Wat Kunnen We Doen Als Een Dierbare lijdt?

Wat kunnen we doen als een dierbare lijdt?

Deze vraag is vaak gesteld, dus ik wil graag wat gedachten met u delen. Misschien is het nuttig voor u of een geliefde.

Ten eerste besef ik hoe moeilijk het is om getuige te zijn van welk soort lijden dan ook, of het nu fysieke, emotionele of existentiële pijn betreft.

Maar laat me een specifieke wending nemen...

Wat als zij lijden en u er weinig aan kunt doen?

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom dit uitdagende scenario zich voordoet.

Soms zijn de oplossingen niet bekend of beschikbaar.

Soms is uw vermogen om te helpen beperkt.

Soms kan de persoon jouw hulp niet ontvangen.

Een van de moeilijkste aspecten van onvoorwaardelijke liefde is het vermogen om te geven om iemands welzijn en geluk, maar tegelijkertijd ook getuige te zijn van hun pijn.

Natuurlijk willen we ingrijpen, want we willen niet dat zij lijden.

Wij willen actie ondernemen, de handen uit de mouwen steken en betrokken raken.

Er zullen veel momenten zijn waarop onze fysieke, financiële of emotionele steun nodig en gewenst is. Dit zijn de momenten waarop we ons zinvol, nuttig of waardevol voelen. Het voelt alsof we een verschil maken.

Maar er zullen momenten zijn waarop we het probleem niet kunnen oplossen, de pijn niet kunnen verlichten of zelfs onze hulp niet kunnen aanbieden. Dat zijn de momenten waarop we ons verloren, onbehulpzaam of nutteloos voelen. Het voelt alsof we iemand teleurstellen.

De cyclus van hulpeloze empathie

Hier is een nadere blik op wat ik omschrijf als “Hulpeloze Empathie”.

Het begint wanneer we lijden in de wereld zien. We kunnen de pijn die anderen ervaren letterlijk voelen. Het kan overweldigend, hartverscheurend en zelfs slopend zijn.

Dit is ons gevoel van empathie.

Natuurlijk willen we zo graag helpen, maar het kan ongepast, onvoldoende of onwelkom zijn. We weten misschien niet hoe we kunnen helpen of zijn er niet toe in staat. Dit onvermogen om iemands lijden te verlichten, kan voelen als een vreselijke last die we dolgraag willen verlichten, maar niet kunnen.

Dit is ons gevoel van hulpeloosheid.

Wanneer onze empathie gepaard gaat met hulpeloosheid, veroorzaakt dit schuldgevoelens of angst.

We belanden in de overlevingsmodus en activeren copingstrategieën zoals vermijding, apathie, vermaak of prestatie. Deze reacties houden ons misschien wel overeind, maar ze verlichten niet het lijden dat we blijven voelen bij onszelf of anderen.

Uiteindelijk kan het zo zijn dat we schaamtegevoelens krijgen.

Naarmate onze eigenwaarde een knauw krijgt door de golven van schaamte, trekken we ons terug van anderen of saboteren we onszelf. Naarmate de schaamte toeneemt, raken we steeds dieper verstrikt in onze overlevingspatronen.

De meesten van ons zijn zich bewust van het lijden van anderen. Of het nu om naasten, kennissen of vreemden gaat, deze machteloze empathie kan ons hart breken.

De afgelopen 15 jaar heb ik vrienden en mensen uit de gemeenschap geholpen die te maken hebben met crises, chronische of terminale ziekten, beperkingen of meervoudige belemmeringen.

Ondanks dat ik vele uren per week vrijwilligerswerk doe, kan ik niet aan de vraag voldoen. Hoewel ik zoveel mogelijk steun bied, weet ik dat ik niet al het leed kan verlichten.

Hoe kunnen we dan al die ziekten, ongelukken, verliezen, problemen en belemmeringen waar mensen mee te maken krijgen, verdragen?

