Fyrir ferðalanginn: Ljóð Eftir John O'Donohue

Í hvert skipti sem þú ferð að heiman,
Annar vegur tekur þig
Inn í heim sem þú varst aldrei í.

Nýir ókunnugir menn á öðrum slóðum bíða.
Nýir staðir sem hafa aldrei séð þig
Mun hræða aðeins við inngöngu þína.
Gamlir staðir sem þekkja þig vel
Mun ekki láta sem ekkert
Breytt frá síðustu heimsókn þinni.

Þegar þú ferðast finnurðu sjálfan þig
Einn á annan hátt,
Meira gaum núna
Til sjálfsins sem þú kemur með,
Fínnari augað að fylgjast með
Þú í útlöndum; og hvernig hvað hittir þig
Snertir þann hluta hjartans
Það liggur lágt heima:

Hvernig þú stillir óvænt
Að tónum í einhverri rödd,
Opnun í samtali
Þú vilt taka inn
Þar sem þrá þín
Hefur pressað nógu mikið
Inn á við, á einhverju ósögðu myrkri,
Til að búa til kristal innsýn
Þú hefðir ekki getað vitað það
Þú þurftir
Að lýsa upp
Þín leið.

Þegar þú ferðast,
Ný þögn
Fer með þér,
Og ef þú hlustar,
Þú munt heyra
Það sem hjarta þitt myndi
Elska að segja.

Ferð getur orðið heilagur hlutur:
Gakktu úr skugga um, áður en þú ferð,
Að gefa sér tíma
Til að blessa framgöngu þína,
Til að losa hjarta þitt við kjölfestu
Svo að áttaviti sálar þinnar
Gæti beint þér að
Yfirráðasvæði andans
Þar sem þú munt uppgötva
Meira af huldu lífi þínu,
Og brýnt
Það á skilið að krefjast þín.

Megir þú ferðast á vakandi hátt,
Safnaðist skynsamlega í þinn innri jörð;
Að þú megir ekki sóa boðin
Sem bíða á leiðinni til að umbreyta þér.

Megir þú ferðast örugglega, koma endurnærður,
Og lifðu tíma þínum í burtu til fulls;
Komdu heim auðgaðra og ókeypis
Til að koma jafnvægi á gjöf daganna sem kalla á þig.

~ John O'Donohue ~