Rozmowa Z Lily Yeh: Sztuka Dla Transformacji społecznej

Pewnego ranka, sprawdzając swoją pocztę, znalazłem wiadomość od Nipun Mehty: Mamy niesamowitego gościa na Awakin Call 5 lipca – artystkę Lily Yeh. Zastanawialiśmy się, czy miałabyś czas na wywiad?

Szybko wpisałem w wyszukiwarkę Google imię Lily Yeh i tak, byłem dostępny.

Przeprowadziłem kilka innych Awakin Calls i dzięki wspaniałym gościom, każdy z nich był inspirujący. Awakin Calls to jedna z wielu dróg ServiceSpace do rozprzestrzeniania społecznego pożywienia, a goście są zawsze dobrze dobrani. Pisząc teraz, kilka miesięcy po rozmowie z Lily, walczę o opis, który odda moje własne doświadczenie. Język, do którego się uciekamy, aby wyrazić sprawy serca, w większości stracił swoją skuteczność. Może dlatego ostatnio zachwyciłem się neologizmem „upworthy”. Przestrzeń, którą udostępnia, wydaje się otwarta i stosunkowo wolna od nalotu, który dotyka superlatywów w ogóle i tak wiele naszego języka o wysokim poważaniu.

Jak zatem opisać rodzaj doświadczenia, które kiedyś służyły do ​​przekazywania takich słów? W tym przypadku powiem po prostu, że jestem wdzięczny za spotkanie, choćby za pośrednictwem telekonferencji, tego niezwykłego artysty i człowieka.

Niestety, nagrano tylko część naszej rozmowy. Częścią tego, czego brakuje, jest odpowiedź Lily na moje pytanie o jej przemyślenia na temat świata sztuki. Moje pytanie, wyjaśniłem, dotyczyło tendencji, jaką widzę w świecie sztuki w kierunku intelektualizmu i pielęgnowania idei ekspertyzy, która oddziela tych z uprawnieniami od tych bez uprawnień — reszty z nas. Lily, pomyślałem, miałaby coś do powiedzenia na ten temat. Miała zarówno uprawnienia, jak i sukcesy w świecie sztuki.

Przez trzydzieści lat Yeh był profesorem malarstwa i historii sztuki na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Filadelfii. A w moich badaniach online znalazłem następujący cytat: „Jestem wdzięczny, że moje życie do tej pory było słodkie i dobre. Zostałem pobłogosławiony kochającą rodziną, wspierającymi przyjaciółmi, dobrą pracą i możliwościami tworzenia. Ale czułem, że czegoś mi brakuje, czego nie potrafię nawet nazwać. Bez tego moje życie jakoś nie wydawało się autentyczne”.

To jest sedno sprawy, tak mi się wydaje. Czego brakuje?

Na moje pytanie o świat sztuki tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „Świat sztuki mnie nie potrzebuje”.

Powiedziałbym, że to pytanie otwarte.

Oto jak ServiceSpace przedstawiło naszą rozmowę: „Nasza prelegentka, Lily Yeh, podjęła inicjatywę, która przekształciła opuszczoną działkę w północnej części śródmieścia Filadelfii w park sztuki. Park rozkwitł w Village of Arts and Humanities — organizację, która zbudowała wiele innych parków sztuki i ogrodów, odnowiła opuszczone domy i stworzyła programy edukacyjne, warsztaty artystyczne, programy pozalekcyjne, teatr młodzieżowy i radosne uroczystości społeczności. Nowa organizacja Lily, Barefoot Artists Inc., uczy teraz mieszkańców i artystów, jak powielać model Village w zdewastowanych społecznościach na całym świecie”.

Nagrana część zaczyna się tutaj...

Lily Yeh: Nasze społeczeństwo w pewnym sensie stawia artystów na piedestale; to oni mają dar tworzenia. Chcę być artystką, która zapala światełka pilotażowe innych ludzi, abyśmy mogli świecić razem. Wierzę, że każdy ma tę kreatywność. To dar dla nas jako istot ludzkich. Ale często pozostawiamy ją uśpioną; często pozbawiamy się mocy, mówiąc: „Nie jestem artystką. Nie potrafię tego zrobić”. Chcę, aby ludzie zdali sobie sprawę z tego wrodzonego światła i kreatywności. Więc moją pracą jest rozbudzanie kreatywności innych ludzi.

