ጋንዲ በአንድ ሃይል ላይ

ሰዎች እንደመሆናችን መጠን የእኛ ታላቅነት ዓለምን እንደገና መሥራት ስንችል አይደለም - ያ የ“አቶሚክ ዘመን” አፈ ታሪክ ነው - እራሳችንን እንደገና መሥራት መቻል።

- ማህተመ ጋንዲ

[...] [አንዳንድ] ሰዎች ስለ ሰው ተፈጥሮ ሃሳባዊ መሆኔን ይነግሩኛል። “እኛ የሰው ልጆች እንደ ፍርሃት፣ ስግብግብነት እና ዓመፅ ያሉ ግፊቶችን መሻር ብንችል የሁሉንም ደኅንነት አደጋ ላይ የሚጥሉ መሆናቸው ብንገነዘብ ጥሩ ነበር፤ ይህ ግን እውነት አይደለም፤ በምክንያት እና በባዮሎጂ መካከል ግጭት በሚፈጠርበት ጊዜ ባዮሎጂ ማሸነፉ አይቀርም።

በዚህ መልኩ ሲከራከሩ አንዳንድ ታዛቢዎች መመለሳችን የማይቀርበት ደረጃ ላይ እንዳለፍን ይሰማቸዋል። ልክ እንደ ሌሚንግስ፣ እኛ እራሳችን ላስፈጠርነው ጥፋት መሮጥ አለብን ያሉ ይመስላሉ። እኔ በጣም እለያለሁ - እና ለማረጋገጫ እኔ የማሃተማ ጋንዲ ህያው ምሳሌ አለኝ፣ በራሱ ፍርሃትን፣ ስግብግብነትን እና ጥቃትን ብቻ ሳይሆን በመቶ ሺዎች የሚቆጠሩ ተራ ወንዶች፣ ሴቶች እና ሕጻናት በህንድ ውስጥ ተመሳሳይ ነገር እንዲያደርጉ ያነሳሳው።

በሃያዎቹ ውስጥ ተማሪ ሳለሁ ህንድ ለሁለት መቶ ዓመታት በብሪታንያ ቁጥጥር ስር ነበረች። በዚህ ውስጥ ካልኖርክ ምን ማለት እንደሆነ መገመት ከባድ ነው። የኢኮኖሚ ብዝበዛ ብቻ አይደለም; ትውልዶች በራሳቸው ተደራቢ ባዕድ ባህል ያድጋሉ። ኮሌጅ ስገባ፣ ዋጋ ያለው፣ ህልሜን የሚያሳካው ሁሉ የመጣው ከምዕራቡ ዓለም ነው ለሚለው አክሲየም አልጠራጠርም። ሳይንሱ፣ሀብቱ፣ወታደራዊ ኃይሉ፣የምዕራቡ ዓለም ሥልጣኔ የላቀ መሆኑን በማያሻማ ሁኔታ አሳይቷል። ለአብዛኞቻችን መልስ ለማግኘት ሌላ ቦታ መፈለግ በጭራሽ አልነበረብንም።

በኋላ ግን ህንድን በሰሜን ከሂማላያ ወደ ደቡብ ኬፕ ካንኒያኩማሪ እያናወጠ ያለው ጋንዲ መጣ። የአገሪቱ ሰው ሁሉ ስለ ጋንዲ የመንግስት ሰው፣ ጋንዲ ፖለቲከኛ፣ ጋንዲ ኢኮኖሚስት፣ ጋንዲ አስተማሪው ያወራ ነበር። ግን ስለ ጋንዲ ሰው ማወቅ ፈልጌ ነበር። የኃይሉን ምስጢር ለማወቅ ፈልጌ ነበር።

በወጣትነቱ፣ ጋንዲ ዓይናፋር፣ ውጤታማ ያልሆነ ጠበቃ እንደነበረ አውቅ ነበር። እ.ኤ.አ. በ1915 ከደቡብ አፍሪካ ወደ ህንድ በተመለሰበት ወቅት እራሱን ወደ እንደዚህ አይነት ሀይለኛ የፍቅር እና የአመፅ ሃይል በመቀየር ለአለም ሁሉ ብርሃን ይሆናል። እና አንድ የመንዳት ጥያቄ ብቻ ነበረኝ፡ የለውጡ ምስጢር ምን ነበር?

የእኔ ዩኒቨርሲቲ ናግፑር ውስጥ ነበር፣ በህንድ ጂኦግራፊያዊ ማዕከል ውስጥ ስትራቴጂካዊ ቦታ ሲሆን ሁሉም ሰሜን እና ደቡብ፣ ምስራቅ እና ምዕራብ የሚያገናኙት ዋና ዋና የባቡር ሀዲዶች እንደ መንኮራኩር ውስጥ አንድ ላይ ነበሩ። በካርታው ላይ ያለው ነጥብ ከጋንዲ አሽራም በፊት የመጨረሻው የባቡር መጋጠሚያ ተብሎ በዓለም አቀፍ ደረጃ እውቅና ያገኘው የዋርዳ ከተማን አቅራቢያ ነው። የቀረው መንገድ አንድ ሰው በራሱ መጓዝ ነበረበት። ጋንዲ ሴቫግራም “የአገልግሎት መንደር” ብሎ ወደጠራው ትንሽ ሰፈር በሞቃታማው አቧራማ መንገድ ላይ ጥቂት ኪሎ ሜትሮችን በእግሬ ተጓዝኩ።

