Radość Bycia kobietą Po siedemdziesiątce

Artykuł pierwotnie ukazał się w niedzielnym wydaniu „New York Times” 12 stycznia 2019 r.

Kiedy powiedziałam moim przyjaciołom, że piszę książkę o starszych kobietach, takich jak my, natychmiast zaprotestowali: „Nie jestem stara”. Chodziło im o to, że nie zachowują się ani nie czują zgodnie z kulturowymi stereotypami kobiet w ich wieku. Stare oznaczało apodyktyczne, bezużyteczne, nieszczęśliwe i przeszkadzające. Idee naszego kraju na temat starych kobiet są tak toksyczne, że prawie nikt, bez względu na wiek, nie przyzna, że ​​jest stara.

W Ameryce wiek jest większym problemem dla kobiet niż starzenie się. Nasze ciała i seksualność są dewaluowane, jesteśmy poniżane przez żarty o teściowej i jesteśmy niewidzialne w mediach. Mimo to większość kobiet, które znam, opisuje siebie jako będące w pełnym życia i szczęśliwym okresie. Jesteśmy odporne i wiemy, jak prosperować na marginesie. Nasze szczęście pochodzi z samoświadomości, inteligencji emocjonalnej i empatii dla innych.

Większość z nas nie tęskni za męskim spojrzeniem. Przyszło wraz z zaczepkami, nękaniem i niechcianą uwagą. Zamiast tego czujemy się wolne od tyranii martwienia się o nasz wygląd. Po raz pierwszy odkąd skończyłyśmy 10 lat, możemy czuć się zrelaksowane w kwestii naszego wyglądu. Możemy nosić rajstopy do jogi zamiast nylonowych spodni i dżinsy zamiast garniturów.

Jednak na tym etapie rozwoju stajemy w obliczu wielkich wyzwań. Mało prawdopodobne, żebyśmy długo uniknęli wielkiego smutku. Wszyscy cierpimy, ale nie wszyscy z nas się rozwijają. Ci z nas, którzy się rozwijają, robią to, rozwijając swoją moralną wyobraźnię i rozszerzając swoją zdolność do znoszenia bólu i szczęścia. W rzeczywistości to wahadło między radością a rozpaczą sprawia, że ​​starość jest katalizatorem duchowego i emocjonalnego rozwoju.

W wieku 70 lat mieliśmy dekady na rozwinięcie odporności. Wielu z nas nauczyło się, że szczęście to umiejętność i wybór. Nie musimy patrzeć na nasze horoskopy, aby wiedzieć, jak będzie wyglądał nasz dzień. Wiemy, jak stworzyć dobry dzień.

Nauczyliśmy się szukać humoru, miłości i piękna każdego dnia. Nabyliśmy zdolność doceniania życia. Wdzięczność nie jest cnotą, ale umiejętnością przetrwania, a nasza zdolność do niej rośnie wraz z cierpieniem. Dlatego to najmniej uprzywilejowani, a nie najbardziej, wyróżniają się w docenianiu najmniejszych darów.

Wiele kobiet rozkwita, gdy uczymy się, jak sprawić, by wszystko działało. Tak, wszystko. Gdy wychodzimy z pogrzebu przyjaciela, czujemy zapach dymu drzewnego w powietrzu i smak płatków śniegu na języku.

Nasze szczęście buduje się nastawieniem i intencją. Nastawienie nie jest wszystkim, ale jest niemal wszystkim. Odwiedziłem wielką jazzmankę Jane Jarvis, gdy była stara, kaleka i mieszkała w małym mieszkaniu z oknem wychodzącym na ceglaną ścianę. Zapytałem, czy jest szczęśliwa, a ona odpowiedziała: „Mam wszystko, czego potrzebuję, aby być szczęśliwą, tuż między uszami”.

