“เขามีสติ” พยาบาลบอก ฉันไว้ใจทหารผ่านศึกเวียดนามคนนี้ด้วยใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจากสิวและหัวใจที่ยอมแพ้อย่างอ่อนโยน ดวงตาที่เศร้าหมองของเขาช่วยให้ฉันเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เราสองคนยืนอยู่ข้างเตียงในแผนกมะเร็งวิทยาของ Strong Hospital และมองดูร่างที่อ่อนปวกเปียกของ Vic สามีของฉัน
พยาบาลบอกว่า “เขาได้ยินคุณ แต่เขาเหนื่อยเกินกว่าจะตอบสนองได้ คุณขอให้เขาบีบมือคุณได้”
ใช่ ฉันสามารถขอให้วิคบีบมือฉันได้ถ้าเขารักฉัน แต่ฉันไม่สงสัยในความรักของเขา ฉันสามารถขอให้เขาบีบมือได้ถ้าเขาได้ยินฉัน แต่เขาไม่จำเป็นต้องได้ยินฉัน เขาต้องตาย ดังนั้นฉันจะไม่เรียกเขากลับมามีชีวิตและกลับมาหาฉัน แต่ปล่อยให้เขาอยู่กับการหายใจอันแสนยากลำบาก ฉันสัมผัสเขาและสูดกลิ่นของเขา ถูน้ำมันที่มือและเท้าของเขา และภาวนาขอความแข็งแกร่งเพื่อปล่อยเขาไป ฉันเดินไปกับเขาจนถึงธรณีประตูแห่งความตายและแขวนเท้าของฉันไว้เหนือขอบเหว ฉันสัมผัสความกว้างใหญ่ไพศาลของเหว แต่ฉันไม่สามารถไปได้ไกลกว่านี้
ฉันพยายามช่วยเขามาเป็นเวลาสองปี เราทั้งคู่พยายามแต่ก็ไม่มีทางออกอื่นอีกแล้ว หลังจากต่อสู้ดิ้นรนมาหลายปี การจากไปอย่างอ่อนโยนของเขาเปิดใจฉันและทำให้จิตใจของฉันสงบ ความตายอันเงียบสงบนี้คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เขาให้ฉัน แม้ว่าฉันจะร้องไห้และกระซิบบอกลาก็ตาม หลังเที่ยงคืนเล็กน้อย เขาหายใจออก ฉันรอจนกว่าจะหายใจเข้าอีกครั้ง
ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อย่างไรหากไม่มีผู้ชายคนนี้ ฉันต้องพึ่งพาดวงตาสีน้ำตาลของเขาที่มองมาที่ฉัน เป็นเวลาสี่สิบสองปีที่เรารักกัน ทำสมาธิร่วมกัน เปลี่ยนแปลงผืนแผ่นดินของเรา เลี้ยงดูลูกชาย และแบ่งปันความฝันและความเศร้าโศกของเรา ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครหากไม่มีเขา
ฉันและเพื่อนๆ นั่งเฝ้าศพของเขานานถึง 6 ชั่วโมง เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึง พยาบาลที่แสนดีก็ช่วยฉันห่มผ้าขาวสะอาดให้วิคและสอดศพของเขาลงในถุงบรรจุศพ
เราลงลิฟต์และเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล บังตาจากแสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดาน ผู้คนรีบเร่งคว้าถ้วยกาแฟและเบียดกันเพื่อเข้าห้องน้ำก่อน 7 โมงเช้า พวกเขาจริงจังและหมกมุ่นอยู่กับตัวเอง โดยละสายตาไป พวกเขาเหมือนอยู่หลังกำแพงกระจก ในอีกโลกหนึ่ง ฝั่งของสิ่งมีชีวิต ในขณะที่ฉันยืนอยู่บนธรณีประตูซึ่งความตายดูใกล้กว่าชีวิต
เราพบรถ Subaru ของฉันในที่จอดรถและกองเสื้อผ้าและแล็ปท็อปของ Vic ไว้ที่เบาะหลัง เรายืนนิ่งอยู่เป็นกลุ่มอย่างช่วยอะไรไม่ได้ รู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อเห็นปริศนาความตายที่เพิ่งได้เห็น การกอดและขอบคุณเพื่อนใจดีเหล่านี้ที่ร่วมเดินทางกับฉันมานั้นไม่เพียงพอ แต่นั่นคือทั้งหมดที่ฉันมีให้
“คุณขับรถเองได้ไหม” แอนโธนี่ถาม
“ใช่” ฉันตอบ “ตามฉันมา”
ฉันขับรถลงทางลาดของโรงจอดรถอย่างช้าๆ เพื่อให้แอนโธนี่สามารถขับรถเช่าตามทัน ฉันหยุดรถที่ช่องจอดรถที่มีกระจกหน้าต่างของเจ้าหน้าที่ดูแลที่จอดรถ ร่างกายของฉันรู้จักนับเงินและจ่ายค่าจอดรถ
ฉันเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งกลับมาจากยมโลก ฉันเคยเห็นความตายที่โหดร้ายและไม่อาจหยุดยั้งได้ และเข้าใจว่าความตายของฉันเองก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัว
แอนโธนี่ขับรถกลับบ้านในเลนช้าบนทางหลวงสายนิวยอร์คสเตท เราเดินทางผ่านดินแดนต่างถิ่นของโลกนี้ คนแปลกหน้าต่อความกังวลประจำวันตามปกติ
เป็นไปได้อย่างไรที่จะรู้สึกทั้งเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดซึ้งและรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งในเวลาเดียวกัน?
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
9 PAST RESPONSES
Thank you Elaine , touched , moved and inspired . Death is a journey in transition to another birth depending on our karmas in our present life . There is a sadness no doubt when loses a loved one , recently I lost my mother to Dementia after a struggle lasting two years . In the end though she could not speak she just indicated through sign language that she wanted to move on , the suffering for her and those around her was too much to bear .
Those moments--so much pain, so close to death, the world is so terribly and beautifully alive. Thank you, Elaine.
Thank you, Elaine, for sharing your story. I feel the same sense of how will I live without the presence of my dear husband, when our time to part at death arrives.....The line "Love and Grief are a package deal" is the living paradoxical truth.
What a beautiful way of capturing this precious moment, death can be such a bittersweet experience, grateful for being able to read this and thank you to Elaine for sharing it.
RIP Vic
Wow!
So beautiful.
❤️
Beautifully touching, raw and real. Letting go is not easy and yet to allow a loved one to transition is so important. <3 <3 <3
Having read this before, I am always touched. Yes, how is it possible to have come from the underworld into the bright light of life. We touch death, and yet we must go on living in the light. Thank you for sharing your beautiful story. We are blessed to have loved so deeply, to have known another's soul so purely.