Melanie DeMore: Ik Stuur Je Licht

Uit werken & gesprekken 1 januari 2001

Een gesprek met Melanie DeMore: Geluidsbewustzijn

Het muziekprogramma van de St. Paul's Episcopal School in Oakland, Californië, opende mijn ogen. Ik heb er kleinkinderen en ben naar verschillende schoolconcerten geweest. Elke leerling, van kleuters tot en met groep 6, treedt op. De optredens, onder leiding van de verschillende muziekdocenten van St. Paul's, zijn altijd indrukwekkend geweest. Opvallend is het eclecticisme van de gekozen muziek, de kwaliteit van de optredens van de kinderen en de muzikale veelzijdigheid van het onderwijs, die altijd duidelijk aanwezig is. Toen ik daar naar mijn eerste concert luisterde, was het meteen duidelijk dat muziekonderwijs binnen de pedagogiek van St. Paul's wordt beschouwd als een essentieel onderdeel van écht onderwijs.
Vroeger was ik het misschien wel met deze stelling eens geweest, maar ik had nooit echt de directe indruk gehad dat het waar was. Dit gebeurde tijdens een van hun concerten. Het is niet makkelijk te beschrijven wat ik zag. Tijdens een optreden van een klas begon ik de ongewoon intense aandacht op te merken die de kinderen aan hun dirigent/leraar schonken. En ik begon iets op te merken aan de houding en houding van de leraar ten opzichte van elk kind. Er was een soort waardigheid aanwezig die ik nog nooit eerder had gezien – absoluut niet stijfjes. Maar ik zag dat er een eis aan elke leerling werd gesteld, waarin een impliciete kwaliteit van respect voor elk kind schuilging. Ik zag hoe belangrijk deze eis en dit respect waren voor de ontwikkeling van een kind. Ik zag dit, en ik twijfelde er niet aan wat ik zag.
Daarna keek ik elke keer dat ik een studentenconcert in St. Paul's bijwoonde, uit naar wat het zou brengen. En wat ik tijdens het laatste concert zag, zette me aan tot actie. Na het concert benaderde ik twee muziekdocenten en stelde een interview voor. De klas van Melanie DeMore had een aantal liedjes a capella uitgevoerd, met hand- en armbewegingen en body slaps, allemaal in een syncopisch ritme. Het was een relatief ingewikkelde aangelegenheid en de uitvoering vereiste meer dan alleen het onthouden van de melodie en de tekst. Lichaamsbewegingen, timing en ritme, de tekst en de melodie moesten allemaal perfect op elkaar aansluiten. En elk kind moest op dezelfde golflengte zitten.
Hoe kan deze complexe vraag en betrokkenheid geen diepgaande en heilzame ontwikkeling bevorderen? Traditionele culturen lijken het belang hiervan te kennen. Maar over het algemeen lijken we op onze scholen de cruciale noodzaak te vergeten om meer te cultiveren dan alleen de gewone denkfunctie. Tijdens deze concerten voelde ik dat er een bredere vorm van onderwijs plaatsvond. Het was spannend.
De carrière van Melanie DeMore is veelzijdig. Ze treedt zelf op als solist, geeft zangworkshops aan professionele en lokale koorgroepen en heeft haar 'Sound Awareness'-programma gegeven op scholen, in gevangenissen en bij jongerenorganisaties in de VS, Canada, Cuba en Nieuw-Zeeland. DeMore was tien jaar dirigent van het Oakland Youth Chorus en is medeoprichter van het veelgeprezen vocale ensemble 'Linda Tillery and the Cultural Heritage Choir'. Ook is ze al jarenlang lid van 'The Threshold Choir'. Ze is docent aan het California Institute of Integral Studies en aan UC Berkeley.
Na 21 jaar lesgeven aan St. Paul's gaat ze nieuwe uitdagingen aan, dus ik voelde me bijzonder gelukkig dat ik haar op dat moment voor een gesprek mocht benaderen. Te midden van haar drukke agenda vonden we een opening voor een gesprek op een zonnige ochtend op 4 juli...

Lees hier het volledige interview.