Te veel, Te snel: Waarom Het Tijd Is Dat Mensen Langzamer Gaan Leven

Journalist Elizabeth Kolbert en boeddhistische monnik Matthieu Ricard hadden beiden een groot boek in 2015. Kolberts The Sixth Extinction: An Unnatural History — winnaar van de Pulitzerprijs voor non-fictie — werpt een onverbloemde blik op de geschiedenis van uitsterven en de verschillende manieren waarop mensen het leven op aarde negatief beïnvloeden. Ricards Altruism: The Power of Compassion to Change Yourself and the World onderzoekt wereldwijde uitdagingen, zoals klimaatverandering, en betoogt dat compassie en altruïsme de sleutels zijn tot een betere toekomst. Samen voelen deze boeken – vol verdriet en hoop – als twee kanten van een medaille, elk noodzakelijk om te begrijpen wat het betekent om te leven tijdens de grootste crisis van de mensheid.

Moderator Sam Mowe sprak onlangs met Kolbert en Ricard over emotionele reacties op verontrustend milieunieuws, het belang van vertraging en de rol van kunst bij oplossingen voor het milieu.

Moderator: Elizabeth, we hebben het hier al eerder over gehad, maar The Sixth Extinction is een verwoestend boek. Was het emotioneel zwaar voor je om over deze kwesties te berichten?

Elizabeth: Nou, als je een boek begint te schrijven, heb je op een bepaald niveau wel een idee waar je aan begint. Anders zou je het niet schrijven. Dus op een bepaald niveau had ik de boodschap al opgenomen, zou ik zeggen. Het is een heel grimmige boodschap. Als je er niet door overweldigd bent, heeft het boek zijn werk niet gedaan.

Maar een van de ironieën die ik ervoer tijdens het schrijven van dit boek over hoe effectief mensen zijn in het vernietigen van het leven op de planeet, is dat ik al deze fantastische plekken bezocht en zag hoe fantastisch de wereld is. Carl Safina heeft zoiets gezegd als: "Hoe meer ik het wonder voel, hoe meer ik de tragedie voel."

Moderator: Matthieu, ik weet dat jij je ook bewust bent van de sombere feiten, maar jij wordt vaak omschreven als de gelukkigste persoon ter wereld.

Matthieu: Dat is volkomen overdreven. [Gelach]

Moderator: Toch citeert u in uw boek iemand die zegt: "Het is te laat om pessimist te zijn." Hoe kunt u optimistisch blijven te midden van verontrustend milieunieuws?

"Als er een neushoorn met volle vaart op een groep mensen afkomt, staat iedereen op en rent weg. Als je zegt: 'Er komt over 30 jaar een neushoorn aan', vragen mensen zich af: 'Wat is er aan de hand?'"

Matthieu: Het is interessant dat je deze emotionele reactie op klimaatnieuws noemt, want het probleem is juist dat het voor ons heel moeilijk is om emotioneel geraakt te worden door iets dat in de toekomst zal gebeuren. Natuurlijk komt het ergste van klimaatverandering steeds dichterbij, maar het zal niet morgen gebeuren. De reden voor deze emotionele ontkoppeling is vrij simpel: de evolutie heeft ons toegerust om te reageren op direct gevaar. Als er een neushoorn met volle vaart op een groep mensen afkomt, staat iedereen op en rent weg. Als je zegt: "Er komt over 30 jaar een neushoorn aan", zullen mensen vragen: "Wat is het probleem?"

Moderator: Ik ben geïnteresseerd in deze vraag over emotionele reacties omdat gedragswetenschappers zeggen dat mensen verlamd raken door slecht nieuws en gemotiveerd worden door positieve boodschappen. Dit vormt een uitdaging voor degenen die zich inzetten voor milieuverandering.

Matthieu: Al mijn fotografische werk draait om het tonen van de schoonheid en het wonder van de natuur – wat natuurlijk impliceert hoe ongelooflijk triest het zou zijn als alles vernietigd zou worden. We moeten inspireren. Maar we moeten ook eerlijk zijn over wat er in de toekomst gaat gebeuren als we niet al onze energie, vindingrijkheid, creativiteit, vastberadenheid en besluitvorming inzetten om deze crisis op te lossen.

Elizabeth: Ik denk dat dat ook te maken heeft met de kwestie van de boodschap. Ik hoor dat constant, dat mensen geen negatieve berichten willen horen. Tot op zekere hoogte denk ik dat dat een constructie is van onze consumentencultuur, en dat is precies het probleem. We willen geen negatieve berichten horen omdat ze geen deel uitmaken van die bevestigende cultuur waarin we leven, die ons allemaal vertelt, om McDonald's te citeren: "Je verdient een pauze vandaag", of zoiets. Dat maakt deel uit van dat hele communicatieapparaat dat is opgebouwd rond de poging om consumentisme te ondersteunen. En als dat het probleem is, dan moeten we misschien echt alle principes daarachter eens onder de loep nemen.

