De Vreugde Van Een Vrouw Van in De Zeventig

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de New York Times Sunday Review op 12 januari 2019.

Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik een boek aan het schrijven was over oudere vrouwen zoals wij, protesteerden ze meteen: "Ik ben niet oud." Wat ze bedoelden was dat ze zich niet gedroegen of voelden volgens de culturele stereotypen van vrouwen van hun leeftijd. Oud betekende bazig, nutteloos, ongelukkig en in de weg. De ideeën van ons land over oude vrouwen zijn zo giftig dat bijna niemand, ongeacht haar leeftijd, zal toegeven dat ze oud is.

In Amerika is leeftijdsdiscriminatie een groter probleem voor vrouwen dan ouder worden. Onze lichamen en onze seksualiteit worden ondergewaardeerd, we worden gekleineerd door schoonmoedergrappen en we worden onzichtbaar gemaakt in de media. Toch beschrijven de meeste vrouwen die ik ken zichzelf als mensen die zich in een levendige en gelukkige levensfase bevinden. We zijn veerkrachtig en weten hoe we in de marge kunnen floreren. Ons geluk komt voort uit zelfkennis, emotionele intelligentie en empathie voor anderen.

De meesten van ons missen de mannelijke blik niet. Die ging gepaard met nafluiten, intimidatie en ongewenste aandacht. In plaats daarvan voelen we ons bevrijd van de tirannie van het piekeren over ons uiterlijk. Voor het eerst sinds we 10 waren, kunnen we ons ontspannen voelen over ons uiterlijk. We kunnen yogaleggings dragen in plaats van nylons en spijkerbroeken in plaats van pakken.

Toch worden we in deze ontwikkelingsfase geconfronteerd met grote uitdagingen. Het is onwaarschijnlijk dat we lang aan groot verdriet kunnen ontsnappen. We lijden allemaal, maar we groeien niet allemaal. Degenen onder ons die groeien, doen dat door hun morele verbeeldingskracht te ontwikkelen en hun vermogen om pijn en geluk te verdragen te vergroten. Sterker nog, deze slingerbeweging tussen vreugde en wanhoop maakt de ouderdom een ​​katalysator voor spirituele en emotionele groei.

Tegen de tijd dat we 70 zijn, hebben we decennia de tijd gehad om veerkracht te ontwikkelen. Velen van ons hebben geleerd dat geluk een vaardigheid en een keuze is. We hoeven niet naar onze horoscopen te kijken om te weten hoe onze dag zal verlopen. We weten hoe we een goede dag kunnen creëren.

We hebben geleerd om elke dag op zoek te gaan naar humor, liefde en schoonheid. We hebben een aanleg ontwikkeld om het leven te waarderen. Dankbaarheid is geen deugd, maar een overlevingsvaardigheid, en ons vermogen daartoe groeit met ons lijden. Daarom zijn het juist de minst bevoorrechten, niet de meest bevoorrechten, die uitblinken in het waarderen van de kleinste dingen.

Veel vrouwen floreren als we leren hoe we alles werkbaar kunnen maken. Ja, alles. Als we de begrafenis van een vriend verlaten, ruiken we houtrook in de lucht en proeven we sneeuwvlokken op onze tong.

Ons geluk wordt bepaald door houding en intentie. Houding is niet alles, maar wel bijna alles. Ik bezocht de jazzlegende Jane Jarvis toen ze oud was, kreupel en in een klein appartement woonde met een raam dat uitkeek op een bakstenen muur. Ik vroeg haar of ze gelukkig was en ze antwoordde: "Ik heb alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn, precies tussen mijn oren."

We hebben misschien geen controle, maar we hebben wel keuzes. Met intentie en gerichte aandacht kunnen we altijd een pad voorwaarts vinden. We ontdekken wat we zoeken. Als we in het universum zoeken naar bewijs van liefde, zullen we het vinden. Als we schoonheid zoeken, zal het op elk gewenst moment in ons leven doordringen. Als we zoeken naar gebeurtenissen om te waarderen, ontdekken we dat ze overvloedig aanwezig zijn.

Er schuilt een verbazingwekkende calculus in de ouderdom. Hoe meer we verliezen, hoe meer we vinden om van te houden en te waarderen. We ervaren regelmatig gelukzaligheid. Zoals een vriend zei: "Toen ik jong was, had ik seksuele extase of een wandeling naar de top van een berg nodig om gelukzaligheid te ervaren. Nu voel ik het als ik naar een rups op mijn tuinpad kijk."

Oudere vrouwen hebben het belang van redelijke verwachtingen geleerd. We weten dat niet al onze verlangens vervuld zullen worden, dat de wereld niet is ingericht om ons te plezieren en dat anderen, vooral onze kinderen, niet zitten te wachten op onze meningen en oordelen. We weten dat de vreugde en het verdriet van het leven net zo vermengd zijn als zout en water in de zee. We verwachten geen perfectie of zelfs maar verlichting van lijden. Een goed boek, een stuk zelfgebakken taart of een telefoontje van een vriend kan ons gelukkig maken. Zoals mijn tante Grace, die in de Ozarks woonde, het verwoordde: "Ik krijg wat ik wil, maar ik weet wat ik moet willen."

We kunnen vriendelijker voor onszelf zijn, maar ook eerlijker en authentieker. Onze mensen-pleasers sussen hun stem en ons ware zelf spreekt luider en vaker. We hoeven onszelf en anderen niet voor te houden dat we geen behoeften hebben. We kunnen nee zeggen tegen alles wat we niet willen doen. We kunnen naar ons hart luisteren en handelen in ons eigen belang. We zijn minder angstig en meer tevreden, minder gedreven en beter in staat om in het moment te leven met al zijn mooie mogelijkheden.

Velen van ons hebben een netwerk van goede vrienden en langdurige partners. Er zit een zoetheid in vriendschappen en huwelijken van vijftig jaar oud die niet in woorden te vatten is. We kennen elkaars kwetsbaarheden, tekortkomingen en talenten; we hebben onze koninklijke gevechten geleverd en toch zijn we dankbaar dat we samen zijn. Een woord of een blik kan zoveel betekenis geven. Gelukkige vrouwen zijn verbonden met een rijk netwerk van vriendinnen. Die vriendinnen kunnen onze emotionele gezondheidsverzekering zijn.

De enige constante in ons leven is verandering. Maar als we groeien in wijsheid en empathie, kunnen we de lange termijn bekijken. We hebben zeven decennia van de geschiedenis van ons land meegemaakt, van Truman tot Trump. Ik heb mijn overgrootmoeder gekend, en als ik lang genoeg leef, zal ik mijn achterkleinkinderen ontmoeten. Ik zal zeven generaties familie hebben gekend. Ik zie waar ik thuishoor in een lange rij Schots-Ierse voorouders. Ik leef vandaag alleen nog omdat duizenden generaties veerkrachtige homo sapiens erin geslaagd zijn om kinderen te verwekken en op te voeden. Ik kom, en we komen allemaal, van een veerkrachtige afkomst, anders zouden we hier niet zijn.

Tegen de tijd dat we 70 zijn, hebben we allemaal meer tragedie en meer geluk in ons leven meegemaakt dan we ooit hadden kunnen voorzien. Als we wijs zijn, beseffen we dat we slechts een druppel zijn in de grote rivier die we leven noemen, en dat het een wonder en een voorrecht is om te leven.

***

Voor meer inspiratie kun je aanstaande zaterdag meedoen aan de Awakin Call met Mary Pipher. Meer details en RSVP-informatie vind je hier.