Versterkt Technologie Het Menselijk Potentieel of Vermaakt Het Ons Alleen maar?

Toen ik ongeveer vijf jaar oud was, gaf mijn moeder mij een Macintosh LC II en ik was meteen verkocht. Niet aan Facebook of internet, want dat bestond nog niet, maar aan de mogelijkheden die een vijfjarig kind hiermee kon benutten en die ik daarvoor nooit had gekund.

Net als de briljante technische visionairs van de jaren 70 en 80 bij Xerox PARC, zoals Doug Engelbart, Ted Nelson, Alan Kay bij Xerox PARC en Steve Jobs, geloofde ik optimistisch dat computers de ‘ fietsen voor onze geest ’ konden zijn en het menselijk potentieel konden versterken.

En ze gaven ons inderdaad macht.

Maar vandaag, in 2015, voelt 'empowerment' zelden meer als mijn dagelijkse ervaring met technologie. In plaats daarvan voel ik me constant afgeleid. Ik word eindeloos meegezogen in e-mails en afleidende websites. Ik word overspoeld door onderbrekende sms'jes, heen en weer geslingerd tussen agenda's, of ik scroll om 1 uur 's nachts in een roes door een website.

Ik heb het gevoel dat ik gevangen zit in een draaikolk van ‘ ons dood vermaken ’, zoals Neil Postman 30 jaar geleden voorspelde , waarin hij George Orwells visie voor de toekomst (Big Brother) contrasteerde met de visie van Aldous Huxley in Brave New World, waarin mensen ‘technologieën gaan aanbidden die hun vermogen om te denken tenietdoen’.

In de woorden van Postman zelf:

Orwell vreesde degenen die boeken zouden verbieden.
Huxley vreesde dat er geen reden zou zijn om een ​​boek te verbieden, omdat er dan niemand zou zijn die het wilde lezen.

Orwell was bang voor degenen die ons van informatie zouden beroven.
Huxley was bang voor degenen die ons zoveel zouden geven dat we in passiviteit en egoïsme zouden vervallen.

Orwell vreesde dat de waarheid voor ons verborgen zou blijven.
Huxley vreesde dat de waarheid zou verdrinken in een zee van irrelevantie.

Orwell vreesde dat we een gevangen cultuur zouden worden.
Huxley vreesde dat we een triviale cultuur zouden worden….

Zoals Huxley opmerkte … [zij] “ hielden geen rekening met de bijna oneindige honger van de mens naar afleiding .”

– Neil Postman, Amusing Ourselves to Death (1982)

Het is eng hoe waar dat vandaag voelt, toch?

Waar Huxley zich werkelijk zorgen over maakt, zijn de dingen die onze psychologische instincten overweldigend verleiden. Niet dat we ze moeten verguisen, maar dat we moeten beseffen hoe krachtig ze zijn en hoe ze misbruikt kunnen worden.

Net zoals we een ingebouwd smaakinstinct hebben voor zout, suiker en vet, wat eigenlijk ongelooflijk nuttige vooroordelen zijn, maar die door onze moderne voedselomgeving worden misbruikt, wist Huxley dat we ingebouwde psychologische instincten hebben om aandacht te besteden aan onze sociale acceptatie en afwijzing, wederkerigheid, angst om iets belangrijks te missen, of onze buitengewone verslaving aan het kijken naar schattige kittens. Deze psychologische instincten zijn erg nuttig om te hebben , maar onze media-omgeving misbruikt deze instincten op een vijandige manier.

Hoe is dit zo gekomen?

Dat komt omdat wij in een aandachtseconomie leven.

Een aandachtseconomie betekent dat je, ongeacht wat je wilt maken (een app of een website), wint door mensen tijd te laten besteden. Dus wat begint als een eerlijke competitie om nuttige dingen te maken waar mensen hun tijd aan besteden, moet ontaarden in een meedogenloze competitie om onze diepste instincten te verleiden om meer van de tijd van mensen te krijgen – een race naar de bodem van de hersenstam.

Het probleem is dat je, om het op te lossen, niemand die aan die competitie meedoet, kunt vragen om de tijd die hun gebruikers besteden NIET te maximaliseren. Want iemand anders (een andere app of een andere website) zal die tijd naar hen overnemen.

Stel je voor dat er gebruikers zijn die spijt hebben van een deel van de tijd die ze op een bepaalde website doorbrengen en die website graag in hun team zouden hebben, zodat ze er minder tijd aan besteden. Zou die website kunnen helpen?

Nee. Het is de taak van die website om ervoor te zorgen dat gebruikers blijven spelen en klikken, anders komt de concurrent met die aandacht.

We gaan dus niet uit deze situatie komen, en we kunnen die apps of websites niet overtuigen om iets anders te doen, totdat we een nieuw soort concurrentie creëren – totdat er een nieuw ding is waar apps en websites om kunnen concurreren .

En wat als we dat zouden kunnen? Wat als apps en websites, in plaats van te concurreren om ons tijd te laten besteden, zouden concurreren om ons te helpen onze tijd goed te besteden? Wat als ze zouden concurreren om netto positieve bijdragen te leveren aan het leven van mensen?

Ik wil niet meer afgeleid worden. Ik wil een wereld die me helpt mijn tijd goed te besteden.

En dat is het gesprek dat ik wil beginnen met de beweging “Design for Time Well Spent” ( http://timewellspent.io ). De afgelopen jaren heb ik nagedacht over ontwerp-ethiek en de morele verantwoordelijkheid van ontwerpers om voorzichtig om te gaan met de miljarden minuten en uren van het leven van andere mensen die zij beïnvloeden .

Maar we moeten realistisch zijn over hoe ‘verantwoordelijk’ ontwerpers werkelijk kunnen zijn, wanneer dat in conflict komt met de concurrentie waarin zij gedwongen worden te spelen.

We hebben zoiets als een biologisch keurmerk nodig, om nieuwe producten te certificeren als zijnde van een ander soort, en om de ontwerpers te belonen voor hun bijdrage aan het team, zodat ze hun tijd nuttig kunnen besteden.

Dit is een lange weg, maar we kunnen het. We hebben een nieuwe marktplaats nodig, met premium schapruimte in App Stores, browsers en nieuwsfeeds die onderscheid maken tussen de dingen die mensen helpen hun tijd goed te besteden en de dingen die dat niet doen. En we moeten het makkelijker maken om mensen naar die keuzes te leiden.

Laten we dat gesprek nu beginnen. Want ik wil een wereld waarin technologie wél draait om het versterken van menselijk potentieel, en waarin ik erop kan vertrouwen dat ik in de draaikolk van technologie val en weet dat die technologie mij helpt mijn tijd, en mijn leven, goed te besteden.