Wat kunnen we doen als we getuige zijn van iets ‘profanisch’ dat anderen overkomt, maar we er niets aan kunnen doen?

En hoe kunnen we ons eigen lijden verdragen als er geen uitstel is?

De sleutel ligt in dit besef: ons doel is niet om al het lijden dat we ervaren te verlichten. Dat is een zware, onmogelijke last en we zullen opbranden.

Ons doel is om schoonheid en betekenis te creëren via onze zielsverbindingen en expressies.

Met andere woorden: ons vermogen om elkaar op zielsniveau te zien en met elkaar om te gaan, is onze diepste gave.

Het is ook een geschenk dat zowel de gever als de ontvanger koestert.

De praktijk van het vasthouden van ruimte

Ik weet dat de uitdrukking "holding space" in bepaalde kringen erg populair is. De betekenis ervan is veelzijdig, maar er komt een grappige herinnering bij me op als ik die uitdrukking hoor.

Jaren geleden liep een brutale vriend van mij rond op een muziekfestival en vroeg zijn vrienden om een ​​poster van de ruimte vast te houden voor een fotomontage genaamd "Holding Space". Hij wist dat zijn "hippie"-vrienden de grap zouden waarderen en het werd een groot succes.

Maar het deed me ook beseffen hoe vaak deze zin als een cliché wordt gezien, omdat het voor veel mensen de volgende betekenis heeft:

Niets doen en toch op een zweverige manier beweren dat ze helpen...

In de praktijk heeft de kunst van Holding Space een veelheid aan betekenissen.

Aan de ene kant gaat het om de gave van diepe Aandacht.

Het betekent dat je optreedt als een Heilige Getuige van de ervaringen van een dierbare. Je streeft ernaar aanwezig, wakker en bewust te zijn van hun ervaring terwijl deze zich ontvouwt, of deze nu pijnlijk of vreugdevol is. Hoewel je misschien bereid bent om fysieke, financiële of emotionele steun te bieden, begrijp je hoe belangrijk het is om een ​​oprechte luisteraar, vertrouweling en waarnemer te zijn. Je bent getuige van hun ervaringen.

Op een ander niveau gaat het om de gave van diepe eerbied.

Je respect voor iemands levensweg weerspiegelt grote liefde, bewondering en waardering voor zijn of haar leven, in duisternis en licht. Hoewel je misschien empathie hebt voor zijn of haar pijn, erken je ook zijn of haar grote kracht en moed. Je getuigt van zijn of haar ziel.

Op nog een ander niveau gaat het over de gave van onvoorwaardelijke liefde.

Je streeft ernaar je oordelen los te laten, zodat ze niet langer belast worden door je angsten of verwachtingen. Je wilt hun bestaan ​​ten volle accepteren, ongeacht wat er gebeurt. Je getuigt van hun inherente waarde.

Door daadwerkelijk ruimte te creëren, kunnen we intens om het lijden van onze dierbare geven en met moedige aanwezigheid getuige zijn van diens lijden.

Als we dit vermogen niet ontwikkelen, zullen we ons verstoppen, wegrennen, wegkijken of onszelf afleiden. We zullen de ongelooflijke kans missen om onvoorwaardelijke liefde te bieden aan onze vrienden en familie. We zullen ook de kans missen om iemand echt te kennen, door het heilige en het profane heen.

We zullen de diepten van hun ziel nooit kennen als we hen alleen maar kunnen vasthouden als zij vrolijk en op hun gemak zijn.

Ook zullen we de diepten van onze eigen ziel nooit kennen als we alleen maar met anderen samen kunnen zijn als we ons vrolijk en op ons gemak voelen.

De praktijk van het zien van de ziel

Ook al zijn fysieke liefdesdaden echt en nuttig, je vermogen om de ziel van iemand te waarderen is erg krachtig.

