Það Sem ég Hef lært Af börnunum í lífi mínu

Þegar ég á erfitt með að skilja heiminn man ég oft eftir því að allt sem ég þarf að læra get ég lært af börnum. Ég get lært af undruninni sem þeir sjá heiminn með, af getu þeirra til að lifa fullkomlega á hverri stundu, af því hvernig þeir geta bæði hlegið og grátið frjálslega, af skilyrðislausri ást sinni, trausti og trú.

Ég velti því oft fyrir mér hvers vegna og hvernig og hvenær við týnum þessum hlutum sem við vitum að eru eðlilegir og réttir þegar við erum börn. Flest af því sem ég hef lært um græðgi, og andstæða kærleika hennar, hef ég lært af börnunum í lífi mínu. Í árdaga Akanksha man ég eftir að hafa skipulagt veislu fyrir börnin okkar á klúbbi. Mikil spenna var í kringum leikina, blöðrur, franskar og ís.

Ég man eftir því að hafa tekið eftir því að Parsuram, einn af fimm ára strákunum okkar, stóð bara með ísinn sinn og þegar ég spurði hvers vegna sagðist hann vilja taka hann með sér heim til að deila honum með systur sinni. Ég sagði honum að það myndi bráðna. Hann sagði að þetta væri allt í lagi. Hann vildi endilega deila því með systur sinni.

Þegar Samara dóttir mín var átta ára var hún að undirbúa sig fyrir þriggja fóta hlaup fyrir íþróttadag skólans og kom spennt heim til að segja mér að félagi hennar væri besti vinur hennar Parthavi. Parthavi og Samara höfðu verið bestu vinir í fjögur ár. Viðbrögð mín voru að spyrja Samara hvort það væri skynsamlegra að finna maka sem væri nær hæð hennar. Það er erfitt að vinna, sagði ég, ef þið eruð báðir svona misháir. Ég man að andlit dóttur minnar breyttist og hún horfði á mig og sagði: "Mamma, hvað er mikilvægara? Að vinna eða láta besta vin minn niður?"

Fyrr á þessu ári hitti ég Raghu. Raghu þjáðist af lömunarveiki sem barn og missti fótleggina. Hann sagði frá því að þegar hann var 15 ára og bjó í fátækri sveitafjölskyldu, fór hann til foreldra sinna og sagði þeim að hann vildi ekki vera byrði á þeim og væri að fara að heiman. Raghu steig upp í lest án peninga, lenti í þjónustu við Gurdwara og rataði til Ahmedabad þar sem hann rekur nú umtalsverðan hluta frjálsra félagasamtaka sem vinnur með sveitakonum og handverki. Hvaðan fékkstu styrkinn, spurði ég. Klukkan 15? Þegar þú ert í kringum Raghu finnurðu fyrir ró og friði. Styrkurinn er til staðar innra með okkur, svaraði hann. Við þurfum bara að vita að það er til og leita að því.

Ég hugsa um hvers vegna Parsuram og Samara og Raghu völdu að gefa en ekki taka. Hvers vegna fimm ára gamall vildi deila ísnum sínum, hvers vegna átta ára valdi vináttu fram yfir að vinna, hvers vegna 15 ára valdi að skapa sér líf svo hann yrði ekki byrði á fjölskyldu sem er í erfiðleikum. Allir þrír virtust skilja hvað væri mikilvægt. Allir þrír virtust skilja að það er friður og hamingja sem fylgir því að gera eitthvað fyrir aðra. Allir þrír kenndu mér aðeins meira um óendanlega getu okkar til að hugsa út fyrir okkur sjálf.

Og að hugsa út fyrir okkur sjálf veldur svo mikilvægum gárum. Ég man að ég stoppaði einn heitan, rykugan, Mumbai síðdegi til að tala við litla stelpu á götunni. Hún vildi peninga og þegar ég sagði nei benti hún á kókoshnetusala handan götunnar. Ég man hvernig hún tók fimm mínútur í að velja stærstu kókoshnetuna sem hún gat fundið og hvernig við settumst á götuna með kókoshneturnar okkar þegar hún spjallaði við mig um sex ára gamalt dót. Þegar við sátum þarna horfði maður hinum megin við götuna á okkur og fór svo yfir, tók upp epli úr töskunni sinni og gaf litlu stúlkunni. Það leið eins og hann hefði alltaf langað til að gera það, en var ekki viss. Hann þurfti bara að sjá einhvern annan gera það fyrst.

Fyrir fjórum árum, í Riverside skólanum í Ahmedabad, fæddist lítið verkefni sem heitir Design for Change. Hugmyndin var að gefa börnum tækifæri til að breyta einhverju við heiminn sem þau voru ekki ánægð með. Í dag eru börn í 38 löndum að hanna og framkvæma verkefni til breytinga. Allt frá því að berjast gegn barnahjónaböndum til að semja við skóla til að draga úr þyngd skólatöskunnar, eru 20 milljónir barna að hugsa út fyrir sjálfa sig.

Í síðustu viku, í Chile, gekk ég inn í skóla fyrir fátæka og sá börn ræða verkefni sem þau höfðu nýlokið: þau stofnuðu hljómsveit í samfélagi til að laða fólk að rými þar sem þau höfðu safnað flækingshvolpum til ættleiðingar. Ég var undrandi að sjá að löngun til breytinga hafði breiðst út til barna hinum megin á hnettinum. Ég fór bara inn í þennan bekk.

Fimm hundruð Teach For India félagar eru dreifðir um slíka skóla og vinna stanslaust að því að koma börnum sínum á annan lífsveg. Ég sé í auknum mæli hvernig áhrif þeirra dreifast. Foreldrar eru farnir að hugsa öðruvísi. Aðrir kennarar í skólunum eru að skapa nýja sýn á menntun. Samfélagið er farið að sjá að kennsla er eftirsóknarverð. Og eftir tveggja ára Teach For India Fellowship vinnur vaxandi kraftur alumni þvert á geira til að binda enda á misrétti í menntun.

Við höfum óendanlega getu til að gefa. Ég spyr sjálfa mig oft hvernig ég get gefið meira og því verið með fordæmi fyrir börnin okkar. Mig minnir að Gandhiji hafi talað um að það sé nóg fyrir þörf okkar, en ekki fyrir græðgi okkar. Hvernig Sr Cyril opnaði skólann sinn í Kolkata fyrir 300 götustúlkum og sagði foreldrum að eins og hún kenni stærðfræði kennir hún líka samúð.

Ég ímynda mér heim þar sem við hugsum út fyrir okkur sjálf, þannig að heimurinn sem við sköpum er ljúfari, fyrirgefnari, mildari. Ég velti því fyrir mér hvernig við getum bætt sjálfgefna valkostinum okkar. Ég velti því fyrir mér hvernig heimurinn myndi líta út ef það væri auðveldara að gefa en þiggja, auðveldara að deila en safna, auðveldara að vera góður en ekki. Ég velti því fyrir mér hvernig heimurinn myndi líta út ef við lærðum meira af börnunum okkar.