Door de jaren heen hebben we een haat-liefdeverhouding met zelfvertrouwen gehad, schrijft Homaira Kabir. Er was een tijd dat we dachten dat zelfvertrouwen de koninklijke weg naar bloei was. Stuart Smalley van Saturday Night Live gaf ons dagelijkse affirmaties om ons speciaal te laten voelen. We probeerden dit bij onze kinderen te versterken door ze te laten weten hoe uitzonderlijk ze waren toen ze faalden.
Latere studies toonden echter aan dat een dergelijke toename van zelfvertrouwen weinig bijdroeg aan ons geluk of onze prestaties, maar wel aan ons ego. Professor Roy Baumeister's werk over zelfvertrouwen toonde aan dat we een generatie narcisten hadden grootgebracht die vervolgens grote schade aanrichtten in hun leven en op hun werk.
Het lijkt er nu op dat we het verkeerde soort zelfvertrouwen hebben opgebouwd – het soort dat afhankelijk is van externe factoren zoals sociale goedkeuring, succes of aantrekkelijkheid. En zoals professor Kristen Neff heeft aangetoond, heeft dit een prijs. Een beter gevoel over onszelf als gevolg van sociale vergelijking zorgt ervoor dat ons zelfvertrouwen een flinke duikvlucht neemt telkens wanneer iemand die populairder, succesvoller of aantrekkelijker is ons pad kruist. En in de mondiale en competitieve wereld waarin we leven, stelt het ons ook bloot aan negatieve concurrentie, onethisch gedrag en een gebrek aan empathie.
Authentiek zelfvertrouwen is echter anders. Het is een gevoel van waarde voor onze capaciteiten en kwaliteiten. Het is dus niet afhankelijk van externe beoordelingen – het is juist een innerlijke zekerheid die ons de moed geeft om de wereld in te stappen en het juiste te doen. Onderzoek toont aan dat mensen met deze vorm van zelfvertrouwen een gelukkig en productief leven leiden, waarin ze effectief met uitdagingen om kunnen gaan en hun volledige potentieel kunnen benutten.
Dit is vooral belangrijk voor leiders van vandaag. In een steeds onzekerdere wereld leidt een gevoel van eigenwaarde, dat voortkomt uit het feit dat je een mens bent die respect verdient, tot moedige beslissingen die niet altijd de goedkeuring van anderen krijgen. Het leidt er ook toe dat je energie steekt in mensen en hun groei, in plaats van je superieur en onfeilbaar te voelen, en een wankelend gevoel van eigenwaarde te beschermen.
Een vaardigheid van veerkracht
Leiders met authentieke eigenwaarde komen voort uit een positie van congruentie, waarbij hun dagelijkse activiteiten verbonden zijn met zinvolle langetermijndoelen. Tijdelijke tegenslagen worden met gemak overwonnen, terwijl ze hun mensen aanmoedigen om te blijven streven naar een hoger doel dat hen hoop en betekenis geeft. Het werk van Dr. Richard Davidson in de neurowetenschappen toont aan dat het vermogen om te herstellen van tegenslag door een positieve instelling de neurale structuur van veerkracht versterkt en leidt tot welzijn.
Een cultuur van mededogen
Authentieke eigenwaarde en zelfcompassie gaan hand in hand. Mensen die hun onvolmaaktheden met compassie accepteren, zijn tolerant ten opzichte van die van anderen. Daardoor herkennen ze een gedeelde menselijkheid en voelen ze zich verbonden met anderen in hun levenservaring, in plaats van kritisch te zijn op hun tekortkomingen. Dit creëert een omgeving waarin medewerkers gemotiveerd zijn om te doen waar ze goed in zijn, in plaats van zichzelf buiten hun tolerantiegrenzen te pushen en zich op het werk terug te trekken.
Een beoefening van mindfulness
Leiders met een hoog zelfbeeld kunnen in het moment aanwezig zijn in plaats van gepreoccupeerd te zijn met vermeende persoonlijke beledigingen, de behoefte om altijd gelijk te hebben en ander ongezond gedrag om een opgeblazen ego te beschermen. Ze zijn ook in staat de enorme stroom van het leven te waarderen en zo nu en dan perspectief te nemen om terug te keren naar een staat van homeostase wanneer ze vastzitten in een stressreactie. Onderzoek toont aan dat deze vaardigheden de zenuwvezels in de hersenen integreren en zo tot meer wijsheid leiden.
Er is echter één kanttekening. Authentiek zelfrespect groeit in onze allereerste levensjaren door de interacties die we hebben met onze primaire verzorgers, ten goede of ten kwade. Wanneer die interacties niet afgestemd zijn op onze innerlijke wereld, groeien we op met gevoelens van eigenwaarde die afhankelijk zijn van de externe invloeden waarmee we opgroeien. En studies van de afgelopen 30 jaar die hebben geleid tot de hechtingstheorie, hebben aangetoond dat dit helaas meer dan de helft van ons uitmaakt.
Het goede nieuws is dat de drie kwaliteiten van eigenwaarde ook eigenwaarde opbouwen. Wanneer we de vaardigheden veerkracht, compassie en mindfulness oefenen, stappen we uit wat professor Jennifer Crocker, die dit construct onderzoekt, het 'egosysteem' van contingent eigenwaarde noemt en betreden we het 'ecosysteem' van authentieke eigenwaarde.
En er is meer. In hun boek Resonant Leadership laten professoren Richard Boyatzis en Annie McKee zien hoe deze drie eigenschappen ook onmisbaar zijn voor compassievol leiderschap. Ze halen niet alleen het beste in medewerkers naar boven, maar stellen leiders ook in staat om de niet aflatende eisen van werk en privé te doorstaan en zichzelf fysiek, mentaal en emotioneel te vernieuwen.
Dat is pas een opwaartse spiraal waar je naar moet streven!
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION