Anda tahu, jadi apabila saya memberi ceramah — pada akhirnya anda akan berkata, adakah terdapat sebarang soalan? Dan satu-satunya orang yang mengangkat tangan mereka mengangkat tangan kerana mereka fikir mereka mempunyai soalan yang ingin didengari oleh kumpulan itu. Mereka berfikir bahawa mereka mempunyai sesuatu untuk disumbangkan. Sekarang apa yang menarik ialah lima minit selepas kami selesai, semua orang mempunyai soalan. Betul ke?

Cik Tippett: Betul. Betul. Betul.

Encik Godin: Kerana sekarang adalah selamat untuk bertanya soalan anda kerana anda tidak akan dihakimi pada soalan yang anda akan tanya. Tetapi orang yang bertanya soalan telah menunjukkan kepada diri mereka sendiri bahawa mereka mempunyai pertimbangan yang cukup baik untuk dapat meletakkan sesuatu ke dalam dunia yang tidak pernah dikatakan sebelum ini. Itulah yang menjadikannya soalan yang bagus. Dan amalan itu adalah sesuatu yang harus kita pelajari dan kita harus mengajar anak-anak kita, dan kita harus mengajar rakan sekerja kita cara melakukannya.

Jadi jika anda dan saya telah duduk di sekeliling selepas Zaman Gelap dan mendengar kisah Icarus — apa yang kita akan dengar ialah ini: bahawa Daedalus berkata kepada anaknya dua perkara — satu, letakkan sayap ini tetapi jangan terbang terlalu dekat dengan matahari kerana di sana terlalu panas dan lilin akan cair. Tetapi yang lebih penting, Anakku, jangan terbang terlalu rendah, jangan terbang terlalu dekat dengan laut, kerana kabus dan air akan memberatkan sayap dan kamu pasti akan binasa. Dan bagi saya mesej paling penting yang saya sampaikan selepas memikirkan perkara ini selama bertahun-tahun ialah, kita terbang terlalu rendah. Kami membina alam semesta ini, teknologi ini, perhubungan ini, masyarakat ini, dan semua yang boleh kita lakukan dengannya ialah membuat sampah. Apa yang boleh kita lakukan dengannya ialah memakai hiburan bodoh . Saya tidak membelinya.

Jadi saya kembali kepada semua perkara yang diajar oleh arwah ibu saya. Dan kita boleh mempunyai lebih kepercayaan dalam komuniti dan amal dan inovasi dan maruah dan pendidikan. Dan anda tahu, saya telah menyampaikan ceramah ini beberapa minggu yang lalu kepada beberapa pendidik. Dan seorang wanita dalam lingkungan 50-an mengangkat tangannya, dia berkata, "Nah, saya bekerja di kolej komuniti. Dan kami tidak melakukannya, kami mempunyai masalah yang berbeza. Masalah kami ialah kami perlu membiarkan semua orang masuk. Dan izinkan saya memberitahu anda sesuatu, tuan," katanya, "orang-orang itu tidak boleh membuat seni." Dan saya mula menangis kerana inilah seseorang yang dipercayai untuk mengangkat dan mengajar dan memberi inspirasi. Dan dia telah menjadi sangat terpukul sehingga dalam suasana awam dia berpaling kepada saya dan dia berkata, "Orang-orang itu tidak boleh membuat seni." Dan saya hanya tidak percaya.

Cik Tippett: Sukar untuk melepasi itu. Jadi anda tahu, perkara terakhir yang saya ingin namakan ialah sesuatu yang indah — yang anda katakan berulang kali, bahawa kita semua pelik. Dan sekali lagi, anda menunjuk pada sesuatu yang menunjukkan dirinya dalam pelbagai cara. Tetapi kita tidak semestinya mengatakan, ia adalah sejenis kematian biasa, yang sangat melegakan. Dan saya tertanya-tanya mungkin dalam hal itu, atau mungkin dengan cara lain. Anda tahu, anda juga membesarkan anak-anak pada masa ini. Jadi, bagaimanakah itu — bagaimana keibubapaan — bagaimana anak-anak anda yang sedang membesar dalam dunia pasca-industri, pasca-geografi ini — anda tahu bagaimana mereka terus memberi makan dan memaklumkan kepada anda tentang maksud ini dan apa yang dipertaruhkan dan apa yang mungkin?

