เวนเดล เบอร์รี่: ผู้คนมีไว้เพื่ออะไร?

ตัดตอนมาจาก "What Are People For" ซึ่ง เป็นคอลเลกชันเรียงความโดย Wendell Berry

ฉัน

ความกรุณาที่เป็นสุขภาพของสรรพสัตว์นั้นสามารถมีได้ร่วมกันเท่านั้น
ในการรักษาสมาชิกที่กระจัดกระจายจะมารวมตัวกัน
เมื่อร่างกายมีสุขภาพดี พระศักดิ์สิทธิ์จะเข้ามาในโลก

ครั้งที่สอง

หน้าที่ของการรักษาคือการเคารพตัวเองในฐานะสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น ไม่มากไปหรือน้อยกว่านี้
สิ่งมีชีวิตไม่ใช่ผู้สร้าง และไม่สามารถมีอยู่ได้ การสร้างสรรค์มีเพียงสิ่งเดียว และเราเป็นสมาชิกของสิ่งเหล่านั้น
การสร้างสรรค์นั้นหมายถึงการมีสุขภาพที่ดีเท่านั้น: การรักษาตนเองให้มีชีวิตอยู่อย่างเต็มที่ในการสร้างสรรค์ การรักษาสิ่งสร้างสรรค์ให้มีชีวิตอยู่อย่างเต็มที่ในตนเอง การมองการสร้างสรรค์ในมุมมองใหม่ และการต้อนรับส่วนที่ตนมีส่วนร่วมในนั้นอีกครั้ง
ผลงานที่สร้างสรรค์ที่สุดล้วนเป็นกลยุทธ์ทางสุขภาพทั้งสิ้น
ผลงานแห่งความภาคภูมิใจของผู้ที่เรียกตัวเองว่าผู้สร้าง ซึ่งให้ความสำคัญกับความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ ทำให้การสร้างสรรค์กลายเป็นเรื่องแปลกใหม่ เป็นความประหลาดใจอันเลือนลางของจิตใจที่ไม่สามารถสร้างความมหัศจรรย์ได้
ผู้สร้างที่มุ่งมั่นจะสร้างสรรค์ผลงานจะต้องทำงานเพียงลำพัง เมื่ออยู่โดดเดี่ยว เราต้องรับผิดชอบต่อตนเองซึ่งไม่สามารถทำตามได้
ความแปลกใหม่เป็นความเหงาประเภทหนึ่ง

ที่สาม

มีงานที่ไม่ดีของความภาคภูมิใจ ยังมีงานที่ไม่ดีของความสิ้นหวัง ซึ่งทำไม่ดีจากความล้มเหลวของความหวังหรือวิสัยทัศน์
ความสิ้นหวังคือความรับผิดชอบที่น้อยเกินไป เช่นเดียวกับความภาคภูมิใจที่มากเกินไป
งานหยาบๆ แห่งความสิ้นหวัง งานไร้สาระของความเย่อหยิ่ง ล้วนทรยศต่อการสร้างสรรค์ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการสูญเสียชีวิต
ความสิ้นหวังนั้นไม่มีการให้อภัย และความเย่อหยิ่งก็ไม่มีเช่นกัน ใครเล่าจะให้อภัยได้เมื่ออยู่ในความโดดเดี่ยว?

สี่

งานดีจะหาทางระหว่างความภาคภูมิใจกับความสิ้นหวังได้
มันช่วยดูแลสุขภาพ รักษาด้วยความสง่างาม
มันรักษาสิ่งที่ได้รับให้ไว้เพื่อให้ยังคงเป็นของขวัญ
ด้วยสิ่งนี้เราจึงสูญเสียความเหงา:
เราจับมือผู้ที่เดินไปข้างหน้าเรา และมือผู้ที่มาหลังจากเรา
เราเข้าสู่วงแขนเล็กๆ ของกันและกัน
และวงคนรักที่จับมือกันเต้นรำกัน
และวงจรที่ใหญ่กว่าของสิ่งมีชีวิตทั้งมวล เข้าและออกจากชีวิต ซึ่งเคลื่อนไหวเหมือนการเต้นรำไปตามดนตรีอันละเอียดอ่อนและกว้างใหญ่ซึ่งหูทุกข้างไม่ได้ยิน ยกเว้นเป็นชิ้นเป็นอันเท่านั้น

