પાડોશીની દયા

[ડિસેમ્બર 2017 માં સાન્ટા ક્લેરામાં અવેકિન સર્કલમાં પ્રીતા બંસલના શેરનું સંપાદિત ટ્રાન્સક્રિપ્ટ નીચે મુજબ છે]

આજે જ, અહીંથી નીચે ઉતરતી વખતે, મને સમાચાર મળ્યા કે ગઈકાલે એક જૂના પારિવારિક મિત્રનું અવસાન થયું છે. "સ્મોલ ગ્રેસીસ" વિષય પર, મને તેના જીવન અને તેની વાર્તા યાદ આવે છે, અને તેણે મારા અને મારા પરિવારની સફરને કેટલી પ્રભાવિત કરી.

મારા માતા-પિતા ૧૯૬૦ના દાયકામાં ભારતથી અમેરિકા આવ્યા હતા, અને ભારતમાંથી આવેલા ઇમિગ્રન્ટ્સની પહેલી લહેર પણ આવી હતી. મારા પિતા કેન્સાસ આવ્યા હતા, જ્યાં તેઓ પીએચ.ડી. કરી રહ્યા હતા. છ મહિના પછી, મારી માતા અમારા ત્રણ બાળકો - મારી બહેન, મારો ભાઈ અને હું - સાથે આવી. અમે ફક્ત બે, ચાર અને પાંચ વર્ષના હતા.

કેન્સાસમાં અમે પહેલી વાર શિયાળો માણ્યો હતો. ઠંડી હતી. અમારી પાસે હજુ સુધી ભારે કોટ નહોતા. મારા માતા-પિતા ભારતથી આવી રહ્યા હતા, અને તેમને આ વાત સમજવામાં થોડો સમય લાગ્યો. તેમને હજુ સુધી ખ્યાલ નહોતો કે મધ્યપશ્ચિમમાં ખરેખર કેટલી ઠંડી પડી શકે છે, અને તેથી દરરોજ એક નવું આશ્ચર્ય હતું. અમારી પાસે હજુ સુધી કાર કે તેના જેવું કંઈ નહોતું, અને મારા પિતા પાસે હજુ સુધી યુએસ ડ્રાઇવિંગ લાઇસન્સ નહોતું. તે સમયે, આસપાસ ક્યાંય થોડા ભારતીયો હતા. યુનિવર્સિટી સેટિંગ્સમાં થોડા ભૂરા લોકો હતા, થોડા કાળા લોકો. જો તમે ગૃહયુદ્ધ પહેલા અમેરિકાનો વિચાર કરો છો, તો કેન્સાસ-નેબ્રાસ્કા પ્રદેશોમાં ગુલામીને મંજૂરી આપવામાં આવશે કે કેમ તે પ્રશ્ન ગૃહયુદ્ધની શરૂઆતનો એક ભાગ હતો. 1960 ના દાયકામાં કેન્સાસ હતું, આ દેશના કેટલાક ભાગોમાં જીમ ક્રો કાયદા ખૂબ જ તાજેતરના ભૂતકાળમાં હતા, અને હજુ પણ તે અલગ માનસિકતા અને વાસ્તવિકતા હતી.

પણ ગમે તેમ, મારા પિતા પીએચ.ડી. કરી રહ્યા હતા, અને તેઓ નિયમિતપણે કેમ્પસમાં આવતા-જતા મોટા ટેકરી પર ચઢતા-ઉતરતા જતા હતા. આ ટેકરી ખૂબ મોટી લાગતી હતી. મને નથી લાગતું કે તે ખરેખર ખૂબ મોટી છે, પરંતુ તે સમયે, મારા બે વર્ષના દૃષ્ટિકોણથી, તે ખૂબ મોટી લાગતી હતી.

