Kan Mededogen De Wereld veranderen?

Daniel Goleman spreekt met Greater Good over zijn nieuwe boek, A Force for Good: The Dalai Lama's Vision for Our World .

De Dalai Lama heeft een lange geschiedenis van ontmoetingen en samenwerkingen met sociale wetenschappers – psychologen, neurowetenschappers, economen en anderen die de wetenschap van menselijke emoties en gedrag willen begrijpen. Door deze samenwerkingen heeft hij kennisgenomen van het onderzoek op dit gebied en wetenschappers aangemoedigd om zich te richten op onderzoeksgebieden die directer gericht zijn op het algemeen belang.

Nu hij dit jaar 80 wordt, vroeg de Dalai Lama psycholoog en bestsellerauteur Daniel Goleman om een ​​boek te schrijven over zijn visie op een betere wereld en de rol die wetenschap daarin kan spelen. Het resultaat van hun samenwerking, A Force for Good: The Dalai Lama's Vision for Our World , is zowel een vertaling van de idealen van de Dalai Lama als een oproep tot actie.

Onlangs sprak ik met Goleman over het boek.

Jill Suttie: Na het lezen van je boek leek het me dat de visie van de Dalai Lama op een betere toekomst grotendeels neerkomt op het kweken van compassie voor anderen. Waarom is compassie zo belangrijk?

Daniel Goleman: Hij spreekt niet vanuit een boeddhistisch perspectief; hij spreekt vanuit een wetenschappelijk perspectief. Hij gebruikt wetenschappelijk bewijs afkomstig van instellingen zoals Stanford, Emory en de Universiteit van Wisconsin – en ook van Tanya Singers project aan het Max Planck Instituut – dat aantoont dat mensen het vermogen hebben om compassie te cultiveren.

Dit onderzoek is zeer bemoedigend, omdat wetenschappers niet alleen hersenbeelden gebruiken om de specifieke hersencircuits te identificeren die compassie aansturen, maar ook aantonen dat deze circuits sterker worden en mensen altruïstischer en bereidwilliger worden om anderen te helpen, als ze compassie leren cultiveren – bijvoorbeeld door traditionele meditatieoefeningen van liefdevolle vriendelijkheid te doen. Dit is zeer bemoedigend, omdat het een fundamentele noodzaak is dat we compassie als moreel roer nodig hebben.

JS: Je gebruikt de term 'spiercompassie' in je boek. Wat bedoel je daarmee?

DG: Mededogen is niet zomaar een beetje zondagsschoolse vriendelijkheid; het is belangrijk om maatschappelijke problemen aan te pakken – zaken als corruptie en collusie in het bedrijfsleven, de overheid en de publieke sfeer. Het is belangrijk om naar de economie te kijken, om te zien of er een manier is om die zorgzamer te maken en niet alleen maar over hebzucht te gaan, of om economisch beleid te creëren dat de kloof tussen arm en rijk verkleint. Dit zijn morele kwesties die mededogen vereisen.

JS: Compassie kan worden ontwikkeld door middel van mindfulnessmeditatie. Maar ik denk dat veel mensen om persoonlijke redenen beginnen met mediteren: om stress te verminderen en te leren accepteren wat er is. Hoe leidt dat tot sociaal activisme?

DG: Ik ben het niet eens met die interpretatie van waar meditatie of spirituele beoefening voor dient. Die visie op mindfulness laat de traditionele koppeling van mindfulness met zorg voor anderen buiten beschouwing – de beoefening van liefdevolle vriendelijkheid, de beoefening van compassie. Ik denk dat de Dalai Lama dat als ontoereikend beschouwt. Meditatie betekent niet het passief accepteren van sociaal onrecht; het betekent de houding cultiveren dat ik om anderen geef, dat ik het me aantrek dat mensen het slachtoffer zijn, en dat ik alles zal doen wat ik kan om hen te helpen. Dat ziet hij als waarachtig compassie in actie.

JS: Is er onderzoek dat de stelling ondersteunt dat mindfulness en sociaal activisme met elkaar verbonden zijn?

DG: Er zijn aanwijzingen dat mindfulness je niet alleen kalmeert en meer helderheid geeft, maar je ook beter laat reageren op mensen in nood. In een onderzoek, waarbij mensen de kans kregen om iemand in nood te helpen – door een zitplaats aan te bieden aan iemand op krukken – verhoogde mindfulness het aantal mensen dat dat deed. En als je dat doortrekt naar het helpen van mensen in nood wanneer ze op welke manier dan ook op je radar verschijnen, suggereert dat dat mindfulness zou helpen. Er is echter nog meer direct bewijs dat het cultiveren van compassie en liefdevolle vriendelijkheid de kans vergroot dat je iemand helpt. De combinatie van die twee is effectief.