วี
และด้วยสิ่งนั้นเราจึงเข้าสู่ความสันโดษซึ่งเราจะสูญเสียความเหงาไปด้วย
ความขัดแย้งจะเกิดขึ้นได้จากความพยายามในการแบ่งปันความสันโดษเท่านั้น
ความสันโดษที่แท้จริงพบได้ในพื้นที่ป่าที่ไม่มีพันธะผูกพันใดๆ ต่อมนุษย์
เสียงภายในของเราเริ่มได้ยินชัดเจนขึ้น เรารู้สึกถึงแรงดึงดูดจากแหล่งที่ใกล้ชิดที่สุดของเรา เป็นผลให้เราตอบสนองต่อชีวิตอื่นๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ยิ่งเรามีความสอดคล้องกันภายในตนเองในฐานะสิ่งมีชีวิตมากเท่าไร เราก็จะยิ่งเข้าถึงความเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น
เรากลับมาจากความสันโดษพร้อมของขวัญแห่งสถานการณ์
6. หก
และไม่มีทางหนีกลับคืนไปได้
จากระเบียบธรรมชาติเรากลับไปสู่ระเบียบและความไม่เป็นระเบียบของมนุษยชาติ
จากวงกลมที่ใหญ่กว่านี้ เราต้องกลับไปสู่วงกลมที่เล็กกว่า วงกลมที่เล็กกว่าภายในวงกลมที่ใหญ่กว่า และขึ้นอยู่กับวงกลมนั้น
คนๆ หนึ่งจะเข้าสู่วงใหญ่ได้ด้วยความเต็มใจที่จะเป็นสิ่งมีชีวิต ส่วนคนๆ หนึ่งจะเข้าสู่วงเล็กได้ด้วยการเลือกที่จะเป็นมนุษย์
และเมื่อกลับจากป่าแล้ว เราก็ระลึกถึงความสงบของป่าด้วยความเสียใจ สำหรับสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ที่นั่นมีสถานที่พักผ่อน
ในยามดิ้นรนสุดกำลังของตน ทั้งยามหลับและยามตื่น ยามตายและยามมีชีวิต พวกเขาก็ล้วนได้พักผ่อน
ในวงจรของมนุษย์เราเหนื่อยล้ากับการดิ้นรน และไม่มีความสงบสุข

ปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

ความมีระเบียบคือสิ่งเดียวที่เป็นไปได้ในการพักผ่อน
คำสั่งที่สร้างขึ้นจะต้องแสวงหาคำสั่งที่กำหนด และค้นหาสถานที่ของคำสั่งนั้น
ทุ่งหญ้าต้องจดจำป่าไม้ เมืองต้องจดจำทุ่งนา เพื่อที่วงล้อแห่งชีวิตจะหมุน และผู้ที่กำลังจะตายจะได้พบกับทารกแรกเกิด
สมาชิกที่กระจัดกระจายต้องรวมตัวกัน
ความปรารถนาจะก้าวข้ามขีดจำกัดความเป็นไปได้เสมอ แต่การเติมเต็มความเป็นไปได้ก็คือการขยายขอบเขตให้กว้างขึ้น
สิ่งที่เป็นไปได้ เป็นจริง ทันเวลาในโลก และเป็นนิรันดร์ในจิตใจ
เมื่อเห็นงานที่จะต้องทำแล้วใครเล่าจะอยากเป็นคนทำ?
แต่ก็เกรงว่าจะไม่มีวันหยุดจนกว่างานจะเสร็จ บ้านก็เรียบร้อย ฟาร์มก็เรียบร้อย เมืองก็เรียบร้อย คนที่รักก็สบายดีทุกคน
แต่เป็นความภูมิใจที่นอนไม่หลับในยามค่ำคืนพร้อมกับความปรารถนาและความเศร้าโศก
การทำงานเพียงลำพังก็ล้มเหลว ไม่มีอะไรช่วยได้ ความเหงาคือความล้มเหลว
ความสิ้นหวังคือการเห็นงานล้มเหลวเพราะความล้มเหลวของตนเอง
ความสิ้นหวังนี้คือความภาคภูมิใจที่น่าอึดอัดที่สุด

8. แปด

ในที่สุดก็มีความภาคภูมิใจในการคิดเองโดยไม่ต้องมีครู
ครูมีอยู่ทุกที่ สิ่งที่ต้องการคือผู้เรียน
ความไม่รู้คือความหวัง หากเรารู้ถึงความยากลำบาก เราก็คงไม่เรียนรู้แม้แต่น้อย
อาศัยความไม่รู้ นั่นแหละคือความไม่รู้ที่ครูจะต้องเจอ
พวกเขากำลังรออยู่เหมือนเช่นเคย เหนือขอบแสงสว่าง

เก้า

คำสอนของครูผู้ไม่มีใครสงสัยเป็นของงานและเป็นความหวังของงาน
ความรักและการงานของเพื่อนและคนรักเป็นส่วนหนึ่งของงานและเป็นสุขภาพของงานด้วย
การพักผ่อนและการชื่นชมยินดีเป็นส่วนหนึ่งของงานและเป็นพระคุณของงานด้วย
ขอให้พรุ่งนี้มาถึงพรุ่งนี้ บ้านไม่ได้ถูกพัดพาไปในยามค่ำคืนตามพระประสงค์ของพระองค์
ความมีระเบียบคือสิ่งเดียวที่เป็นไปได้ในการพักผ่อน