Þegar þakklæti Heldur í Hendur með Sorg

„Hann er með meðvitund,“ segir hjúkrunarfræðingurinn. Ég treysti þessum víetnamska dýralækni með bólur í andliti sínu og blíða uppgjafa hjarta. Döpur augu hans hjálpa mér að horfast í augu við það sem koma skal. Við stöndum tvö við hliðina á rúmi á krabbameinsdeild Strong Hospital og horfum yfir haltan líkama Vic eiginmanns míns.

„Hann heyrir í þér,“ segir hjúkrunarkonan, „en hann er of þreyttur til að svara. Þú getur beðið hann um að kreista höndina á þér.“

Já, ég gæti beðið Vic að kreista höndina á mér ef hann elskar mig. En ég efast ekki um ást hans. Ég get beðið hann um að kreista ef hann heyrir í mér, en hann þarf ekki að heyra í mér. Hann þarf að deyja, svo ég kalla hann ekki aftur til lífsins og til mín, heldur læt hann vera við erfiða öndunarvinnu. Ég snerti hann og anda að mér lyktinni, nudda olíu í hendur hans og fætur og bið um styrk til að sleppa honum. Ég hef gengið með honum að dauðaþröskuldi og hengt fæturna yfir sylluna. Ég finn fyrir víðáttunni í hyldýpinu, en ég kemst ekki lengra.

Í tvö ár reyndi ég að bjarga honum. Við reyndum bæði en það eru engar flóttaleiðir lengur. Eftir margra ára baráttu opnar mildur gangur hans hjarta mitt og kyrrar hugann. Þessi rólegi dauði er síðasta gjöf hans til mín, jafnvel þegar ég græt og hvísla að kveðja. Rétt eftir miðnætti andar hann frá sér. Ég bíð eftir innöndun sem kemur ekki.

Ég veit ekki hvernig ég á að lifa án þessa manns. Ég er háð því að brúnu augun hans geisli á mig. Í fjörutíu tvö ár elskuðum við hvort annað, hugleiddum saman, breyttum landi okkar, ólum upp syni okkar og deildum draumum okkar og sorgum. Ég veit ekki hver ég er án hans.

Ég og vinir mínir sitjum með líkama hans í sex klukkustundir. Þegar reglusveinn kemur hjálpar kærleiksrík hjúkrunarkona mér að hylja Vic í hrein hvít lak og renna líkama sínum í líkamspokann.

Við tökum lyftuna niður og göngum í átt að anddyri spítalans, skyggðum augun fyrir sólinni sem glampaði í gegnum lofthæðarháa gluggana. Fólk þeysist, grípur í kaffibolla, ýtir til að kýla inn fyrir klukkan sjö. Þeir virðast vera á bak við glervegg, í öðrum heimi, við hlið hinna lifandi, á meðan ég stend á þröskuldi þar sem dauðinn er nær lífinu.

Við finnum Subaru-inn minn í bílastæðahúsinu og stöflum fötum og fartölvu Vic á aftursætið. Dvöl stöndum við í hjálparvana hópi, milduð af leyndardómi dauðans sem við urðum vitni að. Það er ekki nóg að knúsa og þakka þessum gjafmildu vinum fyrir að hafa fylgt mér á þessari ferð, heldur er það eina sem ég hef að gefa.

"Ertu í lagi að keyra?" spyr Anthony.

„Já,“ svara ég. "Fylgdu mér."

Ég stýr niður rampinn í bílastæðahúsinu og keyri hægt svo Anthony nái í bílaleigubílinn sinn. Ég stoppa við skála bílastæðavarðarins með glerglugga. Líkaminn minn veit hvernig á að telja peninga og borga bílastæðagjaldið.

Ég er ókunnugur, nýkominn úr undirheimunum. Ég hef séð dauðann, hráan og óstöðvandi, og skil að minn eigin dauði er ekki fjarlægur hlutur.

Anthony keyrir heim á hægfara akreininni á New York State Thruway. Við ferðumst um framandi jarðveg þessa heims, ókunnugir venjulegum hugðarefnum samtímans.

Hvernig er hægt að finna fyrir svona djúpri sorg og djúpu þakklæti á sama tíma?