"Bilinci yerinde," diyor hemşire. Sivilce izleriyle dolu yüzü ve yumuşak, teslim olmuş kalbiyle bu Vietnam gazisine güveniyorum. Hüzünlü gözleri, gelecek olanla yüzleşmeme yardımcı oluyor. İkimiz Strong Hastanesi'nin onkoloji ünitesindeki bir yatağın yanında duruyoruz ve kocam Vic'in cansız bedenine bakıyoruz.
"Sizi duyabiliyor," diyor hemşire, "ama cevap veremeyecek kadar yorgun. Elinizi sıkmasını isteyebilirsiniz."
Evet, Vic'ten beni seviyorsa elimi sıkmasını isteyebilirim. Ama sevgisinden şüphem yok. Beni duyuyorsa sıkmasını isteyebilirim ama beni duyması gerekmiyor. Ölmesi gerekiyor, bu yüzden onu hayata ve bana geri çağırmıyorum ama nefes almanın zorluğuyla baş başa bırakıyorum. Ona dokunuyorum ve kokusunu içime çekiyorum, ellerine ve ayaklarına yağ sürüyorum ve onu serbest bırakacak güç için dua ediyorum. Onunla ölümün eşiğine kadar yürüdüm ve ayaklarımı çıkıntıya astım. Uçurumun enginliğini hissediyorum ama daha fazla gidemiyorum.
İki yıl boyunca onu kurtarmaya çalıştım. İkimiz de denedik, ama artık kaçış yolu yok. Yıllarca süren mücadeleden sonra, onun nazik geçişi kalbimi açıyor ve zihnimi sakinleştiriyor. Bu sessiz ölüm, ağlarken ve vedalarımı fısıldarken bile bana verdiği son hediye. Gece yarısından hemen sonra nefes veriyor. Gelmeyen bir nefesi bekliyorum.
Bu adam olmadan nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Bana bakan kahverengi gözlerine güveniyorum. Kırk iki yıl boyunca birbirimizi sevdik, birlikte meditasyon yaptık, toprağımızı dönüştürdük, oğullarımızı büyüttük ve hayallerimizi ve üzüntülerimizi paylaştık. Onsuz kim olduğumu bilmiyorum.
Arkadaşlarım ve ben altı saat boyunca cesedinin başında oturuyoruz. Bir görevli geldiğinde, sevgi dolu bir hemşire Vic'i temiz beyaz çarşaflara sarmama ve cesedini ceset torbasına kaydırmama yardım ediyor.
Asansörle aşağı iniyoruz ve hastane lobisine doğru yürüyoruz, gözlerimizi yerden tavana kadar pencerelerden içeri vuran güneşten koruyoruz. İnsanlar telaşla koşuşturuyor, kahve fincanlarını kavrıyor, sabah 7'den önce giriş yapmak için çabalıyorlar. Ciddi ve benciller, gözleri başka tarafa dönük. Sanki bir cam duvarın ardında, başka bir dünyada, yaşayanların yanında duruyorlar, bense ölümün hayattan daha yakın hissedildiği bir eşikte duruyorum.
Subaru'mu otoparkta buluyoruz ve Vic'in kıyafetlerini ve dizüstü bilgisayarını arka koltuğa yığıyoruz. Oyalanarak, az önce tanık olduğumuz ölümün gizemiyle yumuşamış, çaresiz bir yığın halinde duruyoruz. Bu yolculukta bana eşlik eden bu cömert dostlara sarılmak ve teşekkür etmek yeterli değil, ama verebileceğim tek şey bu.
"Araba kullanabilir misin?" diye soruyor Anthony.
"Evet," diye cevaplıyorum. "Beni takip et."
Otopark garajı rampasından aşağı doğru direksiyonu çeviriyorum, Anthony kiralık arabasıyla yetişebilsin diye yavaş sürüyorum. Otopark görevlisinin cam pencereli kulübesinde duruyorum. Vücudum parayı nasıl sayacağını ve park ücretini nasıl ödeyeceğini biliyor.
Ben bir yabancıyım, yeraltı dünyasından yeni döndüm. Ölümü gördüm, çiğ ve durdurulamaz, ve kendi ölümümün uzak bir şey olmadığını anladım.
Anthony, New York Eyalet Otoyolu'nun yavaş şeridinde eve doğru sürüyor. Bu dünyanın yabancı topraklarında seyahat ediyoruz, günün olağan kaygılarına yabancıyız.
Aynı anda hem bu kadar derin bir üzüntüyü hem de bu kadar derin bir minnettarlığı hissetmek nasıl mümkün olabilir?
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
9 PAST RESPONSES
Thank you Elaine , touched , moved and inspired . Death is a journey in transition to another birth depending on our karmas in our present life . There is a sadness no doubt when loses a loved one , recently I lost my mother to Dementia after a struggle lasting two years . In the end though she could not speak she just indicated through sign language that she wanted to move on , the suffering for her and those around her was too much to bear .
Those moments--so much pain, so close to death, the world is so terribly and beautifully alive. Thank you, Elaine.
Thank you, Elaine, for sharing your story. I feel the same sense of how will I live without the presence of my dear husband, when our time to part at death arrives.....The line "Love and Grief are a package deal" is the living paradoxical truth.
What a beautiful way of capturing this precious moment, death can be such a bittersweet experience, grateful for being able to read this and thank you to Elaine for sharing it.
RIP Vic
Wow!
So beautiful.
❤️
Beautifully touching, raw and real. Letting go is not easy and yet to allow a loved one to transition is so important. <3 <3 <3
Having read this before, I am always touched. Yes, how is it possible to have come from the underworld into the bright light of life. We touch death, and yet we must go on living in the light. Thank you for sharing your beautiful story. We are blessed to have loved so deeply, to have known another's soul so purely.