ஒரு அண்டை வீட்டாரின் கருணை

[டிசம்பர் 2017 இல் சாண்டா கிளாராவில் உள்ள அவாகின் வட்டத்தில் பிரீதா பன்சால் ஆற்றிய பங்கின் திருத்தப்பட்ட டிரான்ஸ்கிரிப்ட் பின்வருமாறு]

இன்றுதான், இங்கே கீழே இறங்கும்போது, ​​ஒரு பழைய குடும்ப நண்பர் நேற்று இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி எனக்குக் கிடைத்தது. சிறிய அருள்கள் என்ற தலைப்பில், அவளுடைய வாழ்க்கை மற்றும் அவளுடைய கதை, அது என் மற்றும் என் குடும்பத்தின் பயணத்தை எவ்வளவு பாதித்தது என்பது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

என் பெற்றோர் 1960களில் இந்தியாவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு வந்தனர், இந்தியாவிலிருந்து வந்த முதல் அலை குடியேறியவர்களுடன். என் தந்தை கன்சாஸுக்கு வந்தார், அங்கு அவர் முனைவர் பட்டம் பெறுவதற்காக இருந்தார். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் அம்மா எங்கள் மூன்று குழந்தைகளுடன் வந்தார் - என் சகோதரி, என் சகோதரர் மற்றும் நான். எங்களுக்கு இரண்டு, நான்கு மற்றும் ஐந்து வயதுதான்.

நாங்கள் கன்சாஸில் இருந்த முதல் குளிர்காலம் அது. அது குளிராக இருந்தது. எங்களிடம் இன்னும் கனமான கோட்டுகள் இல்லை. என் பெற்றோர் இந்தியாவிலிருந்து வந்தனர், மேலும் இதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்க அவர்களுக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. மத்திய மேற்கில் உண்மையில் எவ்வளவு குளிராக இருக்கும் என்பது அவர்களுக்கு இன்னும் ஒரு யோசனை இல்லை, எனவே ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய ஆச்சரியமாக இருந்தது. எங்களிடம் இன்னும் கார் அல்லது அது போன்ற எதுவும் இல்லை, என் அப்பாவிடம் இன்னும் அமெரிக்க ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லை. அப்போது, ​​எங்கும் சில இந்தியர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். பல்கலைக்கழக அமைப்புகளில் சில பழுப்பு நிற மக்களும், சில கருப்பின மக்களும் இருந்தனர். உள்நாட்டுப் போருக்கு முந்தைய அமெரிக்காவை நீங்கள் யோசித்துப் பார்த்தால், கன்சாஸ்-நெப்ராஸ்கா பிரதேசங்களில் அடிமைத்தனம் அனுமதிக்கப்படுமா என்ற கேள்வி உள்நாட்டுப் போரின் தொடக்கத்தைத் தூண்டியதில் ஒரு பகுதியாகும். 1960களில் கன்சாஸ் இருந்தது, இந்த நாட்டின் சில பகுதிகளில் ஜிம் க்ரோ சட்டங்கள் மிக சமீபத்திய காலத்தில் இருந்தன, இன்னும் சில பிரிக்கப்பட்ட மனநிலையும் யதார்த்தமும் சுற்றி இருந்தன.

ஆனா, எப்படியோ, என் அப்பா முனைவர் பட்டம் வாங்கிக்கொண்டு இருந்தார், பெரிய மலையில் ஏறி இறங்கி வளாகத்திற்கு அடிக்கடி நடந்துதான் வருவார். இந்த மலை பெரியதாக இருந்தது. அது உண்மையில் பெரியதாக இல்லைன்னு நினைக்கிறேன், ஆனா அந்த நேரத்துல, என் ரெண்டு வயசு குழந்தையோட பார்வையில இருந்து பார்க்கும்போது, ​​அது பெரியதாக இருந்தது.