Bovendien klopt het idee dat mensen alleen gemotiveerd worden door goed nieuws absoluut niet. Als er iets op je afkomt – bijvoorbeeld een neushoorn – ga je aan de kant. Het is duidelijk dat we sterk gemotiveerd worden door angst, en angst heeft ons al vaak gemobiliseerd.

Matthieu: Als er oprechte angst is vanwege een reëel gevaar, is het dom om die te negeren. Wat we niet nodig hebben, is onredelijke angst of angst die zich voordoet als een soort sluimerende angst – soms staat het angstalarm af om redenen die niet gerechtvaardigd zijn. Soms is wat we angst noemen gewoon gezond verstand. Als je naar een klif zou lopen, zou je niet overmand worden door angst en emotie. Je zou gewoon besluiten dat je moet stoppen voordat je omvalt.

Moderator: Het lijkt erop dat een groot deel van de consumentencultuur waar Elizabeth het net over had, ook gedreven wordt door angst: de angst om niet genoeg te hebben of niet goed genoeg te zijn zoals je bent.

Matthieu: Ja, we moeten in staat zijn te herkennen wanneer een angst terecht is.

Moderator: Laten we het over tijdschalen hebben. Elizabeth, een van de punten die je in The Sixth Extinction naar voren brengt, is dat mensen de planeet al heel lang veranderen, alsof het in ons DNA zit. Het zal dus een uitdaging zijn om ons gedrag van de ene op de andere dag te veranderen. En, Matthieu, je hebt het over de waarde van vertragen. Er lijkt dus een spanning te bestaan ​​tussen de urgentie van het moment en het langetermijnproject om de menselijke natuur te veranderen, of in ieder geval te vertragen.

Elizabeth: Ik denk dat het idee van vertragen de kern van de zaak raakt. Voor zover we een wereldveranderende soort zijn – en ik denk dat het vrij duidelijk is dat we al heel lang met dit project bezig zijn – is wat ons helaas zo destructief maakt, ons vermogen om dingen te veranderen op een tijdschaal die vele malen sneller is dan de tijd die andere wezens kunnen ontwikkelen.

Maar er is een verschil tussen wat we deden toen we op mastodonten jaagden en wat we nu doen. Onze impact op de planeet wordt wel "de grote versnelling" genoemd. Ons bewust worden van ons vermogen om de planeet te veranderen, kan een goede zaak zijn en kan ertoe leiden dat we veel van onze activiteiten opnieuw beoordelen. Ik probeer echter nooit te zeggen: "Dingen gaan veranderen", want daar zie ik geen bewijs voor. Maar ik denk zeker dat er een mogelijkheid tot verandering is.

“Vrijwillige eenvoud blijkt een heel gelukkige manier van leven te zijn.”

Matthieu: Het is niet tegenstrijdig om te spreken van een noodgeval om te vertragen. Het is niet dat je paniekerig bent terwijl je vertraagt. Het is gewoon dat het tijd is om te vertragen. Al die termen – vertragen, eenvoud, meer doen met minder – mensen reageren erop met: "Oh, ik kan geen aardbeienijs meer eten." Ze voelen zich daar schuldig over. Maar wat ze eigenlijk missen, is die vrijwillige eenvoud die een heel gelukkige manier van leven blijkt te zijn. Er zijn heel veel goede studies die dat steeds weer aantonen. Jim Casa bestudeerde mensen met een zeer materialistische consumptiementaliteit. Hij bestudeerde 10.000 mensen gedurende 20 jaar en vergeleek hen met mensen die meer waarde hechten aan intrinsieke dingen – de kwaliteit van relaties, hun relatie met de natuur – en hij ontdekte dat mensen met een sterke consumptiementaliteit minder gelukkig zijn. Ze zoeken naar externe geneugten en vinden geen voldoening in hun relatie. Hun gezondheid is minder goed. Ze hebben minder goede vrienden. Ze maken zich minder zorgen over mondiale kwesties zoals het milieu. Ze zijn minder empathisch. Ze zijn meer geobsedeerd door schulden.

Ik denk dat we ons er dus van bewust moeten zijn dat we vreugde, geluk en voldoening kunnen vinden zonder eerst een grote iPad te kopen, dan een mini-iPad en dan weer een middelgrote iPad.

Moderator: Denkt u dat contemplatieve praktijken mensen kunnen helpen om tot dat besef te komen?

Matthieu: Voor mij betekent contemplatie het ontwikkelen van vaardigheden, innerlijke kracht en vastberadenheid om anderen beter te dienen en doelen te dienen die de moeite waard zijn. Het is als het ontwikkelen van de innerlijke kracht om met de ups en downs van het leven om te gaan en om te gaan met de tegenslagen, de pure vastberadenheid en de meelevende moed. Dus ja, ik denk dat contemplatie kan helpen bij het stellen van prioriteiten.

Moderator: Elizabeth, denk je dat spiritualiteit een rol speelt in de klimaatdiscussie of zie je het meer als een beleids- en financiële kwestie?

