ನೆರೆಯವರ ದಯೆ

[ಡಿಸೆಂಬರ್ 2017 ರಲ್ಲಿ ಸಾಂತಾ ಕ್ಲಾರಾದ ಅವಾಕಿನ್ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಾ ಬನ್ಸಾಲ್ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಸಂಪಾದಿತ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿದೆ]

ಇಂದು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ, ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬರು ನಿಧನರಾದರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸಣ್ಣ ಅನುಗ್ರಹಗಳ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ, ನನಗೆ ಅವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಥೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರಯಾಣದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತು.

ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರು 1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದರು, ಭಾರತದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದವರ ಮೊದಲ ಅಲೆಯೊಂದಿಗೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ಕನ್ಸಾಸ್‌ಗೆ ಬಂದರು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಪಿಎಚ್‌ಡಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ನಾವು ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು - ನನ್ನ ಸಹೋದರಿ, ನನ್ನ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ನಾನು. ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಎರಡು, ನಾಲ್ಕು ಮತ್ತು ಐದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು.

ನಾವು ಕಾನ್ಸಾಸ್‌ಗೆ ಹೋದ ಮೊದಲ ಚಳಿಗಾಲ ಅದು. ಅದು ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಭಾರವಾದ ಕೋಟುಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರು ಭಾರತದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು. ಮಧ್ಯಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಷ್ಟು ಚಳಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಾರು ಅಥವಾ ಅಂತಹದ್ದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಯುಎಸ್ ಚಾಲನಾ ಪರವಾನಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಾರತೀಯರು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರು. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಕಂದು ಜನರು, ಕಡಿಮೆ ಕಪ್ಪು ಜನರು ಇದ್ದರು. ನೀವು ಅಂತರ್ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಕಾನ್ಸಾಸ್-ನೆಬ್ರಸ್ಕಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಅಂತರ್ಯುದ್ಧದ ಆರಂಭವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿತು. 1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕಾನ್ಸಾಸ್, ಈ ದೇಶದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಜಿಮ್ ಕ್ರೌ ಕಾನೂನುಗಳು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಹೇಗೂ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಪಿಎಚ್‌ಡಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುತ್ತಾ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಬೆಟ್ಟವು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ.

ನಾನು ಎರಡು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಸಹೋದರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ತಂದೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ದೊಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ನಂತರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಈ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಮೊದಲ ದರ್ಜೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮಗ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಶೀತ ಮತ್ತು ಹಿಮಭರಿತ ದಿನದಂದು ಅವರು ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, "ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ, ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಮಗನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದೇ? ನೀವು ಸವಾರಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವಿರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ನನ್ನ ತಂದೆ (ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ) ಉತ್ತರಿಸಿದರು, "ಹೌದು, ಅದು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ." ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಭೀಕರವಾದ ಚಳಿಯ ದಿನದಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದರು, ಮತ್ತು ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಅವಳ ಹೆಸರು ವ್ಯಾಲೆರಿ. ಮತ್ತು ಈ ಕುಟುಂಬವು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾಯಿತು - ನಾನು ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ - 50 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದರು. ಇದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸವಾರಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದು ಕೇವಲ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿತು ಮತ್ತು ಅವಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾಯಿ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯರಾದರು.

ಅವಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. :) ನನ್ನ ತಾಯಿ ಗುಲ್ ಅಬ್ ಜಾಮೂನ್ (ಭಾರತೀಯ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳು) ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಅವರು, "ಆ ಗೂ-ಲಾಬ್‌ಗಳು ಹೇಗಿವೆ? ಆ ಗೂ-ಲಾಬ್‌ಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು :)

ನನ್ನ ತಾಯಿ ದಿನಸಿ ಶಾಪಿಂಗ್‌ಗೆ ಹೋಗಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಮಾತುಕತೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ವಯಸ್ಸಿನ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ನಾವು ನಂಬಲಾಗದಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾದೆವು. ಹಲವು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನಂಬಲಾಗದ ಸ್ನೇಹವು ಅರಳಿದೆ. ಮತ್ತು ಆ 50 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಇದು ತುಂಬಾ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.

ನಾನು ಹಿಂದಿನದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, 1960 ರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಈ ಮಹಿಳೆ ಈ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಈ ವರ್ಷದ ಮಾರ್ಚ್ 2017 ರಲ್ಲಿ, ಕಾನ್ಸಾಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ದ್ವೇಷ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆಗಿನಿಂದ ಅವಳು ತುಂಬಾ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮತ್ತು ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಅದು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಅಂಶ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಬಂದ ಪರಸ್ಪರ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೃತ್ಯಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು, ಎಷ್ಟೊಂದು.


1969 ರಲ್ಲಿ ಕಾನ್ಸಾಸ್‌ನ ಲಾರೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳು.

ಮೊದಲ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಸಹೋದರ ತನ್ನ ಗ್ರೇಡ್ ಸ್ಕೂಲ್ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ಟ್ರೀಯನ್ನು ಗೆದ್ದು ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು ಮತ್ತು ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ನಾವು - ಕಾನ್ಸಾಸ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬ - ನಿಜವಾದ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ಟ್ರೀಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೆವು :) ನಾವು ಈಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಗುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಾನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, "ಅವನು ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ಟ್ರೀಯನ್ನು ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿದೆ." ಹೇಗೂ ಆಗ ಅದು ಮಾಂತ್ರಿಕವೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಈ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ಮರವನ್ನು ಹಾಕಿದೆವು, ಆದರೆ ಅದರ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ವರ್ಷದ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್ ಮುನ್ನಾದಿನದಂದು ಮರದ ಕೆಳಗಿರುವ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಲು ಉಡುಗೊರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಲ್ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದಳು! ಆ ವರ್ಷ ಅವಳು ಸಾಂಟಾ ಆಗಿದ್ದಳು, ಮತ್ತು ನಾವು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ, ಅದು ನಂಬಲಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್‌ಗೆ ವ್ಯಾಲ್ ನಮಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ ಸ್ಟಾಕಿಂಗ್ಸ್ ನಾವು ಪ್ರತಿ ಕ್ರಿಸ್‌ಮಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸ್ಟಾಕಿಂಗ್ಸ್ ಆಗಿದೆ!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸುಂದರ ಕಥೆಗಳಿವೆ.

ಅವರು ನಿನ್ನೆ ನಿಧನರಾದರು ಎಂದು ನನಗೆ ಇಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವು, ಆದರೆ ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಾರಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ದಶಕಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ. ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತಿ ಸಾಕಷ್ಟು ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಪರ್ಕವು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕವು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಲವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರು.

ಮತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ನನ್ನ ತಾಯಿ - ಕೇವಲ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ "ನಾನು ವಾಲ್‌ನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗಬೇಕು" ಎಂಬ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಅವರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಹೋದರು. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಲ್ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ದುರ್ಬಲಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಆ ಅದ್ಭುತ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆ, ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವೆಂದರೆ ಅವರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ವಾಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಮತ್ತು ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ತದನಂತರ ಇಂದು ವಾಲ್ ನಿಧನರಾದರು ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಆನಂದಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು, ಸಣ್ಣ ಅನುಗ್ರಹಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.