எனக்கு இரண்டு வயதிலிருந்தே, நான் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை, ஆனால் என் சகோதரனும் சகோதரியும் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். என் தந்தை தினமும் இந்தப் பெரிய மலையிலிருந்து இறங்கி அவர்களைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வார், பின்னர் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்ல மலையில் ஏறித் திரும்புவார். இது நடந்து இரண்டு அல்லது மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு, இந்தப் பெண் தன் மகனுடன் என் சகோதரியின் முதல் வகுப்பு வகுப்பில் இருந்தாள், அவர்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கினாள். ஒரு குளிர் மற்றும் பனிப்பொழிவு நாளில், வானிலைக்கு ஏற்றவாறு அவர்கள் சூடாக உடை அணியவில்லை, அவள் வண்டியை நிறுத்தி, "உனக்குத் தெரியுமா, நீ தினமும் நடந்து செல்வதைப் பார்க்கிறேன். நான் உன் மகளையும் மகனையும் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லலாமா? உனக்கு ஒரு சவாரி வேண்டுமா?" என்றாள்.

என் அப்பா பதிலளித்தார் (என் சகோதரி ஆச்சரியப்படும் விதமாக), "ஆமாம், அது நன்றாக இருக்கும்." அதனால் அவர்கள் ஒரு கடுமையான குளிரான நாளில் சூடான காரில் ஏறினார்கள், அவள் ஒவ்வொரு நாளும் இதைச் செய்யத் தொடங்கினாள்.

அவள் பெயர் வலேரி. இந்தக் குடும்பம் என் குடும்பத்திற்கு மிகவும் பிரியமானதாகிவிட்டது -- என்னால் அதை விவரிக்கத் தொடங்கவே முடியாது -- 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, அவர்கள் எங்களுக்கு எவ்வளவு அர்த்தமுள்ளவர்கள். ஒரு சிறிய சவாரி வழங்குவதன் மூலம் அது தொடங்கியது, பின்னர் அங்கிருந்து அது பலமாக வளர்ந்தது, அவளும் என் அம்மாவும் மிகவும் நெருக்கமாகிவிட்டார்கள்.

அவளுக்கு இந்திய உணவு ரொம்பப் பிடிக்கும். :) என் அம்மா குல் அப் ஜாமுன் (இந்திய இனிப்புகள்) சமைப்பார், இன்றுவரை, "சரி, அந்த கூ-லாப்ஸ் எப்படி இருக்கு? அந்த கூ-லாப்ஸ் எங்கே?" என்று கேட்பார் :)

என் அம்மா மளிகைக் கடைக்குச் செல்ல அவள் சவாரி செய்வாள், என் அம்மா அவளுக்கு இந்திய உணவு சமைப்பதை விரும்பினாள். எங்கள் குடும்பங்களுக்கு இடையே இவ்வளவு சிறிய பரிமாற்றங்கள் இருந்தன. அவர்களுக்கும் என் உடன்பிறந்தவர்களுக்கும் என்னுடன் இருக்கும் வயதுடைய மூன்று குழந்தைகள் இருந்தனர். நாங்கள் இப்போதுதான் நம்பமுடியாத அளவிற்கு நெருக்கமாகிவிட்டோம். பல தசாப்தங்களாக இந்த நம்பமுடியாத நட்பில் அது மலர்ந்தது. அந்த 50 ஆண்டுகளில் இது எங்கள் குடும்பத்திற்கு மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது.

நான் கடந்த காலத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​1960களின் நடுப்பகுதியில், இந்தப் பெண் இந்த வழியில் அன்பை வழங்கத் தொடங்கியது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த ஆண்டு மார்ச் 2017 இல், கன்சாஸில் இந்தியர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டபோது, ​​அது ஒரு வெறுப்புக் குற்றம் என்று விவரிக்கப்பட்டது, நான் வால் பற்றி மிகவும் யோசித்தேன். 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவள் அன்பையும் கருணையையும் மிகவும் இயல்பான மற்றும் எளிதான முறையில் முன்மாதிரியாகக் கொண்டிருந்தாள், அது என் குடும்பத்திற்கு எவ்வளவு அழகாக இருந்தது என்பதுதான் உண்மை.

அங்கிருந்துதான் ஏராளமான, பல பரஸ்பர சிறிய செயல்கள் நடந்தன.


1969 ஆம் ஆண்டு கன்சாஸின் லாரன்ஸில் இரண்டு குடும்பங்கள்.

