Wat Gebeurt Er Als Oud En Jong Contact maken?

Dit essay is een bewerking van How to Live Forever: The Enduring Power of Connecting the Generations (PublicAffairs, 2018, 224 pagina's).

Dit jaar zijn er in de VS voor het eerst meer mensen ouder dan 60 dan jonger dan 18. Die mijlpaal is niet bepaald feestelijk. Sterker nog, er zijn grote zorgen dat Amerika binnenkort overspoeld zal worden door een grijze golf, met hogere zorgkosten voor een vergrijzende bevolking, een grotere behoefte aan huisvesting en vervoer, en minder jonge werknemers die bijdragen aan de sociale zekerheid. Sommigen vrezen een generatieconflict over slinkende middelen, een dreigende spanning tussen kinderen en "stokken".

Zonder deze zeer reële uitdagingen te bagatelliseren, ben ik een stuk optimistischer. Ik heb me decennialang afgevraagd wat de toenemende leeftijd na de 50 betekent voor het creëren van een meer bevredigend leven, en hoe een samenleving met meer ouderen dan jongeren kan floreren. In die tijd heb ik gezocht naar nieuwe manieren om de onbenutte hulpbronnen van ouderen te koppelen aan de onvervulde behoeften van de jeugd in ons land. Ik heb gezien hoe intergenerationele connecties kinderen hebben geholpen om te leren lezen, hun middelbareschooldiploma te halen en hun dromen te verwezenlijken.

Maar ik ben pas onlangs enkele van de grootste voordelen van het samenbrengen van oud en jong gaan inzien. Zoals ik beschrijf in mijn nieuwe boek, How to Live Forever: The Enduring Power of Connecting the Generations , vormen de intergenerationele relaties die ontstaan ​​wanneer jong en oud met elkaar in contact komen een route naar succes in de vroege jeugd en een sleutel tot geluk en welzijn op latere leeftijd.

De voordelen van intergenerationele verbindingen

Veertig jaar geleden concludeerde de eminente hoogleraar en kinderpsycholoog Urie Bronfenbrenner van Cornell University het volgende: "Elk kind heeft minstens één volwassene nodig die irrationeel gek op hem of haar is." De voordelen van een zorgzame volwassen mentor voor het welzijn van kinderen zijn in onderzoek na onderzoek bevestigd, evenals in verslagen van jongeren zelf – waaronder onderzoek waar ik aan het begin van mijn carrière bij betrokken was.

In de jaren 80 hielp Big Brothers Big Sisters of America 70.000 kinderen in de VS, maar 30.000 anderen stonden gemiddeld 18 maanden op de wachtlijst. Ons onderzoeksteam kon 1000 kinderen op de wachtlijst plaatsen en willekeurig aan de helft een mentor toewijzen. De andere helft kreeg na 18 maanden een mentor beloofd, de periode waarop ze sowieso zouden hebben gewacht. Maar eerst vergeleken we in die anderhalf jaar de jongeren met een mentor met de jongeren zonder mentor.

Het contrast was duizelingwekkend. Er was een verschil van 46 procent in drugsgebruik, een verschil van 50 procent in schoolspijbelen en een verschil van 33 procent in gewelddadig gedrag. De conclusie was onontkoombaar: relaties met volwassenen zijn belangrijk in het leven van jongeren.

Maar wat hebben ouderen aan relaties met jongeren? Een krachtig antwoord komt van de Harvard Study of Adult Development, die in 1938 begon met het volgen van meer dan 700 mannen en tot op de dag van vandaag voortduurt. Van de bevindingen van het onderzoek steekt er één met kop en schouders bovenuit: relaties zijn essentieel voor welzijn, vooral naarmate we ouder worden.

Harvard-psychiater George Vaillant leidde dat onderzoek meer dan dertig jaar lang. In zijn boek Aging Well belicht Vaillant niet alleen het belang van banden met partners en leeftijdsgenoten, maar ook van banden die generaties overstijgen. "In alle drie de cohorten van het onderzoek", schreef hij, "verdrievoudigden meesters in generativiteit de kans dat de jaren zeventig voor deze mannen en vrouwen een tijd van vreugde zouden zijn, en niet van wanhoop." Generativiteit betekent investeren in, zorgen voor en ontwikkelen van de volgende generatie; ouderen die dat deden, hadden drie keer zoveel kans om gelukkig te zijn als ouderen die dat niet deden.

Onderzoek van Washington University in St. Louis en de Johns Hopkins University School of Medicine toont aan dat intergenerationeel vrijwilligerswerk goed is voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van ouderen. Een apart onderzoek van Hopkins-professor Michelle Carlson toonde aan dat ouderen na zes maanden bijles aan studenten via Experience Corps "een verbeterde hersen- en cognitieve functie" hadden. Volgens decaan Linda Fried van de Mailman School of Public Health van Columbia University, "werd door het werken met de studenten de spinnenwebben uit hun hersenen geveegd".

Tegenwoordig blijkt uit steeds meer onderzoek naar zingeving, generativiteit, relaties en persoonlijk contact dat betrokkenheid bij anderen die doorloopt in de generaties, ervoor kan zorgen dat je gezonder, gelukkiger en mogelijk ook langer leeft.

Meesters worden van wat ertoe doet

Als deze verbindingen zo ontzettend belangrijk zijn voor alle betrokkenen, waarom zijn oudere mensen dan niet actief betrokken bij de levens van jongeren?

