Trzy pomysły. Trzy sprzeczności. Albo nie.

Mam na imię Hannah. I to jest palindrom. To słowo, które można zapisać tak samo od początku do końca, jeśli się umie pisać. Ale chodzi o to, że...

(Śmiech)

Cała moja rodzina ma imiona palindromiczne. To taka tradycja. Mamy mamę, tatę...

(Śmiech)

Babciu, Tato.

(Śmiech)

I mój brat, Kayak.

(Śmiech)

No i masz. To taki mały żart.

(Śmiech)

Lubię zaczynać od żartu, bo jestem komikiem. Są dwie rzeczy, które już o mnie wiecie: mam na imię Hannah i jestem komikiem. Nie tracę czasu. Oto trzecia rzecz, którą możecie o mnie wiedzieć: nie sądzę, żebym miała kwalifikacje, żeby mówić, co myślę. Odważny sposób na rozpoczęcie rozmowy, owszem, ale to prawda. Zawsze miałam ogromne trudności z przełożeniem myśli na mowę. Wydaje się więc nieco sprzeczne, że ktoś taki jak ja, który jest tak kiepski w prowadzeniu pogawędek, może być kimś w rodzaju komika stand-upowego. Ale proszę bardzo. Proszę bardzo. Tak to właśnie jest.

Najpierw spróbowałem swoich sił w stand-upie – komedii... Widzisz? Widzisz? Widzisz?

(Śmiech)

Po raz pierwszy spróbowałem swoich sił w stand-upie pod koniec dwudziestki i pomimo tego, że byłem patologicznie nieśmiałym, praktycznie niemym, z niską samooceną i nigdy wcześniej nie trzymałem mikrofonu, wiedziałem, że już wchodząc i stając przed publicznością, wiedziałem, zanim jeszcze opowiedziałem pierwszy żart, że naprawdę lubię stand-up, a stand-up naprawdę polubił mnie. Ale za nic w świecie nie mogłem pojąć dlaczego. Dlaczego mogłem być tak dobry w czymś, w czym byłem tak kiepski?

(Śmiech)

Po prostu nie mogłem tego pojąć, nie mogłem tego zrozumieć. Aż w końcu mi się udało.

Zanim jednak wyjaśnię, dlaczego potrafię być dobry w czymś, w czym jestem tak kiepski, pozwólcie, że dorzucę do tego kolejną sprzeczność, mówiąc, że wkrótce po tym, jak zrozumiałem, dlaczego tak się stało, postanowiłem rzucić komedię. A zanim wyjaśnię tego małego, opozycyjnego kota, którego właśnie rzuciłem między myślące gołębie, pozwólcie, że powiem wam jeszcze jedno: rzucenie komedii zapoczątkowało moją karierę.

(Śmiech)

To naprawdę się rozkręciło, do tego stopnia, że ​​po rzuceniu komedii zostałem najbardziej omawianym komikiem na świecie, bo, jak się okazuje, jestem jeszcze gorszy w planowaniu emerytury niż w mówieniu tego, co myślę.

Do tej pory, poza podaniem garści szczegółów biograficznych, jedynie pośrednio powiedziałem wam, że mam trzy pomysły, którymi chcę się z wami dzisiaj podzielić. Zrobiłem to, dzieląc się trzema sprzecznościami: po pierwsze, jestem kiepski w mówieniu, jestem dobry w mówieniu; zrezygnowałem, nie zrezygnowałem. Trzy pomysły, trzy sprzeczności. A teraz, jeśli zastanawiacie się, dlaczego na mojej tak zwanej liście trzech rzeczy są tylko dwie...

(Śmiech)

Przypominam, że to dosłownie lista sprzeczności. Tak trzymaj.

(Śmiech)

Ludzie z TED doradzili mi, że przy tak długim wystąpieniu najlepiej ograniczyć się do podzielenia się jedną ideą. Powiedziałem, że nie.

(Śmiech)

Co oni mogą wiedzieć?

Aby wyjaśnić, dlaczego postanowiłem zignorować tę ewidentnie bardzo dobrą radę, chciałbym wrócić do początku tej rozmowy, a konkretnie do mojego żartu o palindromie. Ten żart wykorzystuje moją ulubioną sztuczkę w zawodzie komika, zasadę trzech, zgodnie z którą formułuje się stwierdzenie, a następnie uzasadnia je listą. Cała moja rodzina ma imiona palindromiczne: Mama, Tata, Babcia, Dziadek. Pierwsze dwa pomysły na tej liście tworzą pewien schemat, a ten schemat tworzy oczekiwania. A potem trzecia rzecz – bum! – Kajak. Co? To zasada trzech. Raz, dwa, niespodzianka! Ha ha.