હું બે વર્ષની હતી ત્યારથી હું સ્કૂલે જતી નહોતી, પણ મારો ભાઈ અને બહેન સ્કૂલમાં હતા. મારા પિતા તેમને સ્કૂલે લઈ જવા માટે દરરોજ આ મોટી ટેકરી પરથી નીચે ચાલતા હતા, અને પછી યુનિવર્સિટી જવા માટે પાછા ટેકરી પર ચાલતા હતા. આના લગભગ બે કે ત્રણ અઠવાડિયા પછી, આ સ્ત્રી અને તેનો દીકરો, જે દેખીતી રીતે મારી બહેનના પહેલા ધોરણના વર્ગમાં હતો, તેમને જોવા લાગ્યા. એક ખૂબ જ ઠંડા અને બરફીલા દિવસે જ્યારે તેઓ હવામાન માટે પૂરતા ગરમ કપડાં પહેરેલા નહોતા, ત્યારે તેણીએ ઊભા રહીને કહ્યું, "તમને ખબર છે, હું તમને દરરોજ ચાલતા જોઉં છું. શું હું તમારી દીકરી અને દીકરાને સ્કૂલે લઈ જઈ શકું? શું તમને સવારી કરવી ગમશે?"

મારા પપ્પાએ જવાબ આપ્યો (મારી બહેનના આશ્ચર્ય સામે), "હા, તે ખૂબ સરસ રહેશે." અને તેથી તેઓ ભયંકર ઠંડા દિવસે ગરમ કારમાં સવાર થયા, અને તેણીએ દરરોજ આ કરવાનું શરૂ કર્યું.

તેનું નામ વેલેરી હતું. અને આ પરિવાર મારા પરિવાર માટે એટલો પ્રિય બની ગયો - હું તેનું વર્ણન પણ કરી શકતો નથી - ૫૦ વર્ષથી વધુ સમય પછી, તેઓ અમારા માટે કેટલા મહત્વના હતા. તે ફક્ત સવારી ઓફર કરવાના આ નાના કાર્યથી શરૂ થયું, અને પછી ત્યાંથી તે ફક્ત ફુગ્ગો ફૂટ્યો, અને તે અને મારી માતા ખૂબ નજીક આવી ગયા.

તેણીને ભારતીય ભોજન ખૂબ ગમતું. :) મારી માતા ગુલ અબ જામુન (ભારતીય મીઠાઈઓ) બનાવતી, અને આજે પણ તે કહેતી, "સારું, તે ગુલ-લોબ્સનું શું? તે ગુલ-લોબ્સ ક્યાં છે?" :)

તે મારી માતાને કરિયાણાની ખરીદી કરવા માટે ગાડીમાં લઈ જતી, અને મારી માતાને ભારતીય ભોજન બનાવવાનું ખૂબ ગમતું. અમારા પરિવારો વચ્ચે નાની-નાની વાતચીત થતી. તેમના ત્રણ બાળકો હતા જે લગભગ મારા ભાઈ-બહેન અને મારી ઉંમરના હતા. અમે ખૂબ જ નજીક આવી ગયા. આટલા દાયકાઓમાં તે અવિશ્વસનીય મિત્રતામાં પરિણમી છે. અને તે 50 વર્ષો દરમિયાન અમારા પરિવાર માટે ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ રહ્યું છે.

મારો મતલબ, જ્યારે હું ભૂતકાળને યાદ કરું છું, ત્યારે એ વાત નોંધપાત્ર લાગે છે કે ૧૯૬૦ ના દાયકાના મધ્યમાં, આ મહિલાએ આ રીતે પ્રેમની ઓફર કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. આ વર્ષના માર્ચ, ૨૦૧૭ માં, જ્યારે મેં કેન્સાસમાં ભારતીય પુરુષ પર ગોળીબાર વિશે સાંભળ્યું, જેને ત્યારથી નફરતના ગુના તરીકે વર્ણવવામાં આવ્યું છે, ત્યારે મેં વાલ વિશે ખૂબ જ વિચાર્યું. ૫૦ વર્ષ પહેલાં તે પોતાની કુદરતી અને સહેલી રીતે પ્રેમ અને કૃપાનું મોડેલ બનાવતી હતી, અને તે મારા પરિવાર માટે કેટલું સુંદર બન્યું.

ત્યાં ઘણા બધા પરસ્પર નાના કાર્યો છે જે ત્યાંથી શરૂ થયા છે.


