Wstań I zabłyśnij: Poranna Pogadanka Motywacyjna Od Marka Aureliusza

„Nie kochasz siebie wystarczająco. Albo kochałbyś też swoją naturę i to, czego od ciebie wymaga”.

„Jeśli zaprojektujemy miejsca pracy, które pozwolą ludziom odnaleźć sens w swojej pracy, zaprojektujemy naturę ludzką, która ceni pracę” – napisał psycholog Barry Schwartz w swoim badaniu nad tym , co motywuje nas do pracy . Ale sama natura ludzka jest kapryśna. „Przy najmniejszej wymówce, człowiek w ogóle nie będzie pracował” – ubolewał John Steinbeck w swoim dzienniku o procesie twórczym, gdy pracował nad powieścią, która wkrótce przyniosła mu Nagrodę Pulitzera i stała się kamieniem węgielnym dla jego Nagrody Nobla dwie dekady później. Praca, oczywiście, ma dla artysty zupełnie inne znaczenie niż dla osoby wbijającej się i wybijającej z pracy od dziewiątej do piątej. A jednak nawet ci, którzy mają to szczęście, że są ożywieni głębokim poczuciem celu w powołaniu, które zapewnia im źródło utrzymania, mogą ulec okazjonalnemu – a nawet częstemu – paraliżowi na myśl o kolejnym dniu pracy. Co więc mamy zrobić w takie dni, kiedy po prostu nie możemy zebrać motywacji, żeby wstać z łóżka?

Prawie dwa tysiące lat temu, w czasach, gdy dla zdecydowanej większości ludzi praca nie była źródłem celu i sensu, ale środkiem do podstawowego utrzymania uzyskanego ciężką pracą, wielki rzymski cesarz i stoicki filozof Marek Aureliusz udzielił trwałej odpowiedzi w Medytacjach ( biblioteka publiczna | darmowy ebook ) — swoim niezastąpionym proto-blogu, pełnym trwałej mądrości na takie tematy, jak to, jak zaczynać każdy dzień, aby zachować optymalny stan zdrowia psychicznego, oraz klucz do pełnego życia .

Aureliusz pisze:

O świcie, gdy masz trudności z wstaniem z łóżka, powiedz sobie: „Muszę iść do pracy – jako człowiek. Na co miałbym narzekać, skoro mam robić to, do czego się urodziłem – rzeczy, po które przyszedłem na świat? A może po to zostałem stworzony? Do tego, żeby się schować pod kołdrą i ogrzać?”

Na naturalny protest umysłu, że pozostanie pod kołdrą jest po prostu przyjemniejsze, Aureliusz odpowiada:

Więc urodziłeś się, by czuć się „dobrze”? Zamiast działać i doświadczać? ​​Czy nie widzisz, jak rośliny, ptaki, mrówki, pająki i pszczoły wykonują swoje indywidualne zadania, porządkując świat najlepiej, jak potrafią? A ty nie chcesz wykonywać swojej ludzkiej pracy? Dlaczego nie robisz tego, czego wymaga twoja natura?

Naszą naturą, jak twierdzi, jest życie w służbie – pomaganie innym i wnoszenie wkładu w świat. Każdy opór wobec tego wrodzonego celu jest zatem zaprzeczeniem naszej natury i brakiem miłości własnej. Pisze:

Nie kochasz siebie wystarczająco. Albo kochałbyś również swoją naturę i to, czego ona od ciebie wymaga.

Na wiele wieków przed tym, zanim psychologowie zidentyfikowali doświadczenie „przepływu” w pracy twórczej, uważał je za kluczową cechę ludzi, którzy kochają to, co robią:

Kiedy naprawdę pochłonie ich to, co robią, wolą przestać jeść i spać, niż zrezygnować z uprawiania swojej sztuki.

Czy pomaganie innym jest dla Ciebie mniej cenne? Nie warte Twojego wysiłku?

Wraca do tego tematu w kolejnej medytacji:

Kiedy masz rano problem z wstaniem z łóżka, pamiętaj, że Twoją cechą charakterystyczną – tym, co definiuje człowieka – jest umiejętność współpracy z innymi. Nawet zwierzęta potrafią spać. I to właśnie ta charakterystyczna czynność jest bardziej naturalna – bardziej wrodzona i bardziej satysfakcjonująca.

Uzupełnij tę część „Rozmyślań” Parkerem Palmerem, który pisze o tym, jak pozwolić swojemu życiu przemówić i odnaleźć swój cel , oraz Dostojewskim, który pisze o ubóstwie, ambicji, sukcesie i twórczej uczciwości , a następnie wróć do Marka Aureliusza i przeczytaj , czego nauczył go ojciec o honorze i pokorze .