(Śmiech)

Zasada trzech jest nie tylko fundamentalna dla sposobu, w jaki wykonuję swoją pracę, ale także dla sposobu, w jaki się komunikuję. Dlatego nie będę niczego zmieniać dla nikogo, nawet dla TED-a, który, zaznaczam, symbolizuje trzy idee: technologię, rozrywkę i idiotów.

(Śmiech)

Działa za każdym razem, prawda?

Ale żeby odnieść sukces jako profesjonalny komik, potrzeba czegoś więcej niż tylko żartów. Trzeba umieć balansować na granicy między urokiem a rozbrajaniem. Odkryłam, że najskuteczniejszym sposobem na wytworzenie niezbędnego uroku, który zrównoważyłby moją rozbrajającą osobowość, są nie żarty, a historie. Dlatego moje występy stand-upowe są pełne historii: historii o dorastaniu, historii mojego coming outu, historii o przemocy, której doświadczyłam, będąc nie tylko kobietą, ale kobietą z krwi i kości, kobietą o męskim charakterze. Jeśli oglądasz moje występy online, sprawdź komentarze poniżej, aby poznać przykłady przemocy.

(Śmiech)

To jest ten moment w mojej rozmowie, w którym wrzucam drugi bieg i opowiem wam historię dotyczącą wszystkiego, co przed chwilą powiedziałem.

W ostatnich dniach swojego życia moja babcia była otoczona ludźmi, mnóstwem ludzi, ponieważ moja babcia była kochającą matriarchą dużej i kochającej rodziny. Jeśli jeszcze tego nie skojarzyłeś, sam jestem członkiem tej rodziny. Miałem szczęście, że mogłem pożegnać się z moją babcią w dniu jej śmierci. Ale ponieważ była już wtedy zamknięta w sobie, było to raczej jednostronne pożegnanie. Myślałem więc o wielu rzeczach, o których nie myślałem od dawna, na przykład o listach, które pisałem do mojej babci, kiedy zaczynałem studia, listach, które wypełniałem zabawnymi historiami i anegdotami, które upiększałem dla jej rozrywki. I przypomniałem sobie, jak nie potrafiłem wyrazić słowami niepokoju i strachu, które mnie wypełniały, gdy próbowałem wtłoczyć moje maleńkie życie w świat, który wydawał się dla mnie zbyt duży. Ale pamiętałem, że znajdowałem pocieszenie w tych listach, ponieważ pisałem je z myślą o mojej babci. Ale gdy świat stawał się coraz bardziej przytłaczający, a moja zdolność do radzenia sobie z nim pogarszała się, a nie poprawiała, przestałem pisać te listy. Po prostu nie wierzyłem, że mam życie, o którym babcia chciałaby czytać.

Babcia nie wiedziała, że ​​jestem gejem, i jakieś sześć miesięcy przed śmiercią, zupełnie niespodziewanie, zapytała mnie, czy mam chłopaka. Pamiętam, że w tamtej chwili świadomie postanowiłem nie ujawniać się przed babcią. Zrobiłem to, bo wiedziałem, że jej życie dobiega końca, a mój czas z nią dobiegł końca i nie chciałem rozmawiać o tym, jak bardzo się różnimy. Chciałem porozmawiać o tym, co nas łączyło. Zmieniłem więc temat. I wtedy wydawało mi się to właściwą decyzją. Ale kiedy byłem świadkiem nieuchronnego końca życia mojej babci, nie mogłem pozbyć się wrażenia, że ​​popełniłem błąd, nie dzieląc się tak ważną częścią mojego życia. Wiedziałem jednak również, że zmarnowałem swoją szansę i jak mawiała babcia: „No cóż, to wszystko jest częścią zupy. Za późno, żeby wyciągać cebulę”.

(Śmiech)

I myślałem o tym, i o tym, jak musiałem radzić sobie z nadmiarem cebuli jako dziecko, dorastając jako gej w stanie, gdzie homoseksualizm był nielegalny. I z tą myślą zobaczyłem, jak mocno byłem owinięty więzami mojego zinternalizowanego wstydu. I z tą myślą pomyślałem o wszystkich moich traumach: przemocy, znęcaniu się, gwałcie. I pośród tego natłoku myśli, myśl, pytanie, wciąż pojawiało się w mojej głowie, na które nie znałem odpowiedzi: Jaki jest cel mojego człowieczeństwa?

Ze wszystkich członków mojej rodziny najbardziej czułam się związana z moją babcią. To znaczy, mamy najwięcej wspólnych cech. Dziś już tak bardzo. Śmierć naprawdę zmienia ludzi. Ale to…

(Śmiech)

To poczucie humoru mojej babci. Ale osobą, z którą czułam się najbardziej spokrewniona na świecie, była matka, babcia, prababcia, praprababcia. Ja? Reprezentowałam sam koniec mojej gałęzi drzewa genealogicznego. I nie byłam do końca pewna, czy nadal jestem połączona z pniem. Jaki był cel mojego istnienia?

Rok po śmierci babci był najbardziej intensywnym twórczym okresem w moim życiu. I przypuszczam, że to dlatego, że pod koniec moje myśli zbierają się bardziej, niż rozpraszają. Mój proces myślowy nie jest liniowy. Jestem wizualną myślicielką. Widzę swoje myśli. Nie mam fotograficznej pamięci, ani moja głowa nie jest statyczną galerią rozsądnie zebranych fragmentów. Chodzi raczej o to, że posiadam ten stale ewoluujący język hieroglifów, który rozwinęłam i który rozumiem płynnie i pozwala mi głęboko myśleć. Ale mam trudności z tłumaczeniem. Nie umiem malować, rysować, rzeźbić ani nawet pasmanterią, a co do słowa pisanego, radzę sobie z nim nieźle, ale to żmudny proces tłumaczenia i nie czuję, żeby się sprawdzał. A jeśli chodzi o wyrażanie własnych myśli, jak już wspomniałam, nie jestem w tym dobra. Mowa zawsze wydawała mi się niewystarczającym zatrzymaniem w czasie życia we mnie. Mówiąc krótko, zawsze rozumiałem o wiele więcej, niż byłem w stanie przekazać.

Około rok przed śmiercią babci oficjalnie zdiagnozowano u mnie autyzm. Dla mnie to była w zasadzie dobra wiadomość. Zawsze myślałam, że nie potrafię ułożyć sobie życia jak normalna osoba, bo byłam przygnębiona i lękliwa. Ale okazało się, że byłam przygnębiona i lękliwa, bo nie potrafiłam ułożyć sobie życia jak normalna osoba, bo nie byłam normalną osobą i nie zdawałam sobie z tego sprawy. Nie oznacza to jednak, że nadal się nie męczę. Szczerze mówiąc, każdy dzień jest trochę walką. Ale przynajmniej teraz wiem, na czym polega moja walka, a dotarcie do punktu wyjścia normalności nią nie jest. Nie walczę o ucieczkę przed burzą. Walczę o to, by znaleźć oko burzy najlepiej, jak potrafię.

Poza tym, że my, osoby ze spektrum, odnajdujemy spokój – powtarzalne zachowania, rutyna i obsesyjne myślenie – mam jeszcze jedną zaskakującą furtkę do oka cyklonu: stand-up. A jeśli potrzebujecie jeszcze jednego dowodu na to, że jestem neuroatypowy, to tak, jestem spokojny, robiąc coś, co przeraża większość ludzi. Jestem tu prawie martwy w środku.

(Śmiech)

Diagnoza dała mi ramy, na których mogłam powiesić fragmenty mnie, których nigdy nie potrafiłam zrozumieć. Mój odmieńiec nagle dostał ataku i przez chwilę czułam się podekscytowana nowo odkrytą pewnością siebie w myśleniu. Ale po śmierci babci ta pewność siebie gwałtownie spadła, bo myślenie jest moim sposobem na przeżywanie żałoby. I w tym żalu z powodu myśli nagle zobaczyłam z tak wielką jasnością, jak głęboko byłam odizolowana i zawsze byłam. Jaki był cel mojego człowieczeństwa?

Zaczęłam dużo myśleć o tym, jak wiele wspólnego mają ze sobą autyzm i PTSD. I zaczęłam się martwić, bo miałam jedno i drugie. Czy kiedykolwiek będę w stanie je rozwikłać? Zawsze powtarzano mi, że wyjście z traumy prowadzi przez spójną narrację. Miałam spójną narrację, ale wciąż byłam zdana na łaskę moich traum. Wszystkie są częścią mojej zupy, ale cebula wciąż piekła. I w tym momencie zdałam sobie sprawę, że opowiadałam swoje historie dla śmiechu. Odcinałam mrok, odcinałam ból i trzymałam się swojej traumy dla komfortu mojej publiczności. Łączyłam innych ludzi poprzez śmiech, a mimo to pozostawałam głęboko odizolowana. Jaki był cel mojego człowieczeństwa? Nie miałam odpowiedzi, ale miałam pomysł. Miałam pomysł, jak opowiedzieć swoją prawdę, całą, nie po to, by dzielić się śmiechem, ale by podzielić się dosłownym, trzewnym bólem mojej traumy. I pomyślałam, że najlepszym sposobem, by to zrobić, będzie program komediowy.

I właśnie to zrobiłem. Napisałem program komediowy, który nie szanował puenty, tej puenty, od której oczekuje się i ufa, że ​​będzie oszczędna w słowach i zamieni ją w dreszczyk emocji. Nie zatrzymałem się. Uderzyłem tą puentą prosto w metaforyczne wnętrzności mojej publiczności. Nie chciałem ich rozśmieszyć. Chciałem odebrać im dech w piersiach, zszokować ich, żeby mogli wysłuchać mojej historii i poczuć mój ból jako jednostki, a nie jako bezmyślny, śmiejący się tłum. I właśnie to zrobiłem, i nazwałem ten program „Nanette”. Teraz wielu…

(Oklaski)

Wielu twierdzi, że „Nanette” nie jest programem komediowym. I choć zgadzam się, że „Nanette” zdecydowanie nie jest programem komediowym, ci ludzie wciąż się mylą –

(Śmiech)

Ponieważ sformułowali swoją argumentację tak, jakby chcieli powiedzieć, że nie udało mi się zrobić komedii. Nie poniosłem porażki w komedii. Wziąłem wszystko, co wiedziałem o komedii – wszystkie sztuczki, narzędzia, know-how – wziąłem to wszystko i wraz z tym rozbiłem komedię. Nie da się rozbić komedii komedią, jeśli nie uda się w komedii. Niechaj twój młot będzie wiotki.

(Śmiech) (Oklaski)

Nie o to mi chodziło. Nie chodziło mi tylko o to, żeby zniszczyć komedię. Chodziło o to, żeby zniszczyć komedię, żebym mógł ją odbudować i przekształcić, przeformować w coś, co lepiej pomieści wszystko, czym muszę się podzielić, i to właśnie miałem na myśli, mówiąc, że rezygnuję z komedii.

Teraz pewnie nadszedł moment, w którym pomyślisz: „No dobrze, fajnie, ale jakie dokładnie są te trzy pomysły? To trochę niejasne”.

Cieszę się, że udawałem, że pytasz.

(Śmiech)

Jestem pewien, że sporo z was już zidentyfikowało trzy pomysły. Jak na razie to sprytna grupa, więc wcale bym się nie zdziwił. Ale możecie być zaskoczeni, dowiadując się, że nie mam trzech pomysłów. Powiedziałem wam, że mam trzy pomysły, i to było kłamstwo. To było czyste zmylenie – jestem bardzo zabawny. Zamiast tego wziąłem całe garście moich pomysłów jako nasiona i rozrzuciłem je po całej mojej prelekcji. A dlaczego to zrobiłem? Cóż, pomijając gówienko i chichoty, sprowadza się to do czegoś, co zawsze mawiała moja babcia: „Nie ogród się liczy, liczy się ogrodnictwo”. I „Nanette” nauczyła mnie prawdy o tym truizmie. W pełni spodziewałem się, że łamiąc konwencję komedii i opowiadając moją historię w całej jej prawdzie i bólu, zepchnę się jeszcze dalej na margines zarówno życia, jak i sztuki. Spodziewałem się tego i byłem gotów zapłacić tę cenę, aby opowiedzieć swoją prawdę. Ale tak się nie stało. Świat mnie nie odepchnął. Przyciągnął mnie bliżej. Poprzez akt odłączenia się, odnalazłem więź. I zajęło mi dużo czasu, zanim zrozumiałem, że to, co leży u podstaw tej sprzeczności, leży również u podstaw sprzeczności, dlaczego potrafię być tak dobry w czymś, w czym jestem tak słaby.

Widzisz, w prawdziwym świecie mam trudności z rozmawianiem z ludźmi, ponieważ moja neurodywersyfikacja utrudnia mi jednoczesne myślenie, słuchanie, mówienie i przetwarzanie nowych informacji. Ale na scenie nie muszę myśleć. Przygotowuję swoje myśli z dużym wyprzedzeniem. Nie muszę słuchać. To twoja praca.

(Śmiech)

I tak naprawdę nie muszę mówić, bo, ściśle rzecz biorąc, recytuję. Pozostaje mi więc tylko zrobić wszystko, co w mojej mocy, by nawiązać autentyczną więź z publicznością. A jeśli doświadczenie „Nanette” czegoś mnie nauczyło, to tego, że więź nie zależy tylko ode mnie. Ty odgrywasz w tym swoją rolę. „Nanette” mogła narodzić się we mnie, ale teraz żyje i rozwija się w całym świecie innych umysłów, umysłów, których nie dzielę. Ale ufam, że jestem połączony. A w tym jest o wiele większa ode mnie, tak jak cel bycia człowiekiem jest o wiele większy od nas wszystkich. Wyciągnij z tego, co chcesz.

Dziękuję i witam.

(Oklaski)