Vaknaðu Og skínðu: Morgunspjall frá Marcus Aurelius

„Þú elskar ekki sjálfan þig nógu mikið. Eða þú myndir elska eðli þitt líka og það sem það krefst af þér.“

„Ef við hönnum vinnustaði sem leyfa fólki að finna tilgang í vinnu sinni, þá erum við að hanna mannlegt eðli sem metur vinnu mikils,“ skrifaði sálfræðingurinn Barry Schwartz í rannsókn sinni á því hvað hvetur okkur til að vinna . En mannlegt eðli sjálft er skapstór skepna. „Með minnstu afsökun mun maður alls ekki vinna,“ harmaði John Steinbeck í dagbók sinni um sköpunarferlið þegar hann vann að skáldsögunni sem myndi brátt afla honum Pulitzer-verðlaunanna og verða hornsteinn Nóbelsverðlauna hans tveimur áratugum síðar. Vinna hefur auðvitað allt aðra merkingu fyrir listamanninn en fyrir þann sem gengur inn og út af vinnustað frá níu til fimm. Og samt geta jafnvel þeir sem eru svo heppnir að vera knúnir áfram af djúpri tilgangskennd í starfi sem tryggir lífsviðurværi þeirra látið undan einstaka - eða jafnvel tíðum - lömun við tilhugsunina um annan vinnudag. Hvað eigum við þá að gera á slíkum dögum þegar við getum einfaldlega ekki fundið hvatningu til að fara á fætur?

Fyrir næstum tveimur árþúsundum, á tímum þegar vinna var ekki uppspretta tilgangs og merkingar fyrir langflesta fólk heldur leið til grunnframfærslu sem aflað var með erfiði, bauð hinn mikli rómverski keisari og stóíski heimspekingur, Markús Árelíus, varanlegt svar í Hugleiðingum ( almenningsbókasafn | ókeypis rafbók ) - ómissandi frumbloggi sínu, fullu af varanlegri visku um málefni eins og hvernig eigi að byrja hvern dag til að ná sem bestum geðheilsu og lyklinum að því að lifa til fulls .

Árelíus skrifar:

Í dögun, þegar þú átt erfitt með að komast fram úr rúminu, segðu við sjálfan þig: „Ég verð að fara í vinnuna – sem manneskja. Hvað hef ég að kvarta yfir ef ég ætla að gera það sem ég fæddist til – það sem ég var fæddur í heiminn til að gera? Eða er þetta það sem ég var skapaður til? Að krjúpa undir teppunum og halda á mér hita?“

Við eðlilegri mótmælum hugans um að það sé einfaldlega betra að vera undir teppunum, svarar Aurelius:

Þannig að þú fæddist til að líða „góðlega“? Í stað þess að gera hluti og upplifa þá? Sérðu ekki plönturnar, fuglana, maurana, köngulærnar og býflugurnar sinna sínum verkefnum, koma heiminum í lag, eins vel og þær geta? Og þú ert ekki tilbúinn að vinna vinnuna þína sem manneskja? Af hverju hleypurðu ekki til að gera það sem eðli þitt krefst?

Hann fullyrðir að eðli okkar sé að lifa lífi í þjónustu — að hjálpa öðrum og leggja sitt af mörkum til heimsins. Öll mótspyrna gegn þessum eðlislæga tilgangi er því afneitun á eðli okkar og mistök í sjálfselsku. Hann skrifar:

Þú elskar ekki sjálfan þig nógu mikið. Eða þú myndir elska eðli þitt líka og það sem það krefst af þér.

Mörgum öldum áður en sálfræðingar greindu upplifunina af „flæði“ í skapandi starfi, telur hann lykilatriði fólks sem elskar það sem það gerir:

Þegar þau eru virkilega gagntekin af því sem þau gera, vilja þau frekar hætta að borða og sofa en að hætta að iðka listir sínar.

Er það minna virði fyrir þig að hjálpa öðrum? Er það ekki þess virði að reyna á það?

Hann rifjar upp efnið í annarri hugleiðingu:

Þegar þú átt erfitt með að komast fram úr rúminu á morgnana, mundu þá að það sem skilgreinir manneskju er að vinna með öðrum. Jafnvel dýr vita hvernig á að sofa. Og það er einkennandi virknin sem er eðlilegri – meðfæddari og ánægjulegri.

Bættu við þessum tiltekna hluta Hugleiðinganna með Parker Palmer um hvernig á að láta lífið tala og finna tilgang þinn og Dostojevskí um fátækt, metnað, velgengni og skapandi heilindi , og skoðaðu síðan aftur það sem faðir hans kenndi honum um heiður og auðmýkt .