ምስጋና በሀዘን እጅ ሲይዝ

ነርሷ “እሱ ነቅቷል” ትላለች። ይህንን የቬትናም የእንስሳት ሐኪም በብጉር የተጎዳ ፊቱ እና ለስላሳ የለቀቀው ልቡ አምናለሁ። ያዘኑ አይኖቹ የሚመጣውን እንድጋፈጥ ረዱኝ። ሁለታችንም በስትሮንግ ሆስፒታል ኦንኮሎጂ ክፍል ውስጥ ከአልጋ አጠገብ ቆመን እና የባለቤቴን የቪክን ደካማ አካል ተመለከትን።

ነርሷ “ይሰማሃል፣ ግን ምላሽ ለመስጠት በጣም ደክሟል፣ እጅህን እንዲጨምቀው ልትጠይቀው ትችላለህ” ብላለች።

አዎ፣ ቪኪ የሚወደኝ ከሆነ እጄን እንዲጨምቀው መጠየቅ እችላለሁ። ፍቅሩን ግን አልጠራጠርም። ከሰማኝ እንዲጨምቀው ልጠይቀው እችላለሁ፣ ግን እኔን መስማት አያስፈልገውም። እሱ መሞት አለበት፣ ስለዚህ እሱን ወደ ህይወት እና ወደ እኔ አልጠራውም፣ ነገር ግን በከባድ የመተንፈስ ድካም ይቆይ። ነካሁት እና ጠረኑን እተነፍሳለሁ፣ ዘይት እጁንና እግሩን ቀባው፣ እና እንዲሄድ ኃይል እንዲሰጠኝ እጸልያለሁ። ከእርሱ ጋር እስከ ሞት ዳር ድረስ ሄጄ እግሬን በገደሉ ላይ ሰቅዬአለሁ። የገደል ሰፊነት ይሰማኛል፣ ግን ከዚህ በላይ መሄድ አልችልም።

ለሁለት ዓመታት ያህል እሱን ለማዳን ሞከርኩ። ሁለታችንም ሞክረናል፣ ነገር ግን ምንም ተጨማሪ የማምለጫ መንገዶች የሉም። ከአመታት ትግል በኋላ የዋህ ምንባቡ ልቤን ከፈተልኝ እና አእምሮዬን ፀጥ አድርጎታል። ይህ ጸጥታ የሰፈነበት ሞት ለኔ የመጨረሻ ስጦታው ነው፣ ምንም እንኳን እያለቀስኩ እና ተሰናባቴን በሹክሹክታ ስናገር። ልክ ከእኩለ ሌሊት በኋላ ትንፋሹን ይወጣል. የማይመጣ እስትንፋስ እጠብቃለሁ።

ያለዚህ ሰው እንዴት እንደምኖር አላውቅም። ቡናማ አይኖቹ በእኔ ላይ በሚያበሩት ላይ እተማመናለሁ። ለአርባ ሁለት አመታት እርስ በርሳችን ተፋቅረን ፣አሰላስልን ፣መሬታችንን ቀይረን ፣ልጆቻችንን አሳድገን ፣ህልማችንን እና ሀዘናችንን ተካፍለናል። ያለ እሱ ማን እንደሆንኩ አላውቅም።

እኔና ጓደኞቼ ከሥጋው ጋር ለስድስት ሰዓታት ተቀምጠናል። ሥርዓታማ ሲመጣ፣ አንዲት አፍቃሪ ነርስ ቪቺን ንፁህ ነጭ አንሶላ ላይ እንድሸፍን እና ሰውነቱን ወደ ሰውነት ቦርሳ ውስጥ እንዳስገባ ትረዳኛለች።

ሊፍቱን አውርደን ወደ ሆስፒታሉ ሎቢ እንሄዳለን፣ ዓይኖቻችንን ከወለል እስከ ጣሪያው ባለው መስኮት በኩል ከፀሀይ እየጠለልን። ሰዎች ይንጫጫሉ፣ የቡና ስኒዎችን ይይዛሉ፣ ከጠዋቱ 7 ሰዓት በፊት በቡጢ ለመምታት ይገፋፋሉ። ቁምነገር ያላቸው እና እራሳቸውን የሚስቡ፣ ዓይኖቻቸው የተገለሉ ናቸው። እነሱ ከመስታወት ግድግዳ ጀርባ፣ በሌላ አለም፣ በህያዋን በኩል ያሉ ይመስላሉ፣ እኔ ከህይወት ይልቅ ሞት በሚሰማበት ደፍ ላይ ቆሜያለሁ።

ሱባሩን በፓርኪንግ ጋራዥ ውስጥ አግኝተናል እና የቪክ ልብሶችን እና ላፕቶፕን ከኋላ ወንበር ላይ ተከለልን። እየዘገየን፣ አሁን ባየነው የሞት ሚስጢር ተለዝበን ረዳት በሌለው ጉድፍ ውስጥ ቆመናል። በዚህ ጉዞ ላይ አብረውኝ ስለሄዱኝ እነዚህን ለጋስ ጓደኞቼ ማቀፍ እና ማመስገን ብቻ በቂ ባይሆንም መስጠት ያለብኝ ብቻ ነው።

"ለመንዳት ደህና ነህ?" አንቶኒ ይጠይቃል።

“አዎ” እመልስለታለሁ። "ተከተለኝ"

አንቶኒ በተከራየው መኪና ውስጥ እንዲይዝ በቀስታ እየነዳሁ የፓርኪንግ ጋራዥን መወጣጫ እየመራሁ ነው። የመኪና ማቆሚያ አስተናጋጁ የመስታወት መስኮት ዳስ ላይ አቆማለሁ። ሰውነቴ ገንዘብን እንዴት መቁጠር እና የመኪና ማቆሚያ ክፍያ እንደሚከፍል ያውቃል።

እኔ እንግዳ ነኝ፣ ገና ከመሬት በታች ተመለስኩ። ሞትን በጥሬው እና በማይቆም አይቻለሁ እናም የራሴ ሞት የሩቅ እንዳልሆነ ተረድቻለሁ።

አንቶኒ በኒው ዮርክ ስቴት ትራዌይ ላይ በቀስታ መስመር ወደ ቤቱ ይነዳል። በዚህ አለም ባዕድ መሬት ላይ እንጓዛለን, ለቀኑ የተለመዱ ስጋቶች እንግዳዎች.

በአንድ ጊዜ እንደዚህ ያለ ጥልቅ ሀዘን እና ጥልቅ ምስጋና እንዴት ሊሰማ ይችላል?