"Jika kanak-kanak Bermain Di Taman Permainan Dan Mereka bergaduh, Perkara Pertama Yang Sering Kita Lakukan Ialah Memisahkan mereka. Pemisahan Berfungsi Untuk Menghentikan pergaduhan, Tetapi Ia Tidak Berfungsi Untuk Menyelesaikan Isu Yang Merek

metodologi yang sangat intuitif dan jadi apa yang perlu kita lakukan ialah memikirkan cara untuk mengakses perkara yang kita tahu, tetapi tidak tahu yang kita tahu. Salah satu cara untuk melakukannya ialah dengan menyesuaikan diri anda dengan cerita dan melihat sama ada anda boleh menyelesaikannya sebelum mereka melakukannya.

Perkara ketiga ialah apa yang saya panggil peraturan #1 dalam penyelesaian konflik, iaitu muncul . Dan ini bermakna sebanyak mungkin daripada anda, seperti yang anda boleh bawa ke perbualan yang anda alami pada masa itu -- anda semua, dan jika ada mana-mana bahagian daripada anda yang anda tidak boleh bawa, itu adalah sejenis lampiran. Apa yang anda mahu lakukan ialah melihatnya dan melihat blok apa yang menghalang. Ini adalah satu lagi perkara, iaitu setiap kebutaan dalaman mengakibatkan sesuatu yang anda tidak boleh lihat secara luaran. Jika ada sesuatu yang anda tidak dapat lihat di dalam diri anda, anda tidak akan dapat melihatnya di luar dan begitu juga sebaliknya. Jika anda terlepas sesuatu dalam perbualan, ada sebab mengapa anda terlepasnya dan jika anda fokus padanya, jika anda benar-benar cuba memahaminya, maka anda telah menjadi lebih selaras dengan bahagian diri anda, malah personaliti, yang wujud dalam diri anda.

Pelakon yang baik mampu melakukan ini. Bertindak pada asasnya bermakna peranan yang kita lakonkan sudah wujud dalam diri kita dalam beberapa bentuk. Terdapat satu lagi bahagian untuk ini, yang hanya mengikuti jejak kecil serbuk roti yang orang tinggalkan dalam perbualan mereka. Dan saya telah menyebut sebelum ini tentang tempat di mana terdapat kedalaman atau kemuncak dalam perbualan -- seperti mana-mana kata-kata yang berkuasa, penghinaan atau tempat di mana orang ramai mendapat tenaga yang tinggi. Dan jika anda hanya mengikutinya, anda akan dapat melakukan sesuatu yang kreatif dengannya.

Terdapat satu lagi perkara tentang ini, iaitu, adalah penting untuk mempunyai sebanyak mungkin latihan yang anda boleh dapatkan, dan kemudian untuk melompat ke sana. Lompat sebelum anda melihat, jika anda mahu. Anda boleh melakukan seberapa banyak yang anda boleh mencari tetapi tiada satu pun daripada mencari yang benar-benar akan membantu anda, sebaik sahaja anda membuat lompatan. Dan untuk meletakkan diri anda dalam kedudukan yang anda tidak tahu jawapannya, tidak dapat dibayangkan mengetahui jawapannya, tiada siapa yang boleh tahu apa yang akan berlaku seterusnya, dan mengikutinya. Untuk melakukan itu, anda perlu terlebih dahulu menggilap niat dan sikap anda sendiri, supaya ia benar-benar sempurna dan bersih. Ini adalah sesuatu di mana ia hanya perlu tulen untuk anda.

Preeta: Ya, itu bagus. Saya tertanya-tanya bahawa alat untuk transformasi ini jelas merupakan alat yang telah anda bangunkan sepanjang hayat anda, dan jika anda boleh bercakap dengan apa dalam hidup anda yang membawa kepada perkembangan mereka?

Ken: Baiklah, saya akan katakan terdapat beberapa perkara. Yang pertama ialah saya perlu memberi penghargaan kepada wanita dalam hidup saya kerana mengajar saya kepentingan kecerdasan emosi. Dan saya agak ingat kali pertama di sekolah menengah rendah apabila saya menyedari bahawa perempuan tahu perkara yang saya tidak tahu. Saya berada di telefon setiap malam bercakap dengan gadis-gadis yang entah bagaimana nampaknya mempunyai pengetahuan yang mendalam. Jadi saya akan katakan daripada hubungan intim, telah datang banyak pembelajaran.

Yang kedua ialah pengalaman sosial berada dalam gerakan hak sivil, gerakan antiperang, dan gerakan pelajar pada tahun 1960-an. Saya adalah seorang peserta yang aktif dalam hal itu. Saya percaya pada nilai yang dipegang oleh semua perkara itu, tetapi apa yang saya sedar ialah ia sedikit sebanyak mengasingkan kanak-kanak di taman permainan. Anda boleh mendapatkan jarak tertentu melalui demonstrasi, konfrontasi. Jika apa yang anda mahu lakukan adalah untuk menghentikan orang yang digantung, itu satu cara untuk melakukannya. Tetapi jika anda ingin mengubah hati dan fikiran orang, anda perlu melibatkan mereka dalam perbualan.

Sumber ketiga bagi saya adalah menjadi hakim dan cuba untuk melakukan keadilan, tetapi entah bagaimana tidak dapat berbuat demikian, tidak memahami walaupun bagaimana untuk sampai ke sana kerana undang-undang sangat formal. Terdapat dua pengalaman peribadi yang saya alami. Satu tawaran daripada gabenor California pada masa itu, untuk dilantik ke Mahkamah Tinggi, dan saya terpaksa memberikan jawapannya pada hari berikutnya. Saya bingung sama ada mahu melakukan ini atau tidak. Saya mempunyai semacam mimpi kenabian malam itu. