Pomagać, naprawiać Czy służyć?

Pomaganie, naprawianie i służenie reprezentują trzy różne sposoby patrzenia na życie. Kiedy pomagasz, widzisz życie jako słabe. Kiedy naprawiasz, widzisz życie jako zepsute. Kiedy służysz, widzisz życie jako całość. Naprawianie i pomaganie może być dziełem ego, a służenie dziełem duszy.

Służba opiera się na założeniu, że natura życia jest święta, że ​​życie jest świętą tajemnicą, która ma nieznany cel. Kiedy służymy, wiemy, że należymy do życia i do tego celu. Z perspektywy służby wszyscy jesteśmy połączeni: całe cierpienie jest jak moje cierpienie, a cała radość jest jak moja radość. Impuls do służby wyłania się naturalnie i nieuchronnie z tego sposobu patrzenia.

Służenie różni się od pomagania. Pomaganie nie jest relacją między równymi sobie. Osoba pomagająca może postrzegać innych jako słabszych od siebie, bardziej potrzebujących niż są, a ludzie często odczuwają tę nierówność. Niebezpieczeństwo w pomaganiu polega na tym, że możemy nieświadomie zabrać ludziom więcej, niż moglibyśmy im dać; możemy zmniejszyć ich poczucie własnej wartości, ich poczucie wartości, integralności, a nawet całości.

Kiedy pomagamy, stajemy się świadomi naszej własnej siły. Ale kiedy służymy, nie służymy naszą siłą; służymy sobą i czerpiemy ze wszystkich naszych doświadczeń. Nasze ograniczenia służą; nasze rany służą; nawet nasza ciemność może służyć. Mój ból jest źródłem mojego współczucia; moje zranienie jest kluczem do mojej empatii.

Służenie uświadamia nam naszą całość i jej moc. Całość w nas służy całości w innych i całości w życiu. Całość w tobie jest taka sama jak całość we mnie. Służba jest relacją równych sobie: nasza służba wzmacnia nas, jak i innych. Naprawianie i pomaganie wyczerpują, a z czasem możemy się wypalić, ale służba odnawia. Kiedy służymy, nasza praca sama nas odnowi. Pomagając możemy znaleźć poczucie satysfakcji; służąc znajdujemy poczucie wdzięczności.

Harry, lekarz pogotowia ratunkowego, opowiada historię o odkryciu tego. Pewnego wieczoru, podczas jego zmiany w zatłoczonym oddziale ratunkowym, przywieziono kobietę, która miała urodzić. Kiedy ją zbadał, Harry natychmiast zdał sobie sprawę, że jej położnik nie zdąży na czas i że sam odbierze poród. Harry lubi techniczne wyzwanie związane z odbieraniem porodów i był zadowolony. Zespół rzucił się do akcji, jedna pielęgniarka pośpiesznie otworzyła pakiety z narzędziami, a dwie inne stanęły u stóp stołu po obu stronach Harry'ego, podtrzymując nogi kobiety na swoich ramionach i mrucząc słowa otuchy. Dziecko urodziło się niemal natychmiast.

Podczas gdy niemowlę było nadal przywiązane do matki, Harry położył je na swoim lewym przedramieniu. Trzymając tył jej głowy lewą ręką, wziął gruszkę ssącą w prawą i zaczął oczyszczać jej usta i nos ze śluzu. Nagle dziecko otworzyło oczy i spojrzało prosto na niego. W tym momencie Harry przekroczył całe swoje szkolenie i zdał sobie sprawę z bardzo prostej rzeczy: był pierwszym człowiekiem, którego ta dziewczynka kiedykolwiek widziała. Poczuł, jak jego serce wychodzi jej na powitanie od wszystkich ludzi wszędzie, a łzy napłynęły mu do oczu.

Harry odebrał setki porodów i zawsze lubił ekscytację związaną z podejmowaniem szybkich decyzji i testowaniem własnych kompetencji. Ale mówi, że nigdy nie pozwolił sobie doświadczyć znaczenia tego, co robił wcześniej, ani rozpoznać, czemu służył swoją wiedzą. W tym błysku rozpoznania poczuł, jak lata cynizmu i zmęczenia odchodzą w zapomnienie i przypomniał sobie, dlaczego w ogóle wybrał tę pracę. Cała jego ciężka praca i osobiste poświęcenie nagle wydały mu się tego warte.

Teraz czuje, że w pewnym sensie było to pierwsze dziecko, jakie kiedykolwiek odebrał. W przeszłości był zajęty swoją wiedzą specjalistyczną, ocenianiem i reagowaniem na potrzeby i zagrożenia. Wielokrotnie był tam jako ekspert, ale nigdy wcześniej jako człowiek. Zastanawia się, ile jeszcze takich chwil połączenia z życiem przegapił. Podejrzewa, że ​​było ich wiele.

Jak odkrył Harry, służenie różni się od naprawiania. Naprawiając, widzimy innych jako zepsutych i odpowiadamy na to spostrzeżenie naszą wiedzą specjalistyczną. Naprawiający ufają swojej własnej wiedzy specjalistycznej, ale mogą nie widzieć całości w innej osobie lub nie ufać integralności życia w niej. Kiedy służymy, widzimy i ufamy tej całości. Odpowiadamy na nią i współpracujemy z nią. A kiedy widzimy całość w innej osobie, wzmacniamy ją. Wtedy mogą być w stanie zobaczyć ją sami po raz pierwszy.

Pewna kobieta, która służyła mi głęboko, prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy z różnicy, jaką wniosła do mojego życia. Właściwie, nie znam nawet jej nazwiska i jestem pewien, że ona dawno zapomniała mojego.

W wieku dwudziestu dziewięciu lat, z powodu choroby Leśniowskiego-Crohna, chirurgicznie usunięto mi większą część jelita i zostałam z ileostomią. Pętla jelita otwiera się na moim brzuchu i przykrywa ją pomysłowo zaprojektowany plastikowy aparat, który zdejmuję i zakładam ponownie co kilka dni. Nie jest to łatwa rzecz do zniesienia dla młodej kobiety i wcale nie byłam pewna, czy będę w stanie to zrobić. Chociaż ta operacja przywróciła mi wiele witalności, aparat i głęboka zmiana w moim ciele sprawiły, że czułam się beznadziejnie inna, na stałe odcięta od świata kobiecości i elegancji.

Na początku, zanim mogłam sama wymienić mój sprzęt, robiły to pielęgniarki-specjalistki, zwane terapeutkami enterostomicznymi. Te ubrane na biało ekspertki były kobietami w moim wieku. Wchodziły do ​​mojego pokoju szpitalnego, zakładały fartuch, maskę i rękawiczki, a następnie zdejmowały i zakładały mój sprzęt. Po wykonaniu zadania zdejmowały całą odzież ochronną. Następnie starannie myły ręce. Ten skomplikowany rytuał utrudniał mi to zadanie. Czułam się zawstydzona.

Pewnego dnia przyszła do mnie kobieta, której nigdy wcześniej nie spotkałam, aby wykonać to zadanie. Było późno, a ona nie była ubrana w biały fartuch, ale w jedwabną sukienkę, obcasy i pończochy. Wyglądała tak, jakby miała spotkać się z kimś na kolacji. Przyjaźnie powiedziała mi swoje imię i zapytała, czy chcę zmienić moją ileostomię. Kiedy skinęłam głową, odsunęła ode mnie kołdrę, wyciągnęła nowe urządzenie i w najbardziej prosty i naturalny sposób, jaki można sobie wyobrazić, zdjęła moje stare i wymieniła je, bez zakładania rękawiczek. Pamiętam, jak patrzyłam na jej dłonie. Dokładnie je umyła, zanim mnie dotknęła. Były miękkie, delikatne i pięknie zadbane. Miała na sobie jasnoróżowy lakier do paznokci, a jej delikatne pierścionki były złote.

Na początku byłem oszołomiony tą przerwą w profesjonalnej procedurze. Ale kiedy się śmiała i rozmawiała ze mną w najbardziej zwyczajny i łatwy sposób, nagle poczułem wielką falę niespodziewanej siły, która pojawiła się gdzieś głęboko we mnie i wiedziałem bez najmniejszych wątpliwości, że mogę to zrobić. Mogę znaleźć sposób. Wszystko będzie dobrze.

Wątpię, żeby kiedykolwiek wiedziała, co dla mnie znaczyła jej gotowość do dotykania mnie w tak naturalny sposób. W ciągu dziesięciu minut nie tylko zadbała o moje ciało, ale i wyleczyła moje rany. To, co jest najbardziej profesjonalne, nie zawsze jest tym, co najlepiej służy i wzmacnia całość w innych. Naprawianie i pomaganie tworzy dystans między ludźmi, doświadczenie różnicy. Nie możemy służyć z dystansu. Możemy służyć tylko temu, z czym jesteśmy głęboko związani, temu, czego jesteśmy gotowi dotknąć. Naprawianie i pomaganie to strategie naprawy życia. Służymy życiu nie dlatego, że jest zepsute, ale dlatego, że jest święte.

Służenie wymaga od nas świadomości, że nasze człowieczeństwo jest silniejsze niż nasze doświadczenie. Przez czterdzieści pięć lat przewlekłej choroby pomagało mi wielu ludzi, a wielu innych, którzy nie uznawali mojej całości, mnie naprawiało. Całe to naprawianie i pomaganie pozostawiło mnie zranioną w pewnych ważnych i fundamentalnych kwestiach. Tylko służba leczy.

Służba nie jest doświadczeniem siły ani biegłości; służba jest doświadczeniem tajemnicy, poddania się i podziwu. Pomocnicy i naprawiacze czują się przyczynowi. Służący mogą od czasu do czasu doświadczać poczucia bycia wykorzystywanym przez większe nieznane siły. Ci, którzy służą, zamienili poczucie mistrzostwa na doświadczenie tajemnicy i czyniąc to, przekształcili swoją pracę i swoje życie w praktykę.