Felly mae angen iaith Duw arnoch chi ar gyfer hynny os ydych chi yn y Gorllewin, ac yna, wrth gwrs, cefais fy ngeni i draddodiad duwiol, Cristnogol, felly mae mewn - ac rwy'n dod o [ chwerthin ] llinach hir o bregethwyr, felly mae yn fy esgyrn. “Rhaid inni dderbyn ein realiti yn ei holl anferthwch. Rhaid i bopeth, hyd yn oed yr anhysbys, fod yn bosibl ynddo. Dyma, yn y pen draw, yr unig ddewrder sydd ei angen arnom: y dewrder i gwrdd â'r hyn sydd fwyaf rhyfedd a mwyaf anhygoel.”
Tippett: Wyddoch chi, mae gen i ddiddordeb — rydych chi wedi siarad am hyn fel cyfnod lle rydyn ni'n wynebu'r "datodiad mawr" neu'r "tro mawr," neu efallai'r ddau ohonyn nhw ar yr un pryd. Gyda'r sgwrs hon yn ein dal ni, gyda Rilke wrth ein hochr, beth ydych chi'n ei weld ar hyn o bryd?
Macy: Wel, mae'n ymddangos yn glir ein bod ni sy'n fyw nawr yma am rywbeth ac yn dyst i rywbeth i'n planed nad yw wedi digwydd ar unrhyw adeg o'r blaen. Ac felly ni sy'n fyw nawr ac sy'n cael ein galw i - sy'n teimlo ein bod wedi ein galw, y rhai ohonom sy'n teimlo ein bod wedi ein galw i garu ein byd - mae caru ein byd wedi bod wrth wraidd pob traddodiad ffydd, i fod yn ddiolchgar amdano, i ddysgu ein hunain sut i weld harddwch, sut i'w drysori, sut i ddathlu, sut - os oes rhaid iddo ddiflannu, os oes marwolaeth - sut i fod yn ddiolchgar. Mae pob angladd, pob gwasanaeth coffa yn un lle rydych chi'n diolch am harddwch y bywyd hwnnw neu ansawdd yr hyn - ac felly mae angen, mae rhai ohonom yn teimlo - rwy'n gwybod fy mod i - i'r hyn sy'n edrych fel bod rhaid iddo ddiflannu, i ddweud, "Diolch, roeddech chi'n brydferth. Diolch, mynyddoedd. Diolch, afonydd."
Ac rydyn ni'n dysgu, sut ydych chi'n ffarwelio â'r hyn sy'n gysegredig a sanctaidd? Ac mae'n rhaid i'r ffarwel hwnnw fod - mae'n rhaid iddo fod mewn diolchgarwch dwfn am fod yma, am fod yn rhan ohono. Rydw i'n swnio fel fy mod i'n crio, ac rydw i'n crio, ond rydw i'n crio o lawenydd, wyddoch chi. Rydw i mor falch o adnabod ein gilydd. Gallwch chi edrych yn wynebau ein gilydd, gweld pa mor brydferth ydyn ni. Nid yw'n rhy hwyr i weld hynny. Dydyn ni ddim eisiau marw heb wybod pa mor brydferth yw hyn.
Tippett: Wyddoch chi, pan fydda i'n meddwl am Rilke a'r ffyrdd mae'n dod ag unigedd a chariad at ei gilydd, rwy'n teimlo eich bod chithau hefyd wedi dod â'r hyn y byddwn i'n ei ystyried yn gyfystyron neu'n gymdeithion i'r rheini at ei gilydd, fel bywyd mewnol a bywiogrwydd. Rwyf wedi eich clywed chi'n siarad am y llais oddi mewn ac os gall pobl glywed y llais oddi mewn, maen nhw'n clywed bod y llais oddi mewn eisiau byw. A phan all pobl rannu'r llais hwnnw oddi mewn, maen nhw'n cwympo mewn cariad â'r byd, maen nhw'n cwympo mewn cariad â'i gilydd, maen nhw'n cwympo mewn cariad eto â bywyd.
Anita, rwyt ti wedi siarad am dy alwedigaeth fel seicolegydd ac athrawes, a hefyd fel cyfieithydd ac awdur, fel rhywun sy'n sefyll ar groesffordd y cysegredig, y beunyddiol, a dal poen y byd. Felly rydw i eisiau gofyn i ti'r cwestiwn a ofynnais i Joanna funud yn ôl - beth wyt ti'n ei weld, yn edrych allan ar hyn o bryd, ac eto, gyda Rilke fel ein ffrind yn sefyll wrth ein hochr yn y groesffordd honno?
Barrows: Rwy'n meddwl am y darn y cyfeiriais ato o'r blaen, o Nawfed Marwnad Duino , lle mae Rilke yn siarad mewn gwirionedd am yr hyn y mae'n ei weld fel ein cenhadaeth fel bodau dynol. “Efallai ein bod ni yma i ddweud…” — ac yna mae'n enwi pethau am y byd. Felly i mi — mewn gwirionedd, rydw i newydd gael llyfr o gerddi wedi'i gyhoeddi, o'r enw Testimony , sef 20 cerdd hir a chod. Ac mae pob un o'r cerddi yn sôn am rywfaint o ddioddefaint y byd — rwy'n sôn am garcharor, rwy'n sôn am blentyn yn Syria, rwy'n sôn am fan gwirio yn y Lan Orllewinol, Palestina dan feddiannaeth — yn sôn am ddioddefaint y byd, ac yna rwy'n symud mewn adrannau eraill o'r cerddi at harddwch y byd. Ac i mi, mae'r groesffordd honno o ddioddefaint a harddwch, diolchgarwch, fel mae Joanna yn ei ddweud, yn teimlo fel fy nghenhadaeth mewn barddoniaeth.