I ta kreatywność ma tę samą jakość. Jest jak światło słoneczne. Wnika w duże przestrzenie i w małe przestrzenie. Ma tę samą magiczną jakość. Ma życie. Jest pełna energii. To jest to, co czuję, że może być drogą do przyszłości, że wszyscy zmierzamy w stronę światła, budzimy naszą kreatywność, kierowani współczuciem. Może w tym tkwi nadzieja na przyszłość.

Richard Whittaker: To naprawdę coś. Miałeś bardzo interesujące, niesamowicie pełne przygód życie. Przekroczyłeś tak wiele granic i brzmi to tak, jakbyś odkrył, że jest coś uniwersalnego w sercach ludzi, bez względu na to, w jakich kulturach pracowałeś.

Lily: Nieważne. Nieważne. Jasne. Zawsze żartuję (może to nie żart) [śmiech], po prostu oszukuję wszystkich, bo chcę tworzyć sztukę; chcę wnieść kolor. Chcę robić na dużą skalę, np. z rozbitymi ziemiami, rozbitymi wioskami — na dużą skalę — ale nie mogę tego zrobić sama. Więc najpierw zachęcam dzieci. Zawsze lubią kolor, a dzieci będą uczestniczyć, tworzyć coś ładnego. Nakłaniam je do malowania i honoruję ich sztukę, czyniąc część z niej sztuką publiczną. Wtedy dorośli się interesują.

To wydarzyło się w wiosce ocalałych z ludobójstwa w Rwandzie w Rugerero. Potem przyszli dorośli i zaczęli uczestniczyć. Więc zmieniliśmy ich wioskę w kolory z bardzo surowego, szarego i poważnego miejsca beznadziejnego. A po naszym odejściu kontynuowali malowanie. Malowali swoje marzenia; malowali kozy, jeepa, motocykl, komputery, helikopter i cokolwiek.

Zanim będziemy mogli zrobić cokolwiek innego, jak uprawianie żywności lub kwiatów lub wnoszenie umiejętności — to wszystko zajmuje czas — możemy zacząć tworzyć sztukę, wnosić kolory, tworzyć wzory i pracować razem. To wprowadza działanie do wioski. W pewnym sensie sztuka jest tak bezpośrednia. Sprawia ludziom radość, daje im okazje do wspólnej pracy i buduje społeczność. Sztuka mówi innym językiem. Moje zainteresowanie jest naprawdę tworzeniem sztuki. Chcę tworzyć. Chcę tworzyć nowe rzeczy. Chcę, żeby ludzie mi pomagali. I wnoszę kolory, żeby ludzie mogli dołączyć i dobrze się bawić.

W sztuce nie ma porażki, jeśli jesteśmy szczerzy w naszych intencjach. To, co wychodzi, jest zawsze dobre. Więc jest to wspaniałe narzędzie uzdrawiające w zranionych miejscach i dla zranionych ludzi, a także do niesienia nadziei i radości w każdym miejscu.

Chyba nie czuję się wyobcowana, bo kiedy jadę w jakieś miejsce, nie mam niczego, czego bym chciała. Chcę po prostu, żeby ludzie się spotkali, pobawili i dobrze się bawili, tworząc coś pięknego. [śmiech] Chyba to przebija się przez wiele naszych obaw i uprzedzeń, a także przez granice rasy, klasy, płci i czegokolwiek. Odpuśćmy to sobie! Zróbmy otwartą przestrzeń. Wejdźmy wszyscy i bawmy się, tworząc sztukę! [śmiech] Właśnie tak!

Richard: To wspaniale. Czytałem, że w procesie przekazywania sztuki innym powiedziałeś: „Pomagano mi”. Czy mógłbyś powiedzieć coś o tym, jak ci pomogli?

Lily: Tak. Po pierwsze, nie mogłabym znaleźć swojej drogi, gdyby nie dano mi możliwości pracy w zniszczonym krajobrazie Północnej Filadelfii. Nie zrozumiałabym głębi wytrzymałości i współczucia, ludzkiej zdolności nie tylko do przetrwania, ale także do odbudowy i przejścia od zniszczenia do budowania, gdybym nie poznała ludzi takich jak Jojo i Big Man. Prawdziwe imię Big Mana to James Maxton. Ma sześć stóp i osiem cali wzrostu. Sprzedawał narkotyki i przez dwadzieścia lat niszczył siebie i pomagał niszczyć okolicę. Myślał, że umrze na ulicy w rynsztoku. Nie miał dokąd pójść. Przyszedł do Jojo, który mi pomagał — innej osoby z okolicy, która naprawdę nie miała pracy. Ale oni wkroczyli, aby pomóc mi stworzyć tę sztukę. A potem, na końcu, ponieważ upadek Big Mana był tak niski, tak głęboki, kiedy odkrył sztukę, kiedy usłyszał pozytywne opinie, kiedy zobaczył piękno i zobaczył nadzieję, wtedy zaczął poświęcać swoje życie tworzeniu mozaik i składaniu swojego życia w całość. A ponieważ tak wiele wycierpiał, miał tak ogromne zrozumienie i współczucie dla innych ludzi, którzy się zmagali lub byli w ciemności. Wtedy zrozumiałem, czym jest współczucie.

Wszyscy chcemy szczęścia, ale myślę, że w przypadku szczęścia musimy zrozumieć pasję — wiesz, pasję Chrystusa, cierpienie Chrystusa. Współczucie w chińskim tłumaczeniu buddyjskim to „wielki smutek, a potem wielkie współczucie, wielka miłość”.

Na pierwszy rzut oka ludzie widzą, że ta Chinka przybywa do Północnej Filadelfii i sprawia, że ​​wszyscy pracują, dzieci pracują, uszczęśliwiają ludzi i przekształcają opuszczoną działkę w piękny park. Robi coś dobrego.

To nie tak.

Poczułem, że w trakcie tego procesu prawdopodobnie otrzymałem więcej niż ktokolwiek inny w zrozumieniu sensu życia i zrozumieniu tego, co jest prawdziwe. Kiedy ktoś doświadcza autentyczności, to naprawdę pomaga mu rozróżnić i być dyskretnym w kwestii tego, co jest ważne, a co nie.

Richard: Pięknie powiedziane. Dziękuję. Może moglibyśmy otworzyć to na kilka pytań od słuchaczy.

Lizzie: Lily, czy mogłabyś podzielić się czymś na temat tego, jak zacząć w zepsutym miejscu w ich pobliżu. Jest tak wiele zepsutych miejsc i ludzi chętnych do służby.

Lily: Świetne pytanie. Na świecie jest wiele zepsutych miejsc, ale ja chodzę tylko do kilku, do miejsca, które mnie wzywa. Musi być jakiś rodzaj relacji. Nie jedziesz do miejsca zimnego, ponieważ stworzenie relacji zajmuje zbyt dużo czasu. Więc myślę, że musisz najpierw zwrócić uwagę na swoje serce. Czasami widzisz coś i twoje serce się porusza. Musisz zwrócić uwagę na ten moment.

Drugą rzeczą jest to, że potrzebujesz kogoś, kto jest tam i kto może być tam dla ciebie. Na przykład na początku, kiedy pojechałem do Północnej Filadelfii, nie znałem nikogo. Nie miałem pojęcia, jak się za to zabrać. Ale miałem zaproszenie. Potem powiedziano mi, żebym znalazł Jojo. Jojo mieszkał w opuszczonym domu. Nie miał pracy. Musiałem przekonać go, że stworzenie parku jest możliwe. Przyłączył się.

Nie ma znaczenia, kto, ale ta osoba musi być zakorzeniona w społeczności i być dla ciebie. Na przykład, kiedy pojechałem do Rwandy, nie znałem nikogo, ale poznałem kogoś na konferencji. Wtedy on był dla mnie. Więc ktoś musi być dla ciebie, abyś mógł zacząć pracować ze społecznością.

