Neem Je Leven Terug

De ober was halverwege de bestelling van mijn gezin toen zijn manager hem wegriep.

"Waar is de ober gebleven?", vroeg Sophia, onze zevenjarige dochter.

Daniel, onze vijfjarige zoon, keek me aan en antwoordde toen: "Ik denk dat hij een telefonische vergadering moest bijwonen."

* * *

Ik ben van een kantoor aan huis verhuisd omdat ik meer tijd met mijn gezin wilde doorbrengen. Maar nu zit ik altijd thuis. Ik kom even naar buiten voor momenten zoals het avondeten en het vertellen van verhaaltjes voor het slapengaan, maar keer dan snel terug "om even een paar dingen af ​​te maken". Ik vind mijn werk geweldig, maar het loopt uit de hand.

Ik heb dringend behoefte aan ontspanning, het lezen van fictie en het omgaan met mensen die ik leuk vind. Maar de onderstroom drijft me terug naar mijn oceaan van taken, met beloftes om dingen van mijn lijstjes af te strepen en mijn eigenwaarde te versterken met bewijs van productiviteit.

Helaas worden onze psychologische zwakheden gevoed door onze onbeperkte toegang tot de werkstroom. Het is inmiddels een oud verhaal: we dachten dat onze technologieën – laptops, smartphones, e-mail – ons zouden bevrijden van de afhankelijkheid van kantoor, maar het heeft averechts gewerkt: het kantoor zit nu aan ons vast.

We zijn onze grenzen kwijt. Ruimte was vroeger een natuurlijke afbakening; als je je kantoor verliet, verliet je je werk. Maar onze werkruimtes hebben hun muren verloren.

We hebben nieuwe muren nodig.

* * *

Het is vrijdagavond en we luiden de Joodse sabbat in met de kiddoesj.

Het Kiddush-gebed vertelt het verhaal van God die de wereld in zes dagen schiep en op de zevende dag rustte. Wanneer we de kaarsen aansteken en Kiddush zingen, markeren we een verschuiving – van alledaagse tijd naar heilige tijd – doordat we ons ertoe verbinden ook op de zevende dag te rusten.

Terwijl ik met mijn familie en vrienden aan de feestmaaltijd zit, denk ik er niet eens aan om mijn e-mail te checken of een telefoontje aan te nemen. Eindelijk, na een drukke werkweek, begin ik te ontspannen. Tijdens de 24 uur van de sabbat ontkoppelen praktiserende Joden zich 100% van alles wat ook maar enigszins met werk te maken heeft. En één ding dat me is opgevallen, is dat het, terwijl de wereld doorgaat, nooit moeilijk is om bij te blijven.

De kiddoesj op vrijdagavond is als het intikken van de sabbattijd op de klok. Op zaterdagavond markeert een andere ceremonie, Havdallah (wat scheiding betekent), het einde van de sabbat. Havdallah is als het uittikken van de sabbattijd op de klok.

Deze tijdgebonden rituelen zijn noodzakelijk omdat de sabbat een tijdgebonden ervaring is die losstaat van de ruimte. Je kunt ze overal waar je bent wanneer de sabbat begint, in acht nemen.

Met andere woorden, fysieke muren zijn irrelevant. Joden vertrouwen in plaats daarvan op symbolische muren, niet gemarkeerd door stenen maar door ceremonies, die tijd van tijd, werk van rust, alledaags van heilig scheiden.

* * *

Dat heeft me doen beseffen dat ik een markeerstift nodig heb – een ritueel waarmee ik mijn tijd op de klok afstempel – om werk van niet-werk te scheiden.

Ter ere van de start van mijn werkdag steek ik een kaars aan en spreek ik een kort gebed uit, waarin ik vraag om leiding en kracht om integer te kunnen handelen.

Aan het einde van de dag steek ik weer een kaars aan en terwijl ik in gedachten de dag de revue laat passeren, spreek ik een dankgebed uit.

Ik klok pas in nadat mijn kinderen naar school zijn. En nadat ik ben uitgeklokt, raak ik mijn werk pas aan als ik de volgende ochtend mijn kaars aansteek. Als je me e-mailt na mijn dankgebed, ontvang ik de e-mail pas na mijn gebed om leiding de volgende ochtend.

Als je dit met mij wilt doen, stel ik voor dat je je ritueel religieus uitvoert, hoewel het niet religieus hoeft te zijn. Het kan iets zijn wat je tegen jezelf zegt, een liedje dat je luistert, de tijd die je neemt om in je dagboek te schrijven, een meditatie, een aantekening op een stuk papier, een voorwerp dat je verplaatst, of iets anders dat voor jou een scheiding tussen werk en niet-werk symboliseert.

Nadat je ritueel je werk hebt verlaten, heb dan de moed om het ook echt te laten. Laat je computer en telefoon even ongebruikt terwijl je een beetje leeft. En er is zelfs een voordeel op werkgebied: je bent frisser als je weer aan het werk gaat, productiever in de wetenschap dat je dat moet zijn omdat het werk stopt, en creatiever doordat je niet-werkgerelateerde ideeën in je werkleven integreert.

* * *

"Hé Daniel, wat ben je aan het doen, maat?" vroeg ik hem.

"Eén momentje," zei hij tegen mij terwijl hij verder typte zonder op te kijken van de papieren computer, "ik ben bijna klaar."

Ik had zin om te lachen en te huilen tegelijk.

"Ik wacht wel," zei ik uiteindelijk, "en als je klaar bent, laten we dan allebei onze computers uitzetten en opbergen voor de nacht, oké?"

Ons leven hangt ervan af.