JS: In uw boek verwijst de Dalai Lama naar iets wat hij 'emotionele hygiëne' noemt – of leren omgaan met moeilijke emoties met meer vaardigheid en kalmte. Hij zegt dat het net zo belangrijk zou moeten zijn als fysieke hygiëne, en dat we allemaal onze 'emotionele hygiëne' zouden moeten verbeteren voordat we maatschappelijke problemen aanpakken. Waarom is dat zo?

DG: Dat is het perspectief van de Dalai Lama: we moeten al onze destructieve en verontrustende emoties onder controle krijgen voordat we in de wereld handelen. Zo niet, dan veroorzaken we alleen maar meer schade als we vanuit die emoties handelen. Maar als we onze verontrustende emoties van tevoren kunnen beheersen en kalm, helder en meelevend zijn tijdens ons handelen, dan handelen we ten goede, ongeacht wat we doen.

Het is echter niet zo dat één emotie destructief is; het zijn juist de extreme emoties die anderen en onszelf kunnen schaden. Wanneer emoties destructief worden, moet je ze beheersen en je er niet door laten leiden. Bijvoorbeeld woede: als het je mobiliseert en energie geeft en je focust op het rechtzetten van maatschappelijke misstanden, dan is het een nuttige motivatie. Maar als je het de overhand laat nemen en je woedend en vol haat wordt, zijn die emoties destructief en zul je uiteindelijk veel meer schade dan goeds aanrichten.

JS: Ik denk dat het voor sommige mensen lastig is om te weten wanneer hun emoties ervoor zorgen dat ze zich ongepast gedragen.

DG: Daarom is zelfbewustzijn absoluut cruciaal. Veel mensen worden meegesleurd door hun emoties en hebben geen idee, omdat ze zich er niet van bewust zijn, omdat ze geen zelfbewustzijn hebben. Meditatie en mindfulness kunnen je zelfbewustzijn vergroten, zodat je deze onderscheidingen nauwkeuriger en duidelijker kunt maken.

JS: Een van de principes van de Dalai Lama die je in het boek verwoordt, is dat we een universele ethiek van compassie voor iedereen moeten hebben. Suggereert hij dat we compassie moeten tonen aan degenen die wreedheden begaan, zoals moord of genocide?

DG: Hij houdt een ideaal van universeel mededogen voor, zonder uitzondering. Daar kunnen we naartoe werken. Maar hij geeft ons ook een zeer nuttige instructie: hij zegt: maak onderscheid tussen de dader en de daad. Verzet je tegen de kwade daad – zonder twijfel – maar houd de mogelijkheid open dat mensen kunnen veranderen. Daarom is hij tegen de doodstraf, omdat iemand zijn leven kan veranderen, en die mogelijkheid mogen we niet uitsluiten.

Universele compassie is een hoge standaard, en ik denk niet dat de meesten van ons eraan kunnen voldoen. Maar we kunnen ernaartoe werken door onze zorgzame kring uit te breiden. Paul Ekman heeft hierover uitgebreid met de Dalai Lama gesproken en hij zegt dat dit een goed doel is, maar dat het erg moeilijk te bereiken is. Het gaat in tegen de natuurlijke mechanismen die ons ertoe aanzetten onze eigen groep te bevoordelen – onze familie, ons bedrijf, onze etnische groep, enzovoort. De eerste stap is dus om die neiging te overwinnen en meer begrip en zorg te tonen voor een bredere kring van mensen. Zorg voor iedereen is de laatste stap, en ik denk niet dat veel mensen die kunnen bereiken. Maar we kunnen allemaal een stap dichterbij komen.

JS: Het lijkt erop dat veel suggesties van de Dalai Lama een ambitieus karakter hebben.

DG: De Dalai Lama spreekt vaak met mensen met grote ambities, en nadat hij ze allemaal heeft aangewakkerd, zegt hij: "Praat er niet alleen over, doe iets." Dat is een deel van de boodschap in mijn boek: iedereen kan iets doen. Wat je ook doet om de wereld te verbeteren, je moet het doen. Zelfs als we de vruchten hiervan niet in ons leven zullen zien, begin er nu mee.