Możemy nie mieć kontroli, ale mamy wybór. Z intencją i skupioną uwagą zawsze możemy znaleźć drogę naprzód. Odkrywamy to, czego szukamy. Jeśli szukamy dowodów miłości we wszechświecie, znajdziemy je. Jeśli szukamy piękna, rozleje się ono w naszym życiu w każdej chwili, gdy tylko zapragniemy. Jeśli szukamy wydarzeń, które możemy docenić, odkrywamy, że jest ich mnóstwo.

W starości jest niesamowity rachunek. Im więcej nam odebrano, tym więcej znajdujemy do kochania i doceniania. Doświadczamy błogości na co dzień. Jak powiedział jeden przyjaciel: „Kiedy byłem młody, potrzebowałem ekstazy seksualnej lub wędrówki na szczyt góry, aby doświadczyć błogości. Teraz mogę to poczuć, gdy patrzę na gąsienicę na ścieżce w moim ogrodzie”.

Starsze kobiety nauczyły się, jak ważne są rozsądne oczekiwania. Wiemy, że nie wszystkie nasze pragnienia zostaną spełnione, że świat nie jest zorganizowany wokół zadowalania nas i że inni, zwłaszcza nasze dzieci, nie czekają na nasze opinie i osądy. Wiemy, że radości i smutki życia są tak wymieszane jak sól i woda w morzu. Nie oczekujemy doskonałości ani nawet ulgi w cierpieniu. Dobra książka, kawałek domowego ciasta lub telefon od przyjaciela mogą nas uszczęśliwić. Jak powiedziała moja ciotka Grace, która mieszkała w Ozarks: „Dostaję to, czego chcę, ale wiem, czego chcę”.

Możemy być dla siebie milsi, a także bardziej szczerzy i autentyczni. Nasze zadowalające innych ja łagodzi ich głosy, a nasze prawdziwe ja mówi głośniej i częściej. Nie musimy udawać przed sobą i innymi, że nie mamy potrzeb. Możemy powiedzieć „nie” wszystkiemu, czego nie chcemy robić. Możemy słuchać swojego serca i działać w naszym najlepszym interesie. Jesteśmy mniej przepełnieni lękiem i bardziej zadowoleni, mniej zdeterminowani i bardziej zdolni do życia chwilą ze wszystkimi jej cudownymi możliwościami.

Wielu z nas ma pas bezpieczeństwa dobrych przyjaciół i długoletnich partnerów. W 50-letnich przyjaźniach i małżeństwach jest coś słodkiego, czego nie da się opisać słowami. Znamy swoje słabości, wady i talenty; toczyliśmy królewskie bitwy, a mimo to jesteśmy wdzięczni, że jesteśmy razem. Słowo lub spojrzenie może sygnalizować tak wiele znaczenia. Szczęśliwe kobiety są połączone z bogatą siecią przyjaciółek. Te przyjaciółki mogą być naszymi emocjonalnymi polisami ubezpieczeniowymi na zdrowie.

Jedyną stałą rzeczą w naszym życiu jest zmiana. Ale jeśli wzrastamy w mądrości i empatii, możemy patrzeć długoterminowo. Przeżyliśmy siedem dekad historii naszego kraju, od Trumana do Trumpa. Znałem moją prababcię i jeśli przeżyję wystarczająco długo, poznam moje prawnuki. Będę znał siedem pokoleń rodziny. Widzę, gdzie należę w długiej linii szkocko-irlandzkich przodków. Żyję dzisiaj tylko dlatego, że tysiące pokoleń odpornych homo sapiens zdołało się rozmnożyć i wychować swoje dzieci. Pochodzę, wszyscy pochodzimy, z odpornego materiału, w przeciwnym razie nie byłoby nas tutaj.

Do czasu, gdy osiągniemy 70 lat, wszyscy przeżyliśmy więcej tragedii i więcej szczęścia w naszym życiu, niż mogliśmy przewidzieć. Jeśli jesteśmy mądrzy, zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy tylko kroplą w wielkiej rzece, którą nazywamy życiem, i że to cud i przywilej, że żyjemy.

***

Więcej inspiracji znajdziesz w sobotnim Awakin Call z Mary Pipher. Więcej szczegółów i informacje o RSVP tutaj.