૧૯૬૯માં લોરેન્સ, કેન્સાસમાં બે પરિવારો.

પહેલી ક્રિસમસ, મારા ભાઈએ તેના ગ્રેડ સ્કૂલના વર્ગમાં ક્રિસમસ ટ્રી જીતીને ઘરે લઈ ગયો અને તે જાદુઈ લાગતું હતું. પછી અમારી પાસે - કેન્સાસમાં રહેતા આ હિન્દુ પરિવાર પાસે - એક વાસ્તવિક ક્રિસમસ ટ્રી હતું :) મને લાગે છે કે અમે હવે તેના પર હસીએ છીએ, અને હું મજાક કરું છું, "મને ખાતરી છે કે તે કોઈ અકસ્માત ન હતો કે તેણે ક્રિસમસ ટ્રી જીત્યો." ગમે તે હોય, તે સમયે તે જાદુઈ લાગતું હતું. પરંતુ અમને ખબર નહોતી કે તેનું શું કરવું.

અમે આ ક્રિસમસ ટ્રી લગાવ્યું હતું, પણ તેના રિવાજોથી પરિચિત નહોતા. તે વર્ષે નાતાલની પૂર્વસંધ્યાએ વેલ ઝાડ નીચે જગ્યા ભરવા માટે ભેટો લઈને આવ્યો હતો! તે વર્ષે તે સાન્ટા હતી, અને જ્યારે અમે જાગ્યા, ત્યારે તે અવિશ્વસનીય હતું. તે સમયે, અમે થોડા સમય માટે જ ગામમાં હતા. અને આજ સુધી, અમેરિકામાં અમારા પ્રથમ ક્રિસમસ માટે વેલ દ્વારા અમને ભેટમાં આપવામાં આવેલા સ્ટોકિંગ્સ એ સ્ટોકિંગ્સ છે જે અમે દર ક્રિસમસ પર પ્રદર્શિત કરીએ છીએ!

આ બધી સુંદર વાર્તાઓ છે.

મને આજે જ ખબર પડી કે તેણી ગઈકાલે ગુજરી ગઈ. વર્ષોથી, અમારા પરિવારો સંપર્કમાં રહ્યા, પણ અમે એકબીજાને વારંવાર મળતા નહોતા. કદાચ દાયકામાં ફક્ત એક જ વાર. સમય જતાં, તે અને તેના પતિ ખૂબ જ નબળા હતા, અને તેઓ મુસાફરી કરી શકતા ન હતા. તેથી અમારો રૂબરૂ સંપર્ક વધુને વધુ ઓછો થતો ગયો. પરંતુ ભાવનાત્મક લાગણીઓ અને જોડાણ હંમેશા મજબૂત રહ્યું અને બાળકો સંપર્કમાં રહ્યા.

અને ખરેખર નોંધપાત્ર વાત એ છે કે મારી માતાને - ફક્ત દસ દિવસ પહેલા, મારી માતાને અચાનક અંતઃપ્રેરણા આવી, "મારે વાલને મળવા જવું છે" અને તે અને મારા પિતા સ્વયંભૂ રીતે તેમને મળવા ગયા. તેમની પાસે કોઈ ખાસ કારણ નહોતું. વાલ બીમાર નહોતા. તે ફક્ત, તમે જાણો છો, વધુને વધુ નબળા પડી રહ્યા હતા. પરંતુ તે ફક્ત આ અદ્ભુત અંતઃપ્રેરણા હતી જે મારી માતામાં હતી, અને સુંદરતા એ હતી કે તે અને મારા પિતા તાજેતરમાં જ વાલ સાથે સમય વિતાવી શક્યા અને એક અંતિમ મુલાકાતનો આનંદ માણી શક્યા. અને પછી મેં આજે સાંભળ્યું કે વાલ હમણાં જ ગુજરી ગયો.

અમારા પરિવારોએ વર્ષોથી જે નાના આશીર્વાદો, નાની કૃપાઓ અને આનંદ માણ્યા છે તેના માટે અમે ખરેખર આભારી છીએ.