Als Dankbaarheid En Verdriet Hand in Hand Gaan

"Hij is bij bewustzijn," zegt de verpleegster. Ik vertrouw deze Vietnamveteraan met zijn door acne getekende gezicht en zijn tere, berustende hart toe. Zijn droevige ogen helpen me om te zien wat er komen gaat. We staan ​​samen naast een bed op de oncologieafdeling van Strong Hospital en bekijken het slappe lichaam van mijn man Vic.

"Hij kan je horen," zegt de verpleegster, "maar hij is te uitgeput om te reageren. Je kunt hem vragen om in je hand te knijpen."

Ja, ik zou Vic kunnen vragen mijn hand te knijpen als hij van me houdt. Maar ik twijfel niet aan zijn liefde. Ik kan hem vragen mijn hand te knijpen als hij me hoort, maar hij hoeft me niet te horen. Hij moet sterven, dus roep ik hem niet terug naar het leven en naar mij, maar laat hem de zware ademhaling volhouden. Ik raak hem aan en inhaleer zijn geur, wrijf olie in zijn handen en voeten en bid om kracht om hem los te laten. Ik ben met hem meegelopen naar de drempel van de dood en heb mijn voeten over de rand gehangen. Ik voel de onmetelijkheid van de afgrond, maar ik kan niet verder.

Twee jaar lang heb ik geprobeerd hem te redden. We hebben het allebei geprobeerd, maar er zijn geen ontsnappingsmogelijkheden meer. Na jaren van strijd opent zijn zachte dood mijn hart en brengt mijn geest tot rust. Deze stille dood is zijn laatste geschenk aan mij, zelfs terwijl ik huil en fluisterend afscheid neem. Net na middernacht ademt hij uit. Ik wacht op een inademing die niet komt.

Ik weet niet hoe ik zonder deze man moet leven. Ik ben afhankelijk van zijn bruine ogen die me stralen. Tweeënveertig jaar lang hielden we van elkaar, mediteerden we samen, veranderden we ons land, voedden we onze zonen op en deelden we onze dromen en verdriet. Ik weet niet wie ik ben zonder hem.

Mijn vrienden en ik zitten zes uur lang bij zijn lichaam. Wanneer een ziekenverzorger arriveert, helpt een liefdevolle verpleegster me om Vic in schone witte lakens te wikkelen en zijn lichaam in de lijkzak te schuiven.

We nemen de lift naar beneden en lopen richting de lobby van het ziekenhuis, onze ogen beschermend tegen de zon die door de ramen van vloer tot plafond schijnt. Mensen rennen rond, grijpen koffiekopjes en dringen zich op om voor 7 uur 's ochtends in te klokken. Ze zijn serieus en in zichzelf gekeerd, hun ogen afgewend. Ze lijken zich achter een glazen wand te bevinden, in een andere wereld, aan de kant van de levenden, terwijl ik op een drempel sta waar de dood dichterbij voelt dan het leven.

We vinden mijn Subaru in de parkeergarage en stapelen Vics kleren en laptop op de achterbank. We blijven treuzelen, een hulpeloze groep, verzacht door het mysterie van de dood dat we zojuist hebben meegemaakt. Het is niet genoeg om deze gulle vrienden te knuffelen en te bedanken dat ze me op deze reis vergezellen, maar het is alles wat ik kan geven.

"Kan je rijden?", vraagt ​​Anthony.

"Ja," antwoord ik. "Volg mij."

Ik stuur de parkeergarage op, langzaam rijdend zodat Anthony me in zijn huurauto kan inhalen. Ik stop bij het glazen hokje van de parkeerwachter. Mijn lichaam weet hoe ik geld moet tellen en de parkeerkosten moet betalen.

Ik ben een vreemdeling, net terug uit de onderwereld. Ik heb de dood gezien, rauw en onstuitbaar, en begrijp dat mijn eigen dood niet ver weg is.

Anthony rijdt huiswaarts over de trage weg van de New York State Thruway. We reizen over vreemde bodem van deze wereld, vreemd aan de gebruikelijke beslommeringen van de dag.

Hoe is het mogelijk om tegelijkertijd zo'n diep verdriet en diepe dankbaarheid te voelen?