Co Tak naprawdę Oznacza życie naszą misją

Piękna medytacja na temat tego, jak nauczyć się stać u bram nadziei w czasach niespokojnych.

„Jak możemy być tak optymistyczni, tak ostrożni, by się nie potknąć, a jednak się potknąć, a potem wstać i powiedzieć OK? ” – zapytała Maira Kalman, rozważając szczęście i istnienie . Co popycha nas do wstawania po stracie , po złamanym sercu , po porażce ? Czym jest ta niezmienna lina, która wyciąga nas z naszych własnych głębin – głębin, których nie znamy aż do momentu, gdy światło powierzchni zniknie całkowicie i nieosiągalnie?

To właśnie bada Reverend Victoria Safford w przepięknym eseju zatytułowanym „The Small Work in the Great Work” z książki The Impossible Will Take a Little While: Perseverance and Hope in Troubled Times ( biblioteka publiczna ) — rozciągającej duszę kolekcji refleksji takich luminarzy jak Pablo Neruda, Maya Angelou, Diane Ackerman, Alice Walker, Bill Moyers i Nelson Mandela, zredagowanej przez aktywistę społecznego Paula Loeba i zatytułowanej na podstawie słynnego tekstu piosenki Billie Holiday: „The tough I'll do right now. The impossible will take a little while”.

Dzieło Williama Blake'a do „Boskiej Komedii” Dantego. Kliknij obraz, aby zobaczyć więcej.

Safford zastanawia się, co motywowało mężczyzn i kobiety, którzy maszerowali w pierwszych paradach LGBT cztery dekady temu — co poza odwagą i wyobraźnią. W pięknym uczuciu, które przywodzi na myśl wiersz Charlesa Bukowskiego o niepohamowanym impulsie, który napędza twórczą pracę , Safford przekazuje to, co ci wizjonerscy uczestnicy marszu mogliby nam powiedzieć:

Gdy raz dostrzeżesz świat, jaki mógłby być, jaki powinien być, jaki będzie (jakkolwiek ta wizja ci się wydaje), nie da się już żyć posłusznie i z zadowoleniem w świecie, jaki jest… I tak wychodzisz, wychodzisz i maszerujesz, tak jak kwiat wychodzi i rozkwita, ponieważ nie ma innego powołania. Nie ma innej pracy.

[…]

Interesuje mnie to, co Seamus Heaney nazywa punktem spotkania nadziei i historii , gdzie to, co się wydarzyło, spotyka się z tym, co z tego zrobimy. To, co się wydarzyło, spotyka się w połowie drogi z ludźmi, którzy są — wśród mnogości rzeczy, którymi jesteśmy — istotami duchowymi i wszystkim, co to oznacza, kreatywnością, wyobraźnią, szaloną mądrością, starożytną mądrością, namiętnym współczuciem, bezinteresowną odwagą i radykalnym szacunkiem dla życia. I miłością — do siebie nawzajem, absolutnie, i tą miłością, która wypływa z nas, do czegoś większego niż my sami, nazwij to, jak chcesz. Interesuje mnie miejsce, miejsca, gdzie historia spotyka się z nadzieją ludzkiej duszy, tęsknotą życia za samym sobą. Interesuje mnie nadzieja po tej stronie grobu — dla mnie nie ma innej — i ta fala sprawiedliwości, która mogłaby wznieść się, gdybyśmy tylko na to pozwolili.

„Migrant Mother ” Dorothei Lange, fotografia tak ikoniczna, jak jej historia, jest niezwykła. Kliknij obraz, aby uzyskać szczegóły.

Rozmyślając nad „szczególną, precyzyjną katastrofą” z 11 września i tym, jak „cisza stała się świętą drogą” wśród świadków, Safford twierdzi, że to pragnienie, ta nadzieja, jest tym bardziej przenikliwe w takich momentach nieświętego zgiełku. Ilustruje to poruszającą anegdotą:

Mam przyjaciółkę , która handluje słowami. Nie jest duchownym, ale psychiatrą w klinice zdrowia w prestiżowym college'u dla kobiet. Siedziałyśmy kiedyś niedługo po tym, jak studentka , którą znała i której doradzała, popełniła samobójstwo w akademiku. Moja przyjaciółka, lekarka , uzdrowicielka, trzymała stratę bardzo blisko w tych pierwszych dniach, nie nieprofesjonalnie, ale głęboko, w pełni — tak jak ty lub ja byśmy to zrobili, gdyby była to osoba pod naszą opieką.

