Het Woordenboek Van Obscure Smarten

Vandaag wil ik het hebben over de betekenis van woorden, hoe wij ze definiëren en hoe ze, bijna als wraak, ons definiëren.

De Engelse taal is een fantastische spons. Ik ben dol op de Engelse taal. Ik ben blij dat ik het spreek. Maar ondanks alles zitten er veel gaten in. In het Grieks bestaat het woord "lachesism", wat staat voor de honger naar rampspoed. Je weet wel, wanneer je een onweersbui aan de horizon ziet en je je er helemaal op verheugt. In het Mandarijn hebben ze het woord "yù yī" – ik spreek het niet goed uit – wat staat voor het verlangen om weer intens te voelen zoals toen je klein was. In het Pools hebben ze het woord "jouska", een soort hypothetisch gesprek dat je dwangmatig in je hoofd afspeelt. En tot slot, in het Duits, natuurlijk, hebben ze een woord dat "zielschmerz" heet, wat staat voor de angst om te krijgen wat je wilt.

(Gelach)

Eindelijk een levenslange droom waarmaken. Ik ben zelf Duits, dus ik weet precies hoe dat voelt.

Nu weet ik niet zeker of ik een van deze woorden in mijn dagelijkse leven zou gebruiken, maar ik ben echt blij dat ze bestaan. Maar de enige reden dat ze bestaan, is omdat ik ze heb bedacht.

Ik ben de auteur van "Het Woordenboek van Obscure Sorrows", waar ik de afgelopen zeven jaar aan heb gewerkt. De missie van het project is om gaten in de taal van emoties te vinden en te proberen ze te vullen, zodat we een manier hebben om te praten over al die menselijke eigenaardigheden en eigenaardigheden van het menselijk bestaan ​​die we allemaal voelen, maar waar we misschien niet aan denken omdat we er de woorden niet voor hebben.

En ongeveer halverwege dit project definieerde ik 'sonder': het idee dat we onszelf allemaal als hoofdpersonage beschouwen en alle anderen slechts figuranten. Maar in werkelijkheid zijn we allemaal de hoofdpersoon, en ben je zelf een figurant in het verhaal van iemand anders. Dus zodra ik dat publiceerde, kreeg ik veel reacties van mensen die zeiden: "Bedankt dat je iets verwoordde wat ik mijn hele leven al voelde, maar waar geen woord voor was." Daardoor voelden ze zich minder alleen. Dat is de kracht van woorden: ons minder alleen laten voelen.

En al snel merkte ik dat sonder serieus gebruikt werd in online gesprekken, en niet lang nadat ik het zelf had opgemerkt, trof ik het ook aan in een echt gesprek. Er is geen vreemder gevoel dan een woord te bedenken en het vervolgens een eigen leven te zien leiden. Ik heb er nog geen woord voor, maar dat komt nog wel.

(Gelach)

Ik werk eraan.

Ik begon na te denken over wat woorden echt maakt, omdat veel mensen me vragen, en het meest gehoorde antwoord is: "Zijn deze woorden verzonnen? Ik snap het echt niet." En ik wist niet echt wat ik ze moest vertellen, want toen Sonder eenmaal begon te groeien, wie ben ik dan om te zeggen welke woorden echt zijn en welke niet? En dus voelde ik me een beetje als Steve Jobs, die zijn openbaring beschreef als toen hij besefte dat de meesten van ons, gedurende de dag, gewoon proberen om niet te veel tegen de muren op te botsen en gewoon door te gaan met wat we doen. Maar zodra je beseft dat mensen – dat deze wereld is gebouwd door mensen die niet slimmer zijn dan jij – dan kun je die muren aanraken en er zelfs je hand doorheen steken en beseffen dat je de macht hebt om hem te veranderen.

En als mensen me vragen: "Zijn deze woorden echt?", had ik verschillende antwoorden die ik probeerde. Sommige waren logisch. Andere niet. Maar één ervan was: "Nou, een woord is echt als je wilt dat het echt is." Dit pad is echt omdat mensen het wilden.

(Gelach)

Het gebeurt constant op universiteitscampussen. Het wordt een 'verlangenpad' genoemd.

(Gelach)

Maar toen bedacht ik me dat mensen die vragen of een woord echt is, eigenlijk vragen: "Nou, tot hoeveel hersenen krijg ik hiermee toegang?" Want ik denk dat dat grotendeels bepaalt hoe we naar taal kijken. Een woord is in wezen een sleutel die ons toegang geeft tot de hoofden van bepaalde mensen. En als het ons toegang geeft tot één brein, is het niet echt de moeite waard, niet echt de moeite waard om te kennen. Twee hersenen, eh, het hangt ervan af wie het is. Een miljoen hersenen, oké, nu hebben we het erover. En dus is een echt woord er een die je toegang geeft tot zoveel mogelijk hersenen. Dat maakt het de moeite waard om te kennen.

Overigens is dit het meest waarheidsgetrouwe woord op basis van deze maatstaf.

[OK]

Dat is het. Het meest authentieke woord dat we hebben. Dat komt het dichtst in de buurt van een hoofdsleutel. Dat is het meest begrepen woord ter wereld, waar je ook bent. Het probleem is dat niemand lijkt te weten waar die twee letters voor staan.

(Gelach)

Dat is best vreemd, toch? Ik bedoel, het zou een spelfout kunnen zijn van "all correct", denk ik, of "old kinderhook". Niemand lijkt het echt te weten, maar het feit dat het er niet toe doet, zegt iets over hoe we betekenis aan woorden geven. De betekenis zit niet in de woorden zelf. Wij zijn degenen die er onze energie in stoppen.

En ik denk dat, wanneer we allemaal op zoek zijn naar betekenis in ons leven, en naar de zin van het leven, woorden daar iets mee te maken hebben. En ik denk dat als je op zoek bent naar de betekenis van iets, het woordenboek een goede plek is om te beginnen. Het brengt orde in een chaotisch universum. Onze kijk op de dingen is zo beperkt dat we patronen en afkortingen moeten bedenken en proberen een manier te vinden om het te interpreteren en verder te kunnen met onze dag. We hebben woorden nodig om onszelf te bevatten, om onszelf te definiëren.

Ik denk dat velen van ons zich ingesloten voelen door hoe we deze woorden gebruiken. We vergeten dat woorden verzonnen zijn. Het zijn niet alleen mijn woorden. Alle woorden zijn verzonnen, maar ze betekenen niet allemaal iets. We zitten allemaal een beetje gevangen in ons eigen vocabulaire dat niet per se overeenkomt met dat van mensen die niet op ons lijken, en daardoor denk ik dat we elk jaar een beetje verder uit elkaar groeien, naarmate we woorden serieuzer nemen.

Want vergeet niet: woorden bestaan ​​niet. Ze hebben geen betekenis. Wij wel.

En ik wil jullie graag afsluiten met een voordracht van een van mijn favoriete filosofen, Bill Watterson, de grondlegger van "Calvin en Hobbes". Hij zei: "Een leven creëren dat je waarden weerspiegelt en je ziel bevredigt, is een zeldzame prestatie. Je eigen levenszin bedenken is niet makkelijk, maar het mag wel, en ik denk dat je er gelukkiger door zult zijn."