முதல் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையில், என் சகோதரன் தனது வகுப்பு கிறிஸ்துமஸ் மரத்தை வென்று கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறையில் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றான், அது ஒருவித மாயாஜாலமாகத் தோன்றியது. அப்போது நாங்கள் - கன்சாஸில் உள்ள இந்த இந்து குடும்பம் - ஒரு உண்மையான கிறிஸ்துமஸ் மரத்தை வைத்திருந்தோம் :) இப்போது அதைப் பற்றி நாங்கள் சிரிக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன், நான் நகைச்சுவையாகச் சொல்கிறேன், "அவர் கிறிஸ்துமஸ் மரத்தை வென்றது தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல என்று நான் நம்புகிறேன்." எப்படியிருந்தாலும், அப்போது அது மாயாஜாலமாக இருந்தது. ஆனால் அதை என்ன செய்வது என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

இந்த கிறிஸ்துமஸ் மரத்தை நாங்கதான் வச்சோம், ஆனா அதுல இருக்கிற பழக்கவழக்கங்கள் எங்களுக்குப் பரிச்சயமில்ல. அந்த வருஷம் கிறிஸ்துமஸ் ஈவ்ல, மரத்தடியில இருந்த இடத்தை நிரப்ப பரிசுகளோட வால் பாய்ஞ்சு வந்தாரு! அந்த வருஷம் அவங்கதான் சாண்டா, நாங்க விழிச்சப்போ, நம்பவே முடியல. அந்த நேரத்துல, நாங்க கொஞ்ச நாள்தான் நாட்டுல இருந்தோம். இன்னைக்கு வரைக்கும், அமெரிக்காவில் எங்களோட முதல் கிறிஸ்துமஸுக்கு வால் எங்களுக்குப் பரிசளித்த ஸ்டாக்கிங்ஸ்தான், ஒவ்வொரு கிறிஸ்துமஸுக்கும் நாங்க காட்டும் ஸ்டாக்கிங்ஸ்!

இந்த அழகான கதைகள் எல்லாம் உள்ளன.

அவள் நேற்று இறந்துவிட்டாள் என்று இன்றுதான் எனக்குக் கேள்விப்பட்டது. பல வருடங்களாக, எங்கள் குடும்பங்கள் தொடர்பில் இருந்தன, ஆனால் நாங்கள் ஒருவரையொருவர் அடிக்கடி பார்த்ததில்லை. ஒருவேளை பத்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறைதான். காலப்போக்கில், அவளும் அவளுடைய கணவரும் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தனர், அவர்களால் பயணம் செய்ய முடியவில்லை. அதனால் எங்கள் நேரடி தொடர்பு படிப்படியாகக் குறைந்தது. ஆனால் உணர்ச்சி உணர்வுகளும் தொடர்பும் எப்போதும் வலுவாகவே இருந்தன, குழந்தைகள் தொடர்பில் இருந்தனர்.

மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், என் அம்மா -- பத்து நாட்களுக்கு முன்பு, என் அம்மாவுக்கு திடீரென்று "நான் வாலைப் பார்க்கப் போக வேண்டும்" என்ற உள்ளுணர்வு வந்தது, அவரும் என் அப்பாவும் அவளைப் பார்க்க மிகவும் தன்னிச்சையாகச் சென்றார்கள். அவர்களுக்கு எந்த குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லை. வால் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார். அவள், உங்களுக்குத் தெரியும், மேலும், மேலும் மேலும் பலவீனமாகிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் என் அம்மாவிடம் இருந்த அந்த நம்பமுடியாத உள்ளுணர்வுதான், மேலும் அழகு என்னவென்றால், அவளும் என் அப்பாவும் வாலுடன் நேரத்தைச் செலவழித்து, மிக சமீபத்தில் ஒரு இறுதி சந்திப்பை அனுபவித்தனர். பின்னர் இன்று வால் இறந்துவிட்டார் என்று கேள்விப்பட்டேன்.

பல வருடங்களாக எங்கள் குடும்பங்கள் பரிமாறிக்கொண்ட, அனுபவித்த சிறிய ஆசீர்வாதங்களுக்கும், சிறிய கருணைகளுக்கும் நாங்கள் மிகவும் நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கிறோம்.