Elizabeth: Ik denk wel dat spiritualiteit een plaats heeft in de discussies, en dat we spiritualiteit hier heel breed opvatten in termen van bedachtzaamheid en zelfbeheersing. Het veranderen van onze energiesystemen is overduidelijk een enorme technologische uitdaging, maar ik denk dat de fout die vaak gemaakt wordt, is dat mensen denken dat we onze energiesystemen gaan veranderen en dat we dan gewoon doorgaan met leven zoals voorheen. Maar als je mensen gewoon meer energie geeft – en het kan een koolstofvrije energiebron zijn – en ze gaan die gebruiken om het regenwoud te kappen, dan heb je potentieel het ene probleem opgelost of verholpen, maar vererger je het andere. Dus hoe we deze technologieën gebruiken, maakt een enorm verschil, en ik denk niet dat we zonder enige vorm van zelfbeheersing uit deze puinhoop komen. We hebben dus enorme hoeveelheden technologie én zelfbeheersing tegelijk nodig.

Moderator: Hoe kunnen we als individu en als maatschappij een dergelijk niveau van zelfbeheersing bereiken?

Elizabeth: Nou, daar heb ik geen goed antwoord op, en ik beweer ook niet dat ik er expert in ben. Ik kan mijn drie kinderen amper in bedwang houden. Maar op dit moment is een van onze favoriete uitspraken in de VS, weet je, "the sky's the limit". Ik denk dat er mogelijkheden zijn voor verschillende sociale normen met heel verschillende waarden.

Matthieu: Er zijn veel manieren om dit te doen. Maar ja, het idee is dat we een aantal fundamentele menselijke waarden moeten cultiveren die verschillen van onze huidige levensstijl.

Moderator: Denkt u dat kunst ons kan helpen onze visie op de natuur te veranderen en onze waarden te veranderen op de manier zoals u dat beschrijft?

Elizabeth: Ik denk dat kunst potentieel een enorme rol kan spelen, en dat komt deels doordat zovelen van ons in stedelijke gebieden wonen en we niet allemaal de Amazone kunnen bezoeken. En dat zouden we eerlijk gezegd ook niet moeten doen. Dus ik denk dat het nuttig is om mensen via allerlei verschillende media te bereiken – en die onoplettendheid te doorbreken voor wat veel mensen als onaangenaam, verdrietig nieuws zouden beschouwen.

"Er is ruimte voor allerlei creatieve inspanningen en ik juich ze toe, maar ik denk dat er een probleem ontstaat als mensen een bepaalde presentatie, een kunstwerk of een discussie verwarren met actie."

Er is de geweldige uitspraak van Emily Dickinson: "Vertel de waarheid, maar vertel het een beetje scheef." Er zijn veel mensen die hieraan werken, en ik heb met verschillende kunstenaars aan dit soort dingen gewerkt. Of dit ook maar enig succes heeft in de zin van daadwerkelijk aanzetten tot actie, in plaats van dat het gewoon goede of slechte kunst is, kan ik niet echt over zeggen.

Matthieu: Ik probeer dit te doen via mijn fotografie. Ik zie het als een manier om getuige te zijn van de schoonheid van de natuur en die te delen met mensen die in steden wonen, om hen te herinneren aan de schoonheid van de wereld. Dus ik denk dat dat een belangrijke inspiratiebron kan zijn voor positieve verandering.

Moderator: Ik stel die vraag deels omdat ik soms overspoeld word met informatie. Kunst kan dan een manier zijn om je door de informatie heen te breken en je hart te verbinden met de kwesties.

Matthieu: Ja, maar ik denk dat we direct tot de kern van de zaak moeten komen en niet naïef moeten hopen dat we door naar Bach te luisteren op de een of andere manier zullen beseffen dat we hernieuwbare energie nodig hebben in plaats van fossiele brandstoffen. Ik weet niet zeker of er een al te direct verband is.

Elizabeth: Ja, daar ben ik het helemaal mee eens. Ik denk dat er ruimte is voor allerlei creatieve initiatieven, en ik juich ze toe, maar ik denk dat er een probleem ontstaat als mensen een presentatie, kunstwerk of discussie verwarren met actie. Je kunt zeggen dat ze allebei nuttig zijn, maar je kunt ze niet met elkaar verwarren.

Matthieu: Als je op een boot zit die rechtstreeks op een grote waterval afvaart, heeft het geen zin om zachte muziek te spelen.

Elizabeth: [Lacht] Precies. Of misschien wel, maar je moet jezelf er niet van overtuigen dat het je ervan weerhoudt om over de schreef te gaan.

Dit gesprek verscheen oorspronkelijk op de blog van het Garrison Institute . De missie van het Garrison Institute is om het belang van contemplatieve praktijken en spiritueel gefundeerde waarden te demonstreren en te verspreiden bij het opbouwen van duurzame bewegingen voor een gezondere, veiligere en meer meelevende wereld.