በሴቫግራም ጋንዲን ለማየት እና በስራው ሊረዱ ከመጡ ከዓለም ዙሪያ ከመጡ ወጣቶች ማለትም አሜሪካውያን፣ ጃፓናውያን፣ አፍሪካውያን፣ አውሮፓውያን፣ ብሪታንያውያን መካከል ራሴን አገኘሁ። የአንድ ሰው ቆዳ ነጭ፣ ቡኒ ወይም ጥቁር፣ እሱ ወይም እሷ ደግፈውም ይሁን ተቃውሟቸው፣ ለጋንዲ ምንም ለውጥ ያመጣ አይመስልም ነበር፡ ሁሉንም በቀላል እና በአክብሮት ይዛመዳል። ወዲያውኑ ማለት ይቻላል የራሱ ቤተሰብ እንደሆንን እንዲሰማን አድርጎናል።

በእርግጥ፣ እኔ እንደማስበው፣ በልባችን የግል ጥግ፣ ሁላችንም ራሳችንን በእርሱ ውስጥ አይተናል። ሰርሁ። እንደ ማህተማ ፣ ታላቁ ነፍስ በደመቀ ሁኔታ እንዲበራ ለሁላችንም የጋራ የሆነ ውድ ንጥረ ነገር የወጣ እና የጸዳ ይመስላል። በጣም የገፋፋን ያ የጋራ መሆናችን ነበር—ምንም እንኳን ፍርሃታችን፣ ንዴታችን እና ጥቃቅን ስህተቶች ብንሆንም እኛም ከእንደዚህ አይነት ነገሮች የተፈጠርን ነን የሚል ስሜት ነበር። ታላቁ ነፍስ ነፍሳችን ነበረች።

በዚያን ጊዜ፣ በእርግጥ፣ ጋንዲ ልዩ ነው የሚሉ ብዙ ታዛቢዎች ነበሩ። ሌሎች ደግሞ ከፊሎቹ በታላቅ አክብሮት፣ሌሎች ደግሞ በጥቂቱ-በታሪክ ላይ አሻራቸውን ያሳረፉ ታላቅ ሰው ብለው አሰናበቱት። ገና፣ እንደ እሱ አባባል፣ ከዚህ በላይ ተራ ሰው አልነበረም። "ከአማካይ ያነሰ ችሎታ ያለው ሰው ነኝ እላለሁ" ሲል ብዙ ጊዜ ይደግማል። "ማንኛዉም ወንድ ወይም ሴት ተመሳሳይ ጥረት ቢያደርግ እና አንድ አይነት ተስፋ እና እምነት ካዳበረ ያለኝን ነገር ማሳካት እንደሚችሉ ጥርጥር የለኝም።"

እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ብዙ ሰዎች ተራነትን እንደ ጥፋት ወይም ውስንነት አድርገው ሲመለከቱት፣ ጋንዲ ግን የሕይወትንና የታሪክን ትርጉም አግኝቷል። ለእርሱ የታሪክን አካሄድ የሚቀይረው ታዋቂው ወይም ሀብታም ወይም ኃያላን አልነበረም። መጪው ጊዜ ካለፈው የሚለይ ከሆነ ለልጆቻችን ሰላምና ጤነኛ የሆነችውን ምድር ብንተወው ተራው ወንድና ሴት እንደሚያደርጉት አስተምሯል፡ ያልተለመደ በመሆን ሳይሆን ትልቁ ኃይላችን ያለው እርስ በርሳችን በምንለያይበት ልዩነት ላይ ሳይሆን በምን ያህል - ምን ያህል - እኛ አንድ መሆናችንን በማወቅ ነው።

ይህ በግለሰብ ሃይል ላይ ያለው እምነት ለጋንዲ እጅግ በጣም ርህራሄ ያለው የኢንዱስትሪው ዘመን መጠነ ሰፊ ችግሮችን እንዲሁም በራሳችን ህይወት ውስጥ ላገኘናቸው ትናንሽ ግን ያልተናነሰ አስቸኳይ እይታ መሰረት ፈጠረ። ችግሮቻችን አይቀሬ አይደሉም ይል ነበር; አንዳንድ የታሪክ ተመራማሪዎችና ባዮሎጂስቶች እንደሚገልጹት የሥልጣኔ አስፈላጊ የጎንዮሽ ጉዳት አይደሉም።

በተቃራኒው ጦርነት፣ ኢኮኖሚያዊ ኢፍትሃዊነት እና ብክለት የሚፈጠሩት እጅግ በጣም የሰለጠነ አቅማችንን ለመጠቀም ገና ስላልተማርን ነው፤ ሁላችንም ያለን የፈጠራ ችሎታ እና ጥበብ እንደ ብኩርና ነው። አንድ ሰው እንኳን እነዚህን ችሎታዎች ሙሉ በሙሉ ሲይዝ ችግሮቻችን በእውነተኛ ብርሃናቸው ይገለጣሉ፡- በቀላሉ ሊወገዱ የሚችሉ - ገዳይ ቢሆንም - የፍርድ ስህተቶች ናቸው።