Wanneer je in iemands ziel kunt kijken, herken je zijn of haar ware essentie, die eeuwig en onaantastbaar is. In tegenstelling tot het lichaam kan het niet beschadigd, gebroken, besmet of misbruikt worden. Het is tijdloos en goddelijk.

Wanneer je hun ziel ziet, kun je ze beter de vrijheid bieden om te zijn, te doen en te bestaan.

Als je hun ziel ziet, kun je ze beter bevrijden van de behoefte om ze te repareren, op te lossen of te redden.

Veel mensen willen bijvoorbeeld dat hun dierbare stopt met roken, gaat sporten, gezonder gaat eten, dit of dat doet om gezonder en gelukkiger te worden.

Dit verlangen komt deels voort uit liefde en deels uit de angst om ze te verliezen of te zien lijden.

Hoewel we onze hulp of suggesties kunnen aanbieden, kunnen we leren dit te doen zonder gehechtheid en met respect voor de autonomie van onze dierbare. Met andere woorden: we kunnen erop vertrouwen dat hij of zij de keuze maakt die hij of zij moet maken.

Als hun situatie gevolgen heeft voor ons welzijn of onze veiligheid, hebben we het recht om grenzen te stellen, de verantwoordelijkheid voor hun keuzes los te laten en de consequenties van hun daden of nalatigheid niet te dragen.

Wanneer je met andere mensen omgaat, heb je de kans om hun ziel te observeren en ermee in contact te komen.

Het is een kans om hun tijdloze essentie te herkennen, die waar, goed en mooi is. Het gaat erom hun inherente waarde te beseffen, die verder gaat dan hun uiterlijk, persoonlijkheid, eigenaardigheden, baan, status, daden en gedrag.

Wanneer je de ziel van iemand kunt zien, betekent dit dat je herkent wie hij of zij werkelijk is, ondanks de ups en downs van zijn of haar fysieke en emotionele zelf.

Dit is een van de grootste vormen van liefde die we kunnen bieden, omdat ze niet gebonden is aan een voorwaarde of verwachting. Ze wordt niet belast door oordelen of teleurstellingen. Het is een genadige liefde gebaseerd op Erkenning op zielsniveau.

Als mensen zich gezien, begrepen en gerespecteerd voelen door jou, zelfs als ze het moeilijk hebben of lijden, creëert dat een gezamenlijk veld van Waardigheid , dat kracht geeft en inspireert, zelfs in het aangezicht van onzekerheid en pijn.

De beoefening van Namaste

Namasté is een Sanskrietwoord dat wereldwijd bekend is geworden door de verspreiding van yoga en de Vedische leer. Net als de uitdrukking "ruimte houden" is het in bepaalde gemeenschappen alomtegenwoordig geworden en wordt het vaak terloops of uit gewoonte gebruikt.

Het concept Namaste is moeilijk te verwoorden en te vertalen, omdat Sanskriet een oude taal is met een ongelooflijke complexiteit, wijsheid en inzicht in de Onzichtbare, Ontastbare en Goddelijke Natuur van het Universum.

Een heel eenvoudige interpretatie van Namaste is:

"Wanneer het goddelijke in mij het goddelijke in jou ziet, zijn wij één."

Mijn stille Namasté-beoefening gaat over het herkennen van de goddelijke aard van een ander, ongeacht de omstandigheden – in voor- en tegenspoed, in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid. Ik wil hun Licht zien, zelfs als ik hun lijden zie. Ik wil compassie activeren in plaats van medelijden.

Ben je ooit met medelijden aangekeken? Het verschilt van mededogen omdat het begrip en verbondenheid mist.

Medelijden geeft ons het gevoel dat iemand van grote hoogte op ons neerkijkt. Ze kunnen ons niet troosten, omdat ze bovenop een berg van onwetendheid staan. Ze staan ​​los van ons.