Ac mae datgan hynny, enwi hynny, bod yma i enwi'r pethau hynny yn teimlo'n hanfodol i mi, ac rwy'n gweld Rilke fel fy ffrind yn hynny. Mae'r sgwrs hon mor wych, oherwydd ei bod hi wir yn fy nhynnu'n ôl at wreiddiau fy narlleniad Rilke, a oedd wir y bardd difrifol cyntaf y darllenais ei waith pan oeddwn i'n teimlo fy ngalwedigaeth fy hun fel bardd - ei fod mor ymgysylltiedig â hyn fel ein cenhadaeth, efallai ein bod ni yma i ddweud. Ac os oes gennych chi'r darn, Joanna?
Macy: Ydw, mae gen i fe, ac rwy'n cofio pan wnaethon ni gyfieithu hynny gyda'n gilydd. Dyma ddiwedd Nawfed Marwnad Duino . Marwnad yw swyn neu gerdd ar ddiwedd angladd.
“Daear, onid dyma beth wyt ti eisiau? I godi ynom ni, yn anweledig?”
Onid yw'n freuddwyd i chi, dod i mewn i ni mor llwyr
does dim byd ar ôl y tu allan i ni i'w weld?
Beth, os nad trawsnewidiad,
yw dy bwrpas dyfnaf? Daear, fy nghariad,
Rydw i eisiau hynny hefyd. Credwch fi,
does dim angen mwy o'ch gwanwynau
i ennill fy nghefn i—hyd yn oed un blodyn
yn fwy na digon. Cyn i mi gael fy enwi
Roeddwn i'n perthyn i ti. Nid wyf yn ceisio unrhyw gyfraith arall.
na'ch un chi, a gwybod y gallaf ymddiried ynddo
y farwolaeth a ddygwch.
“Wel, rwy’n byw. Ar beth?”
Mae plentyndod a dyfodol yr un mor bresennol.
Digonedd pur o fodolaeth
yn gorlifo fy nghalon.”
Tippett: Ohhh.
Macy: Diolch yn fawr, Rilke.
Barrows: Ie, diolch yn fawr, Rilke. Diolch am ddod gyda ni.
Macy: Diolch i chi am fod gyda ni.
[ cerddoriaeth: “Klockan” gan Andreas Söderström a Rickard Jäverling ]
Tippett: Joanna Macy yw athrawes wreiddyn The Work That Reconnects. Ein pennod flaenorol gyda hi yw “A Wild Love for the World.” Dyna hefyd deitl llyfr hyfryd o deyrnged iddi, a gyhoeddwyd yn 2020. Roedd Anita Barrows yn rhan o bennod On Being ar “The Soul in Depression.” Ac mae'r ddwy sioe hynny'n cynnwys darlleniadau o farddoniaeth Rilke y maent wedi'i chyfieithu gyda'i gilydd mor wych: Rilke's Book of Hours: Love Poems to God ; hefyd, In Praise of Mortality a A Year with Rilke . Casgliad barddoniaeth diweddaraf Anita Barrows yw Testimony . Mae hi'n Athro Seicoleg yn Sefydliad Wright yn Berkeley, California, ac mae ganddi bractis preifat hefyd. A chyhoeddwyd Anita and Joanna's Letters to a Young Poet: A New Translation and Commentary ym mis Mehefin, 2021.
[ cerddoriaeth: “Vittoro” gan Blue Dot Sessions ]
Dyma aelodau Prosiect On Being: Chris Heagle, Lily Percy, Laurén Drommerhausen, Erin Colasacco, Eddie Gonzalez, Lilian Vo, Lucas Johnson, Suzette Burley, Zack Rose, Colleen Scheck, Julie Siple, Gretchen Honnold, Jhaleh Akhavan, Pádraig Ó Tuama, Ben Katt, Gautam Srikishan, a Lillie Benowitz.
Mae Prosiect On Being wedi'i leoli ar dir Dakota. Mae ein cerddoriaeth thema hyfryd wedi'i darparu a'i chyfansoddi gan Zoë Keating. A'r llais olaf y byddwch chi'n ei glywed yn canu ar ddiwedd ein sioe yw Cameron Kinghorn.
Mae On Being yn gynhyrchiad annibynnol, dielw o The On Being Project. Fe'i dosbarthir i orsafoedd radio cyhoeddus gan WNYC Studios. Creais y sioe hon yn American Public Media.
Mae ein partneriaid ariannu yn cynnwys:
Sefydliad Fetzer, yn helpu i adeiladu'r sylfaen ysbrydol ar gyfer byd cariadus. Dewch o hyd iddyn nhw yn fetzer.org .
Sefydliad Kalliopeia, sy'n ymroddedig i ailgysylltu ecoleg, diwylliant ac ysbrydolrwydd, gan gefnogi sefydliadau a mentrau sy'n cynnal perthynas gysegredig â bywyd ar y Ddaear. Dysgwch fwy yn kalliopeia.org .
Sefydliad yr Osprey, catalydd ar gyfer bywydau grymus, iach a bodlon.
Menter Cydweithio Dewr Sefydliad Charles Koch, yn darganfod ac yn dyrchafu offer i wella anoddefgarwch a phontio gwahaniaethau.
Gwaddol Lilly, sefydliad teuluol preifat wedi'i leoli yn Indianapolis sy'n ymroddedig i ddiddordebau ei sylfaenwyr mewn crefydd, datblygu cymunedol ac addysg.
A Sefydliad Ford, sy'n gweithio i gryfhau gwerthoedd democrataidd, lleihau tlodi ac anghyfiawnder, hyrwyddo cydweithrediad rhyngwladol, a hyrwyddo cyflawniad dynol ledled y byd.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION