Að Vingast við sjálf okkur: Boð Um ást

Þú ert sá sem þú hefur beðið eftir.
~ Byron Katie

Allt blómstrar í næringu þakklætis okkar. Ef við höfum áhuga á meiri blóma í lífi okkar, mun það örugglega hjálpa okkur að sleppa byrði óendanlegra markmiða, ætti, vona og þörfarinnar fyrir afrek. Við getum losað okkur við fjölda hugmynda um hvað við verðum að hafa og þurfum að laga, hver við ættum að vera og hvers leyfi við gætum þurft áður en við getum verið þakklát fyrir hver við erum. Við getum jafnvel sett niður margar af þeim takmörkunum sem fylgja því hvernig við höfum lært að bera kennsl á okkur sjálf í heiminum. Við þurfum ekki að gera, hafa eða vera neitt til að vera verðug þess að fá okkar eigin viðurkenningu og góðvild. Í staðinn getum við snúið okkur að sjálfum okkur og veitt okkur gjafir miskunnsamari þakklætis fyrir alla þætti þess hver við erum, nákvæmlega eins og við erum. Allt saman. Hér. Núna. Fullkomlega ófullkomið. Ófullkomlega fullkomið.

Það er gríðarlega mannlegt – og menningarlega hvatt – að vilja vinna í, breyta, fínpússa og reyna að „bæta“ sjálfan sig. En áður en nokkur viðleitni til sjálfsbóta, persónulegrar umbreytingar eða yfirnáttúrulegrar sjálfsmyndar er tekin, er mikil viska fólgin í því að læra fyrst að samþykkja og meta okkur sjálf af samúð fyrir þá miklu fyllingu og sannleika sem við erum og hvernig við komumst hingað. Við erum vel þegin með því að tengjast okkur sjálfum með opnum augum og hjörtum, og með víðtækri og innifaldri umfjöllun um þá mörgu þætti í okkur sjálfum sem við gætum hafa verið tilhneigð til að afneita eða sem aðrir hafa gert okkur tilhneigð til að afneita. Útlægu hlutana. Sjúklegu lífshættina. Jaðarsettu tilfinningarnar. Falinn sársauki. Dæmda næmni. Við uppgötvum náðuga samkennd þegar við lærum að halla okkur að særðum stöðum okkar með blíðri forvitni og umhyggju náins vinar.

Sú viðurkenning að sameiginlegt mannlegt ástand er varnarleysi getur veitt mikla léttir og frið: leiðirnar sem við upplifum okkur sjálf sem „önnur“, brotin og/eða ófullnægjandi eru því miður frekar „eðlilegar“ en ekki og eru oft uppspretta djúpustu sameiginlegu reynslu okkar og tengsla við aðra. Margir okkar þjást lengi af því að finnast við vera „önnur“ og finna síðan meira fyrir því að finnast við vera „öðru“, eða að okkur líði illa með sjálf okkur fyrir að líða illa. Ótti við að gera ekki nóg þýðir að við séum ekki nóg. Að gera eitthvað rangt getur fengið okkur til að finnast við vera að einhverju eða að við höfum algjörlega rangt fyrir okkur. Að dæma, skipta okkur í hópa og vera óánægð með sjálf okkur getur leitt til meira af því sama. Að grípa inn í þessa sjálfsdóma – og í mat á dómum okkar – með skilyrðislausri viðurkenningu, þakklæti og samúð er leiðin að sjálfsvináttu.

Þegar við hugsum um að vingast við okkur sjálf getum við nálgast þá iðkun sem upplifun sem þróast hægt og rólega í átt að skilyrðislausri ást. Við getum hallað okkur að okkur, hlustað djúpt, sinnt okkur sjálfum af þolinmæði og haldið því sem kemur í ljós af áhuga og forvitni. Við getum notið þess að uppgötva og nefna einstaka sérkenni okkar, sérkenni, frávik og sérkenni. Við getum sýnt samúð og blíðu gagnvart því sem er krefjandi. Við getum æft okkur í að horfa frekar en að gera lítið úr, vingast við okkur frekar en að vera ófús. Við getum haldið okkur eins og við viljum að við séum haldin, eins og við vorum einu sinni haldin og eins og við getum stundum fundið okkur haldin í stærsta faðmi tilheyrslu og einingar.

Ein leið til að tileinka okkur vináttu er að kanna og kynnast sjálfum okkur eins og við værum að sjá dásamlegt nýfætt barn. Innri eðli okkar er okkur svo miklu aðgengilegra á bernskuárunum. Ef við getum komið fram við okkur sjálf með þeirri skilyrðislausu blíðu og umhyggju sem við færum inn í nýtt líf, getum við þekkt okkur sjálf upp á nýtt. Að verða – og vera – holdgervingur er engu minna en kraftaverk á svo mörgum sviðum. Það gæti tekið andann úr okkur reglulega að njóta mikilfengleika okkar – já, jafnvel mitt í óreiðu okkar. Ef við lítum á varnarleysi okkar og viðkvæmni sem uppsprettu ríkra upplýsinga um hvernig við verðskuldum og þurfum að vera meðhöndluð, og ef við heiðrum okkur sjálf með samúð, getum við skapað varanlega vináttu sem mun veita blessun inn í alla þætti lífs okkar og inn í líf annarra.

Það er almennt sagt að þú getir ekki elskað aðra fyrr en þú elskar sjálfan þig. Sú reynsla að ástin sé ekki tiltæk þeim sem elska ekki sjálfa sig fyrst – gefa, þiggja, vera meðvitaðir um – er í raun frekar stigsatriði. En í stóru samhengi lífsins, hvers vegna ekki að vera tiltækur til að deila ástinni í mesta mögulega mæli? Þess vegna er það mjög verðmætt að læra og nýta sér tækifærið til að bjóða okkur sjálfum lykilþætti ástarinnar – samúð, góðvild og þakklæti – til að læra að vera með öðrum. Skuldbundin iðkun skilyrðislausrar sjálfsvináttu er mótandi grunnur fyrir þá eiginleika og hæfileika sem við munum færa í öll tengsla okkar, til að lifa lífinu í öllum birtingarmyndum þess og stundum, og fyrir getu okkar til að bjóða okkur að fullu til að elska heiminn sannarlega.