Mededogen geeft ons het gevoel dat iemand bij ons is, die onze pijn met liefde en begrip aanschouwt. Ze staan ​​niet los van ons; ze zijn niet beter dan wij. Ze ZIJN ons.

In mijn werk help ik mensen begrip en compassie te vinden voor hun levenservaringen door ze mee te nemen op een biografische reis. Terwijl we liefdevol terugblikken op de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en de roepingen die ze voelen, kunnen ze wonden omzetten in wijsheid en chaos in betekenis.

Zoals Victor Frankl ontdekte in de concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog, is het mogelijk om betekenis te creëren uit ons lijden. Hij merkte op dat degenen die erin slaagden betekenis en een doel te vinden, de pijn van hun omstandigheden beter konden overleven. Hij zag ook hoe snel iemand achteruitging en stierf als hij het contact met die betekenis verloor.

Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat lijden een diepgeworteld mededogen creëert.

Dit is een echt en geleefd mededogen dat je niet kunt verkrijgen door boeken te lezen of theorieën te bestuderen. Er zijn vele niveaus van ontwaken en begrip die rechtstreeks voortkomen uit het doorstaan ​​van pijn.

Deze vorm van geleefd mededogen vermindert ook het verschijnsel van ‘spirituele omzeiling’.

Dit is wanneer we iemands lijden negeren of moeilijke realiteiten uit de weg gaan door spirituele termen of ideeën aan te halen. Het is wanneer we de goden met de mond belijden, maar weigeren de moeilijkheden van het mens-zijn te erkennen.

In de meeste gevallen proberen mensen iemand oprecht op te beuren, te begeleiden of te troosten, maar deze hulp kan onpraktisch, oppervlakkig of onmedelevend overkomen.

Maar het erkennen van iemands goddelijke aard gaat niet over het aanbieden van lege woorden of ideeën.

Het is een diepgaand inzicht dat de relatie transformeert van angst naar respect, en van medelijden naar mededogen. Het is een energetische verschuiving die buitengewoon helend en prachtig is.

Ik ben eeuwig dankbaar dat mijn geliefde vriendin Dhyanna een van mijn heilige getuigen is.

Ze is oprecht geïnteresseerd in mijn leven en kan ruimte creëren voor alles wat er gebeurt. Ze kent de essentie van mijn ziel, waardoor ik me gezien, geliefd en begrepen voel, ongeacht de omstandigheden. Ze respecteert mijn goddelijke aard, waardoor ze getuige kan zijn van mijn menselijk lijden. Ze woont in een ander land, maar haar onvoorwaardelijke liefde voel ik altijd. Ik ben ook haar heilige getuige, vertrouweling en bewonderaar.

Met oneindige verwondering voel ik mij op zielsniveau gezien en gewaardeerd door vele gelijkgestemde zielen.

Zelfs als we door tijd en afstand van elkaar gescheiden zijn, voelen we onze liefde omdat deze de fysieke realiteit overstijgt.

Het overstijgt menselijke beperkingen; het overstijgt woorden of daden.

Het overstijgt zelfs conflicten, misverstanden en pijn.

Wanneer wij met onze ziel zien en communiceren, zenden wij Liefde uit.

Dit is het ultieme offer.

Mijn wensen voor jou en je dierbaren:

Moge je onthouden dat de Ziel echt is.

Mogen jullie elkaars ware aard zien en begrijpen.

Ik hoop dat je schoonheid en betekenis creëert via je zielsverbindingen en -expressies.

Moge u de goddelijke wijsheid in de cyclus van het Leven herkennen.

Moge het genie van geboorte, groei, verval en dood u ontzag inboezemen.

Mogen jullie eerbiedige getuigen zijn van elkaars ervaringen, zowel de heilige als de wereldse.

Ik hoop dat je voelt hoe jouw liefde wordt overgedragen, voorbij de grenzen van tijd en ruimte.

Ik hoop dat je de magie van dit zielswerk voelt…