Góðvild náungans

[Eftirfarandi er ritstýrt afrit af hlut Preeta Bansal í Awakin Circle í Santa Clara í desember 2017]

Núna í dag, á leiðinni hingað niður, fékk ég fréttir um að gamall fjölskylduvinur hefði fallið frá í gær. Í sambandi við efnið Small Graces , er ég minnt á líf hennar og sögu hennar, og hversu mikil áhrif það hafði á ferð mína og fjölskyldu minnar.

Foreldrar mínir komu til Bandaríkjanna frá Indlandi á sjöunda áratugnum, ásamt fyrstu bylgju innflytjenda frá Indlandi. Faðir minn kom til Kansas, þar sem hann var að fá doktorsgráðu sína. Sex mánuðum síðar kom móðir mín með okkur þrjú krakkana - systir mína, bróðir minn og ég. Við vorum bara tveggja, fjögurra og fimm ára.

Þetta var fyrsti veturinn sem við vorum í Kansas. Það var kalt. Við vorum ekki enn með þungar yfirhafnir. Foreldrar mínir voru að koma frá Indlandi og jæja, það tók nokkurn tíma fyrir þau að finna út úr þessu. Þeir höfðu ekki enn hugmynd um hversu kalt það raunverulega gæti orðið í miðvesturríkjunum og því kom hver dagur á óvart. Við áttum ekki enn bíl eða neitt slíkt og pabbi var ekki með bandarískt ökuskírteini ennþá. Þá voru fáir indíánar einhvers staðar í kring. Það voru fáir brúnir, fáir svartir í háskólaumhverfi. Ef þú hugsar til baka til Ameríku fyrir borgarastyrjöldina, þá var spurningin um hvort þrælahald yrði leyft á Kansas-Nebraska svæðum hluti af því sem kom af stað borgarastyrjöldinni. Það var Kansas á sjöunda áratugnum, Jim Crow lög voru í mjög nýlegri fortíð í hlutum þessa lands, og það var enn eitthvað af þessu aðgreindu hugarfari og veruleika í kring.

En allavega, faðir minn var að fá doktorsgráðu sína og hann gekk reglulega upp og niður stóru hæðina til og frá háskólasvæðinu. Þessi hæð fannst risastór. Ég held að það sé reyndar ekki mjög stórt, en það fannst mér risastórt á þeim tíma, frá tveggja ára sjónarhorni mínu.

Síðan ég var tveggja ára fór ég ekki í skóla en bróðir minn og systir voru í skóla. Faðir minn gekk niður þessa stóru hæð á hverjum degi til að fara með þau í skólann og labbaði svo aftur upp hæðina til að fara í háskólann. Eftir svona tvær eða þrjár vikur af þessu fór þessi kona með son sinn sem greinilega var í fyrsta bekk hjá systur minni að taka eftir þeim. Á einum mjög köldum og snjóríkum degi þegar þau voru ekki nógu vel klædd fyrir veðrið, dró hún upp og hún sagði: "Veistu, ég sé þig ganga á hverjum degi. Má ég taka má ég fara með dóttur þína og son í skólann? Viltu fara?"

Pabbi minn svaraði (systur mína á óvart): "Já, það væri frábært." Og svo hoppaðu þau í hlýjan bílinn á hræðilega köldum degi og hún byrjaði að gera þetta á hverjum degi.

Hún hét Valerie. Og þessi fjölskylda varð fjölskyldu minni svo kær -- ég get ekki einu sinni byrjað að lýsa henni -- í meira en 50 ár núna, hversu mikils virði hún var fyrir okkur. Þetta byrjaði bara með þessu litla athæfi að bjóða upp á far, og svo þaðan bara blaðra, og hún og mamma urðu mjög nánar.

Hún elskaði indverskan mat. :) Móðir mín myndi elda gul ab jamuns (indverskt sælgæti) og enn þann dag í dag sagði hún: "Jæja, hvernig væri með þessar töffari ? Hvar eru þær lúsar ?" :)

Hún lét mömmu fara í ferðir til að versla og mamma elskaði að elda indverskan mat fyrir hana. Það voru bara öll þessi litlu orðaskipti á milli fjölskyldna okkar. Þau eignuðust þrjú börn á svipuðum aldri og ég og systkini mín. Við urðum bara ótrúlega nánar. Það hefur bara blómstrað í þessari ótrúlegu vináttu í svo marga áratugi. Og það hefur skipt svo miklu fyrir fjölskyldu okkar í gegnum þessi 50 ár.

Ég meina, þegar ég hugsa til baka þá er bara merkilegt að um miðjan sjöunda áratuginn fór þessi kona að bjóða ást á þennan hátt. Í mars á þessu ári, 2017, þegar ég frétti af skotárás indverska mannsins í Kansas í því sem síðan hefur verið lýst sem hatursglæp, hugsaði ég mjög mikið um Val. Sú staðreynd að fyrir 50 árum síðan myndi hún fyrirmynd ást og náð á sinn svo eðlilega og áreynslulausa hátt og hversu fallegt það endaði með því að vera fyrir fjölskyldu mína.

Það eru svo margar, svo margar gagnkvæmar litlar athafnir sem fóru þaðan.


Fjölskyldurnar tvær árið 1969 í Lawrence, Kansas.

Fyrstu jólin vann bróðir minn í grunnskólabekknum sínum jólatréð sitt til að taka með sér heim yfir jólafríið og það virtist hálf töfrandi. Svo áttum við - þessi hindúafjölskylda í Kansas - alvöru jólatré :) Ég held að við hlæjum að því núna og ég grínast: "Ég er viss um að það var ekki tilviljun að hann vann jólatréð." Allavega þá fannst mér það töfrandi. En við vissum ekki hvað við áttum að gera við það.

Við settum upp þetta jólatré, en þekktum ekki siðina um það. Val kom streymandi inn á aðfangadagskvöld það ár með gjafir til að fylla plássið undir trénu! Hún var jólasveinn það árið og þegar við vöknuðum var það bara ótrúlegt. Á þeim tímapunkti höfðum við bara verið í sveitinni stutta stund. Og enn þann dag í dag eru sokkarnir sem Val gaf okkur fyrir fyrstu jólin okkar í Ameríku sokkarnir sem við sýnum fyrir hver jól!

Það eru allar þessar fallegu sögur.

Ég frétti bara í dag að hún lést í gær. Í gegnum árin héldu fjölskyldur okkar sambandi, en við hittumst ekki svo oft. Kannski bara einu sinni á áratug. Með tímanum voru hún og eiginmaður hennar frekar veik og gátu ekki ferðast. Þannig að persónuleg samskipti okkar urðu sífellt minni. En tilfinningatilfinningarnar og tengslin héldust alltaf sterk og krakkarnir héldu sambandi.

Og það merkilega er að mamma -- fyrir aðeins tíu dögum síðan fékk mamma skyndilega innsæið: "Ég þarf að fara að hitta Val" og hún og pabbi fóru að heimsækja hana alveg ósjálfrátt. Þeir höfðu enga sérstaka ástæðu til þess. Val var ekki veikur. Hún var bara, þú veist, að verða veikari. En það var bara þetta ótrúlega innsæi sem mamma hafði og fegurðin er að hún og pabbi gátu eytt tíma með Val og notið einnar síðustu heimsóknar fyrir stuttu. Og svo frétti ég í dag að Val væri bara hætt.

Við erum bara virkilega þakklát fyrir litlu blessunirnar, litlu náðirnar, sem fjölskyldur okkar skiptust á og nutu í gegnum árin.