Betekenis Vertalen in Het leven: Een taoïstische Parabel

Tijdens een periode van grote droogte werd een taoïstische meester door dorpsbewoners gevraagd of hij kon helpen regen te brengen op hun droge velden. Ze gaven toe dat ze vele andere benaderingen hadden geprobeerd voordat ze contact met hem opnamen, maar zonder succes.

De meester stemde toe en vroeg om een ​​kleine hut met een tuin die hij kon onderhouden. Drie dagen lang verzorgde hij de tuin, zonder speciale rituelen uit te voeren of verdere vragen van de dorpelingen te stellen. Op de vierde dag begon het te regenen op de dorre aarde. Toen hem gevraagd werd hoe hij zo'n wonder had kunnen bewerkstelligen, antwoordde de meester dat hij niet verantwoordelijk was voor de regen. Hij legde echter uit dat hij, toen hij in het dorp aankwam, disharmonie in zichzelf had gevoeld. Elke dag, terwijl hij de tuin verzorgde, kwam hij een beetje meer tot zichzelf. Toen hij weer in evenwicht kwam, kwam de regen vanzelf.

Ik heb gehoord dat dit een van de favoriete verhalen van psycholoog Carl Jung was, verteld door Richard Wilhelm, vertaler van de Chinese waarzegtekst I Ching: Boek der Veranderingen. Jung geloofde dat taoïstische overtuigingen zijn eigen inzicht weerspiegelden dat wat wij persoonlijk bewustzijn noemen slechts een gedeeltelijke waarneming is van een groter geheel. Er zijn manieren om de geest open te stellen, ons te verbinden met een collectief onderbewustzijn , waardoor we toegang krijgen tot grotere universele ritmes. En vanuit deze vruchtbare verstrengeling kunnen parallelle gebeurtenissen ontstaan, zoals wat er gebeurde tussen de taoïstische meester en de vallende regen.

Jung zou deze schijnbare toevalligheden later synchroniciteit noemen, een psychologisch principe dat de innerlijke houding van de persoon behandelt als onlosmakelijk verbonden met gebeurtenissen die in de wereld plaatsvinden. Jung suggereerde of vergeleek synchroniciteit echter niet met causaliteit. De taoïstische meester liet de regen niet vallen. Jung geloofde eerder dat er parallelle processen waren waarin uiterlijke gebeurtenissen psychische activiteit weerspiegelden. Hij was getroffen door Wilhelms inzicht dat tao , normaal gesproken vertaald als de weg of het pad , beter begrepen zou kunnen worden als betekenis . Synchroniciteit zou kunnen worden begrepen als toevalligheden die door betekenis met elkaar verweven zijn, een manier van weten die potentieel net zo impactvol was als westerse concepten van causaliteit.

We hebben allemaal een voorgevoel van een dunne sluier die ons scheidt van een groter universeel bewustzijn. Jung was niet de enige die geloofde dat deze sluier kon worden opgelicht. Filosoof en romanschrijver Colin Wilson schreef over een "onderbewustzijn" dat gevoelloos wordt, "als een arm waarop ik heb gelegen in mijn slaap, en die volledig dood en gevoelloos is geworden." De taak is om de circulatie tussen het onderbewustzijn en de stroom van het leven te herstellen. Door dit te doen, wekken we een gevoelsmatige verbinding op met ontzag en mysterie. En door ons bewust te worden van deze mogelijkheid vindt er een fundamentele transformatie plaats. Niet langer passieve subjecten die overgeleverd zijn aan de genade van gebeurtenissen, worden we actieve deelnemers die betekenis in het leven vertalen.

Is de parabel van de taoïstische meester een symbool van de ontwaakte geest, een persoon die de circulatie tussen zichzelf en het universum heeft hersteld? En als dat zo is, dan moeten we de synchrone levenshouding opnieuw bekijken. Wanneer we de balans en betekenis in onszelf herstellen, zaaien we de wereld om ons heen met hoop en een doel.