W pewnym momencie (ze łzami spływającymi po twarzy) spojrzała w górę z wyzwaniem (to jedyne słowo, które to określa) i mówiła wprost o swoim powołaniu, jakby z popiołów tamtego dnia odnawiała śluby lub zawierała nowe przymierze (i myślę, że tak było). Mówiła wprost o swoim powołaniu, i o twoim i moim. Powiedziała: „Wiesz, że nie mogę ich uratować. Nie jestem tutaj, aby ratować kogokolwiek lub ratować świat. Wszystko, co mogę zrobić — do czego zostałam powołana — to stanąć u bram Nadziei. Czasami wchodzą; czasami przechodzą obok. Ale ja stoję tam każdego dnia i wołam, aż moje płuca są obolałe od wołania, i przywołuję i nakłaniam ich do wejścia w stronę pięknego życia i miłości…

Myślę, że jest tam coś dla nas wszystkich. Bez względu na nasze powołanie, stoimy, przywołujemy i wołamy, śpiewamy i krzyczymy, osadzeni u bram Nadziei. Ten świat i nasi ludzie są piękni i złamani, a my jesteśmy powołani, aby to podnieść — aby dać świadectwo możliwości życia z godnością, odwagą i radością, które przystoją istocie ludzkiej. Być może to jest „życie naszą misją”.

Ta misja, oczywiście, jest inna dla każdego z nas. Nie możemy — ani nie musimy — być psychiatrami, którzy panują nad zdesperowanymi duszami z krawędzi. W naszych czasach „trudnych czasów”, zgodnie z tytułem książki, tak wiele z tego strachu i tak mało z tej rozpaczliwie koniecznej nadziei jest podsycane przez media — co przywodzi na myśl niezapomniane, pilne stwierdzenie E.B. White’a, że ​​obowiązkiem pisarza jest „wznosić ludzi w górę, a nie ich poniżać”.

Dzieło Mairy Kalman pochodzi z tomu „Zasady niepewności”. Kliknij obraz, aby zobaczyć więcej.

Safford, rzadki typ pisarza , który ciężką pracę wykonuje z niezmierzoną gracją, zastanawia się, czego się od nas wymaga — co jesteśmy winni sobie i innym — gdy delikatnie, ale nieugięcie osadzamy się w naszej misji:

Stoimy tam, gdzie staniemy, na małych działkach ziemi, gdzie być może jesteśmy „powołani”, by stanąć (choć kto wie, co to znaczy?) — w naszych zgromadzeniach, klasach, biurach, fabrykach, na polach sałaty i moreli, w szpitalach, w więzieniach (po obu stronach, w różnym czasie, bram), na ulicach, w grupach społecznościowych. I jest to ziemia święta, jeśli chcemy ją uszanować, jeśli chcemy przynieść jej błogosławieństwo poświęcenia i ryzyka…

Naszą misją jest stanąć u bram Nadziei — nie roztropnych bram Optymizmu, które są nieco węższe; ani niezłomnych, nudnych bram Zdrowego Rozsądku; ani krzykliwych bram Samozadowolenia, które skrzypią na przenikliwych i wściekłych zawiasach (ludzie nie mogą nas tam usłyszeć; nie mogą przejść przez nie); ani radosnych, wątłych ogrodowych furtek „Wszystko będzie dobrze”. Ale w innym, czasami samotnym miejscu, miejscu mówienia prawdy, przede wszystkim o własnej duszy i jej stanie, miejscu oporu i buntu, kawałku ziemi, z którego widzisz świat zarówno taki, jaki jest, jak i taki, jaki mógłby być, jaki będzie; miejscu, z którego dostrzegasz nie tylko walkę, ale radość w walce. I stoimy tam, przywołując i wzywając, mówiąc ludziom, co widzimy, pytając ludzi, co widzą.

Pozostała część książki The Impossible Will Take a Little While jest równie ożywcza, równie czule i wytrwale rozpala wewnętrzny ogień, który rozgrzewa nas, wyrywając z naszego samozadowolenia i cynizmu, tych jadowitych widm współczesnej kultury, które my, na miliardy codziennych sposobów, decydujemy się propagować lub wykorzenić.