Het antwoord ligt in een breed scala aan maatschappelijke veranderingen – sommige progressief, andere minder – die de afgelopen eeuw hebben plaatsgevonden: de erkenning van de kindertijd als een aparte levensfase, een visie die wordt versterkt door innovaties zoals universeel onderwijs en instellingen zoals weeshuizen, middelbare scholen en zelfs de padvinderij; de transformatie van het latere leven van een natuurlijk onderdeel van de levenscyclus naar een medische aandoening, een ongeneeslijke ziekte die gediagnosticeerd, behandeld en beheerd moet worden; de herpositionering van pensioen als een poging om de jeugd terug te vinden; de opkomst van leeftijdsgescheiden, zonnige steden alleen voor senioren, die de nieuwe norm voor de gouden jaren zijn gaan belichamen. Deze culturele idealen en institutionele regelingen hebben de banden tussen generaties verstoord en veel van de uitdagingen aangewakkerd waar we vandaag de dag voor staan.

In één eeuw tijd zijn we van een van de meest generatie-geïntegreerde naties ter wereld naar het tegenovergestelde gegaan. Dus hoe kunnen we het tij keren? Hoe kunnen we nieuwe manieren vinden om oude dingen te doen, om de vreugde van intergenerationele verbondenheid te herontdekken?

Tientallen maatschappelijke vernieuwers werken aan een antwoord op die vraag. Alleen al op het gebied van intergenerationele huisvesting brengt de Treehouse Foundation in Easthampton, Massachusetts, pleeg- en adoptiegezinnen en ouderen samen in een ondersteunende, intergenerationele gemeenschap van ongeveer 100 mensen. Judson Manor, een seniorencomplex in Cleveland, nodigt afgestudeerde muziekstudenten uit om als artist-in-residence op te treden en optredens te verzorgen in ruil voor gratis huur, wat de mogelijkheid creëert voor intergenerationele vriendschappen. En Nesterly koppelt oudere huiseigenaren in Boston met ruimte over aan studenten die bereid zijn te helpen met klusjes in ruil voor een lagere huur. Al deze initiatieven overbruggen het leeftijdsverschil en komen beide generaties ten goede – en er zijn er nog veel meer.

Maar je hoeft niet te wachten tot er een innovatieve oplossing in jouw stad komt om je in te zetten. Hier zijn een paar manieren om je voor te bereiden op een generatieve toekomst vol zingeving en liefde.

Accepteer allereerst je sterfelijkheid. Zoals de kop van The Onion luidt: "Wereldsterftecijfer blijft stabiel op 100 procent." We moeten accepteren dat het leven een reis is met een begin, een midden en een einde – en zo hoort het ook te zijn. Maar door te weten hoe we herinnerd willen worden en ernaar te handelen, hebben we de kans om voorbij de illusie van eeuwig jong te blijven te kijken, nieuwe zaadjes te planten, door te geven wat we hebben geleerd en hoop te wekken bij de volgende generatie.

Bereid je voor op een nieuwe levensfase. In plaats van weg te rennen voor het generatieve doel van je latere jaren, omarm het. Beschouw deze levensfase na de midlife op zijn eigen voorwaarden, als een tijd met zijn eigen integriteit – het kan wel 30 jaar of langer duren. Het is de moeite waard om na te denken over wat er in deze periode het meest toe doet en je voor te bereiden op een nieuwe koers.

Combineer een doel met een salaris. Veel mensen hebben een combinatie van betaald werk en een nieuw doel nodig nu ze de periode na de middelbare school ingaan. Zoek naar je eigen tweede carrière of tweede carrière voor het algemeen belang.

Ga dichtbij. Wees bewust van je keuzes wat betreft huisvesting, werk, activiteiten, religieuze bijeenkomsten en de andere plekken waar je je tijd doorbrengt. Het is moeilijk om intergenerationele relaties te creëren als je op leeftijd wordt gescheiden. Zoals mijn collega Marci Alboher adviseert: "Verzamel jongere vrienden met een wraak."

Luister eens. Een van mijn mentoren, John Gardner – minister van Volksgezondheid, Onderwijs en Welzijn onder Lyndon Johnson en een opmerkelijk sociaal ondernemer – zei altijd hoe makkelijk en verleidelijk het is om interessant te zijn. De veel moeilijkere, maar waardevollere eigenschap is geïnteresseerd zijn . Jongeren willen mentoren die meer gericht zijn op luisteren dan op praten.

Zoek creatieve manieren om contact te leggen. Technologie wordt er vaak van beschuldigd mensen uit elkaar te drijven, vooral jong en oud. Maar technologie kan mensen over afstand en generaties heen met elkaar verbinden – en zelfs persoonlijke contacten versterken. Bekijk voor een paar ideeën deze lijst met 10 manieren om vanuit huis vrijwilligerswerk te doen voor alle generaties. Meld je vervolgens aan voor de Gen2Gen-campagne voor meer ideeën, die je in je inbox ontvangt.

Leef door los te laten. Echt generatief zijn betekent onze opgebouwde wijsheid en ervaring, zoals die is, gebruiken om anderen vertrouwen te geven, jonge mensen te helpen risico's en mislukkingen te omarmen als de beste leerroute, en er alles aan te doen om hun eigen weg naar hun bestemming te vinden.

Wat je ook doet, doe het met liefde. Planten, verzorgen en nalaten aan de volgende generatie is het essentiële menselijke project, een project dat we al lang begrijpen, maar dat we de afgelopen halve eeuw hebben laten versloffen. Onze taak is niet om te proberen jong te zijn, maar om er te zijn voor degenen die dat wél zijn. Dit omarmen is misschien wel de enige manier waarop we kunnen overleven als een samenleving waarin meer ouderen dan jongeren wonen en iedereen geluk en voldoening kunnen brengen.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Greater Good en is bewerkt voor YES! Magazine.