Opstaan ​​en schijnen: Een Ochtendpeptalk Van Marcus Aurelius

"Je houdt niet genoeg van jezelf. Anders zou je ook van je natuur houden, en wat die van je vraagt."

"Als we werkplekken ontwerpen die mensen in staat stellen betekenis te vinden in hun werk, ontwerpen we een menselijke natuur die werk waardeert", schreef psycholoog Barry Schwartz in zijn onderzoek naar wat ons motiveert om te werken . Maar de menselijke natuur is van nature een grillig beest. "Bij het minste of geringste excuus zal men helemaal niet werken", klaagde John Steinbeck in zijn dagboek over het creatieve proces, terwijl hij werkte aan de roman die hem al snel de Pulitzerprijs zou opleveren en twee decennia later de hoeksteen zou worden voor zijn Nobelprijs. Werk heeft natuurlijk een heel andere betekenis voor de kunstenaar dan voor iemand die van negen tot vijf werkt en weer op kantoor is. En toch kunnen zelfs degenen die het geluk hebben een diep gevoel van doelgerichtheid te hebben in een roeping die hun levensonderhoud garandeert, af en toe – of zelfs frequent – ​​bezwijken onder de verlamming bij het vooruitzicht van weer een werkdag. Wat moeten we dan doen op zulke dagen dat we de motivatie niet kunnen opbrengen om uit bed te komen?

Bijna tweeduizend jaar geleden, in een tijdperk waarin werk voor de overgrote meerderheid van de mensen geen bron van doel en betekenis was, maar een middel voor basisonderhoud dat verkregen werd door hard werken, bood de grote Romeinse keizer en stoïsche filosoof Marcus Aurelius een blijvend antwoord in Meditations ( openbare bibliotheek | gratis e-book ) — zijn onmisbare proto-blog, vol blijvende wijsheid over zaken als hoe je elke dag optimaal geestelijk gezond kunt beginnen en de sleutel tot een volwaardig leven .

Aurelius schrijft:

Als je 's ochtends moeite hebt om uit bed te komen, zeg dan tegen jezelf: "Ik moet naar mijn werk – als mens. Waar heb ik over te klagen als ik ga doen waarvoor ik geboren ben – de dingen waarvoor ik op de wereld ben gekomen? Of is dit waarvoor ik geschapen ben? Om onder de dekens te kruipen en warm te blijven?"

Op het natuurlijke protest van het verstand dat het gewoon prettiger is om onder de dekens te blijven, antwoordt Aurelius:

Dus je bent geboren om je "aardig" te voelen? In plaats van dingen te doen en te ervaren? Zie je de planten, de vogels, de mieren, de spinnen en de bijen niet bezig met hun eigen taken, om de wereld zo goed mogelijk op orde te brengen? En ben je niet bereid om je werk als mens te doen? Waarom ren je dan niet om te doen wat je natuur van je vraagt?

Onze aard, zo benadrukt hij, is om een ​​leven van dienstbaarheid te leiden – om anderen te helpen en bij te dragen aan de wereld. Elke weerstand tegen dit inherente doel is daarom een ​​ontkenning van onze aard en een gebrek aan zelfliefde. Hij schrijft:

Je houdt niet genoeg van jezelf. Anders zou je ook van je natuur houden, en wat die van je vraagt.

Vele eeuwen voordat psychologen de ervaring van ‘flow’ in creatief werk identificeerden, beschouwt hij een sleutelkenmerk van mensen die houden van wat ze doen:

Als ze echt in beslag worden genomen door wat ze doen, stoppen ze liever met eten en slapen dan met het beoefenen van hun kunst.

Vindt u het helpen van anderen minder waardevol? Is het uw moeite niet waard?

In een andere meditatie komt hij op dit onderwerp terug:

Als je 's ochtends moeite hebt om uit bed te komen, bedenk dan dat je belangrijkste kenmerk – wat een mens definieert – is om met anderen samen te werken. Zelfs dieren weten hoe ze moeten slapen. En juist die karakteristieke activiteit is natuurlijker – aangeborener en bevredigender.

Vul dit specifieke gedeelte van de Meditaties aan met Parker Palmer over hoe je je leven kunt laten spreken en je doel kunt vinden en Dostojevski over armoede, ambitie, succes en creatieve integriteit . Lees daarna Marcus Aurelius over wat zijn vader hem leerde over eer en nederigheid .