En. Godin: Anda tahu, jika anda meluangkan masa dengan kanak-kanak berumur 15 tahun yang mempunyai hubungan teknikal, anda akan menemui banyak perkara. Pertama sekali, ramai daripada mereka tidak menonton sebarang televisyen. Tetapi mereka menggunakan lebih banyak video berbanding sebelum ini.

Cik Tippett: Itu benar, ya.

En. Godin: Um, dan — dan kebanyakan mereka tidak mengambil berat tentang nombor Dunbar dan tanggapan bahawa mereka hanya boleh mempunyai 150 rakan dan keluarga, atau otak mereka cair. Mereka mempunyai 1,000 orang yang berkaitan dengan mereka atau 5,000 orang. Dan mereka menjalani kehidupan dengan lantang. Dan sesetengah orang membalasnya dengan mengatakan, saya tidak peduli. Saya akan meletakkan gambar saya minum dari corong. Dan saya akan, anda tahu, berlakon, kerana ia ada di dunia — saya hanya akan melakukannya dan tidak mengapa.

Dan yang lain — dan saya sangat bertuah kerana tinggal bersama dua daripada mereka — berkata, wow, betapa berpeluang untuk saya menyumbang kepada kalangan ini, dan mengatur kepada kalangan ini. Ini adalah pentas dan saya tidak akan membuat persembahan, tetapi saya akan menganjurkan sesuatu, sama ada, anda tahu, membantu membina sesuatu dengan Habitat for Humanity atau meletakkan inovasi teknikal ke dalam dunia. Oleh itu, sebagai ibu bapa, kami sering terdesak untuk membuat pilihan ini.

Dan pilihannya ialah — jauhkan anak anda daripada dunia perhubungan dan asingkan mereka dan pastikan mereka "selamat." Atau letakkan anak-anak anda ke dunia dan, anda tahu, semua neraka akan kalah. Itu perkara yang mereka bualkan dalam mesyuarat PIBG. Dan saya rasa itu bukan pilihannya. Saya fikir pilihannya adalah semua orang berada di dunia sekarang. Semua orang berhubung. Anda tidak boleh menghalang anak anda yang berumur 12 tahun daripada mendengar kata-kata kotor.

Cik Tippett: Ya, betul.

Encik Godin: Anda tahu, atasinya. Tetapi memandangkan mereka berada di dunia, apakah jejak yang akan mereka tinggalkan? Apakah tanda yang mereka tinggalkan? Adakah mereka melakukannya hanya untuk masuk ke kolej? Atau adakah mereka melakukannya kerana mereka faham bahawa peranan mereka sebagai penyumbang kepada masyarakat bermula sekarang apabila mereka berumur 10 tahun, bukan apabila mereka berumur 24 tahun. Dan jejak yang mereka tinggalkan bermula apabila seseorang merakam gambar mereka.

Dan jika kita boleh mengajar kanak-kanak bahawa tidak ada garis terang ini antara di luar tugas dan bertugas, tetapi kehidupan adalah kehidupan dan anda harus menjalaninya seperti orang melihat anda, kerana mereka, maka kami mempercayai mereka. Dan kami percaya mereka menjadi lebih besar daripada yang mereka boleh kerana mereka memilih untuk menjadi lebih besar. Dan pengajaran itu, saya fikir, yang sangat sukar untuk dilakukan sebagai ibu bapa. Kerana apa yang anda mahu lakukan ialah melindungi mereka dan mengurung mereka sehingga tiba masanya. Tetapi perkara yang paling berani untuk dilakukan ialah meminta kanak-kanak jarak jauh ini yang meneroka tepi alam semesta mereka, tetapi melakukannya dengan cara yang mereka banggakan, bukan bersembunyi.