Następną rzeczą jest to, że zaczynasz od czegoś małego. Nie idź na coś wielkiego. Cały proces jest procesem organicznym. Więc sadzisz nasiono, kiedy jesteś poruszony. To jak pomysł, który jest nawożony. I szukasz okazji. Kiedy społeczność cię zaprasza, to jest to otwarcie, wiatr wieje w tamtą stronę. Kiedy ktoś tam jest i chce z tobą pracować, to jest trochę dobrej gleby. Nasiono może zostać zasiane w tej glebie. Następnie musisz je pielęgnować poprzez program, taki jak tworzenie zajęć. Musisz znaleźć sposób, aby ludzie przychodzili i uczestniczyli sami. Najłatwiejszym sposobem jest praca z dziećmi. Kiedy dzieci są szczęśliwe, to jest jak rozbicie twardej gleby.

Ale bardzo ważne jest to, że program nie wystarczy. Musisz pokazać osiągnięcia. Na przykład, jeśli dzieci coś stworzą, musisz to przekształcić w sztukę publiczną. I Lizzie, znam twoją pracę i sama jesteś mistrzynią. Pracowałaś z dziećmi i tworzyłaś piękne rzeczy. I to jest dobre. Park powstaje, książka powstaje, ale jeśli mówimy o społeczności, to potrzeba ciągłości, potrzeba dalszego odżywiania. Dlatego wiele moich projektów trwa od pięciu do dziesięciu lat. Nie, że siedzę tam cały czas, ale idę tam i uruchamiam kolejny poziom projektu, więc ludzie są podekscytowani i pojawia się nowa energia, nowe zasoby itd. Następnie ustrukturyzowałabym coś tak, aby niektóre działania odbywały się prawie przez cały rok. Wtedy twój partner jest bardzo ważny. A potem, gdy twoja praca zaczyna przynosić rezultaty, wtedy zaczynasz otrzymywać finansowanie. A wraz ze wzrostem twojego sukcesu, rośnie twoje finansowanie. Z mojego doświadczenia wynika, że ​​tak właśnie projekty społecznościowe stają się udane.

Deven: Zajrzałem na stronę Barefoot Artists. Jest całkiem inspirująca. Wspomniałeś, że zaczynasz od czegoś małego. Kiedy pojechałeś do Rwandy, jak ci się początkowo powodziło?

Lily: Rwanda jest bardzo interesująca. To było w 2004 roku. Leciałam do Kenii na projekt. Zostałam zaproszona na międzynarodową konferencję w Barcelonie i wtedy usłyszałam Jeana Bosco Musanę, który został moim długoletnim partnerem. Był przedstawicielem Czerwonego Krzyża. Mówił o cierpieniu swojego ludu i byłam bardzo wzruszona. Poczułam, jak moje serce bije mocniej.

Rwanda nie była w moim planie, ale czułam, że jakoś muszę tam pojechać. Więc przekonałam go, żeby poczekał na mnie na lotnisku. Tak właśnie pojechałam. Zaryzykowałam. Nie miałam pojęcia, że ​​cokolwiek z tego wyjdzie, żadnego planu, żadnych pieniędzy, żadnego niczego. Ale czułam, że życie mnie wzywa. Więc po prostu tam poleciałam.

Zabierał mnie do masowego grobu ludobójstwa, a potem do wioski ocalałych. Było bardzo surowo, uroczyście i przygnębiająco. Więc wróciłem do Stanów, czułem, że jestem za mały, że moje możliwości są za małe. Więc zaprosiłem trzech wolontariuszy, żeby pojechali ze mną, a potem w drugim roku wróciłem tam. Był zespół czterech osób. Wtedy mieliśmy więcej siły.

Więc kiedy tam pojechaliśmy, mam na myśli, jak można było to wyrazić słowami? Była po prostu zbyt wielka luka. Zobaczyłem, że domy z cementu były identyczne i bardzo prymitywnie wykonane. Ludzie nie myśleli o nich jako o swoich domach. Były to tymczasowe schronienia. Nie było społeczności, ponieważ ludzie byli tam umieszczani losowo, wdowy, sieroty i osoby starsze. Rząd po prostu umieszczał w wiosce najbardziej potrzebujących ludzi. Mieszkańcy nie znali swoich sąsiadów, więc nie dzielili się ich smutkiem. Smucili się w samotności. Więc taka była sytuacja. I było tak wiele dzieci urodzonych po ludobójstwie.

Zapytałam więc, jak nawiązać połączenia? Chociaż Rwanda jest jasna i piękna, a wioska ma dużo zieleni, to było jak zimowa noc, tak ponura i przytłaczająca. Pomyślałam, no cóż, wszystkie domy wyglądały tak samo, wszystkie te szare ściany. Dlaczego po prostu nie poszliśmy i nie kupiliśmy farb? Znaleźliśmy kilka kolorów — czarny, biały, niebieski, zielony i brązowy — i przyszliśmy, żeby stworzyć proste wzory z geometrycznymi wzorami. Zaczęliśmy malować. To podekscytowało dzieci. Było trochę akcji i ludzie pracowali razem, a kiedy zobaczyli, że ich ściany zamieniły się we wzór, rytm — wow! Tak przełamaliśmy lody. Potem nauczyciel plastyki, Fabrice, zgłosił się na ochotnika i zaczęliśmy prowadzić warsztaty artystyczne dla dzieci. Naprawdę podobały mi się ich małe krówki, autobusy i drzewa życia, cokolwiek, i zaczęłam wystawiać ich prace i je powiększać. Więc stały się sztuką publiczną. I to zainteresowało rodziców. Tak właśnie uruchomiliśmy silnik, malując.

Nie musisz być artystą. Każdy może to zrobić.

Marie: Znam twoją pracę dzięki Lizzie. Ponieważ na świecie jest tak wiele złamanych i zranionych miejsc, zastanawiam się, jak możemy rozpalić i rozprzestrzenić tę metodę na większą skalę.

Lily: W pewnym sensie moim najgorętszym pragnieniem jest, aby ludzie przyjęli tę metodologię i poszli z nią. Ale wyzwaniem jest to, jak uczynić projekt organicznym. Nie można znaleźć szablonowego modelu i narzucić go innym. Istnieje wiele przykładów z wielkimi intencjami, ale często nie udaje im się zakorzenić w społeczności. Dlatego jako punkt wyjścia wykorzystałam metodę budzenia kreatywności w każdej osobie.

Zawsze mówię, że nie jestem zbyt potężna. Nie mam wielu zasobów. Nie mam całej wiedzy, ale poczułam powołanie życia. Chcę autentyczności. Chcę, aby moje życie miało sens. To wszystko. Kiedy pojechałam do Północnej Filadelfii, nie miałam pojęcia, jak cokolwiek zrobić. I tak, jest tak wiele zepsutych miejsc. Więc chcę powiedzieć wszystkim, że tego rodzaju praca nie dotyczy tylko artystów. Potrzebuje nas wszystkich, wszystkich nas, którzy są gotowi spróbować coś zrobić w zepsutych miejscach.

Ostatecznie to jednostki, które coś robią, odnoszą największe korzyści. Możemy zmienić świat poprzez osobistą transformację. Jestem pełna radości, pełna wdzięczności, że mam okazję wykonywać pracę na rzecz budowania społeczności. Ale to jest trudne, trudne, trudne. Naprawdę wymaga to zaangażowania i jest to zaangażowanie, które w pewnym sensie zależy od tego twojego życia. Wtedy masz ten napęd i determinację i nie możesz nie dążyć do tego. To oznacza osobiste przebudzenie, osobistą transformację. I to właśnie sprawia, że ​​jest to trudne, organiczny proces, ponieważ nie chodzi tylko o poprawę życia innych ludzi, ale zasadniczo o zmianę nas samych. Myślę, że to jest myślenie do wewnątrz, pragnienie sensu, pragnienie czegoś prawdziwego w naszym życiu. Wtedy jesteśmy połączeni z siłą życiową. Wtedy nic nie może nas powstrzymać. Tak to jest.

Pavi: Dziękuję, Lily. Jak zwykle, z ciebie po prostu wylewają się klejnoty. Mówisz o tych zniszczonych miejscach, czy to ruiny, czy śródmieścia, czy więzienia, czy obozy dla uchodźców, czy po prostu nasze własne zniszczone miejsca.

Lily: Tak. W nas, w nas.

Pavi: Jedną z rzeczy, o które mam pytanie, są te poszarpane krawędzie i praca z nimi. Proces ten może być bolesny, może być trudno utrzymać go w zdrowy sposób. Często jest haczyk w twoich własnych złamanych miejscach. Jak więc pracować ze światem w sposób, który również cię wzmacnia?

Lily: To dobre pytanie. Świat jest tak zraniony i dlatego mamy uzdrowienie wszędzie, terapeutów i wszystko. Jest film dokumentalny zatytułowany The Barefoot Artist. Jest autorstwa Glenna Holstena, którego znałam przez 25 lat, dokumentującego moją pracę, którą zaczęłam w Północnej Filadelfii, a także mojego syna, Daniela Trauba, który dokumentował moją pracę w Rwandzie, Palestynie, Chinach i Indiach. W tym dokumencie czułam, że w pewien sposób ofiarowałam siebie, ponieważ jest w nim wiele o moim życiu osobistym, złamanych i ciemnych miejscach w moim życiu osobistym. Wzięłam udział w filmie niemal jako w ofierze, że musimy wejść zarówno w osobiste, jak i zewnętrzne złamane miejsca, aby uzyskać prawdziwe uzdrowienie.

Nikt z nas nie chce doświadczać bólu ani cierpienia. Chcemy szczęścia. Ale z mojego punktu widzenia, jeśli będziemy uciekać od bólu, nigdy nie otrzymamy uzdrowienia. Ale idziemy do niego, kiedy mamy siłę. Musimy być świadomi cierpienia, zarówno zewnętrznego, jak i wewnętrznego, a także bólu i wstydu w sobie. Ale nie idziemy do niego bezpośrednio. Musimy je zatrzymać i zwrócić uwagę na siebie, i być dla siebie delikatni. Ponieważ jesteśmy ludźmi, popełniamy błędy. Czasami popełniamy wstydliwe błędy. Ale wtedy musimy mieć cierpliwe zrozumienie i współczucie dla tego, naszych własnych słabości, naszej własnej ciemności. Staramy się tego w sobie nie potępiać, i wtedy zaczynamy być wyrozumiali i współczujący dla innych. Kiedy nie osądzamy siebie, kiedy rozumiemy niedostatki bycia człowiekiem, to może to jest początek kultywowania współczucia. Na świecie jest tak ogromne cierpienie i czasami nie możemy rozwiązać wszystkich problemów. Ale z pewnością możemy być świadomi, delikatni i zwracać uwagę, dopóki nie znajdziemy sposobu i siły, aby się z tym zmierzyć.

Zawsze bądź świadomy ciemności, porażki i bólu, ale gdy tylko możemy, zróbmy krok naprzód i zajmijmy się tym w każdy możliwy sposób. Nie musimy ratować świata, musimy po prostu zacząć od pierwszego kroku, od małych rzeczy — zacząć od małych rzeczy, ale z wielką miłością — tak, Matka Teresa.

Richard: Słuchanie ciebie jest inspirujące, Lily. Czy mogłabyś powiedzieć coś o tym, jakie są twoje dzisiejsze myśli?

Lily: Na świecie jest tyle przemocy i cierpienia. Modlę się o wskazówki i siłę, aby odpowiedzieć na powołanie życia i kontynuować moją podróż w poszukiwaniu sensu i głębokiego spełnienia.

Moją rolą jako artysty jest dzielenie się z ludźmi moim doświadczeniem, jak wspólne tworzenie może zmienić nasze otoczenie i nas samych. Często nazywam swoją pracę „miejską alchemią”, przekształcając chaos i porzucenie w porządek i głębokie połączenie. Zaczęło się od osobistego poszukiwania autentyczności i skupienia i nadal zaskakuje mnie, że moja praca będzie miała wpływ na innych. Niektórzy nazywają to zmianą świata od wewnątrz. Black Elk powiedział to tak dobrze: „Nigdy nie będzie pokoju między narodami, dopóki nie poznamy prawdziwego pokoju, który jest w duszach ludzi”. Na tym etapie mojego życia czas jest ograniczony i coraz cenniejszy. Każdego ranka wstaję, oddycham i widzę światło słoneczne, moje serce wypełnia wdzięczność.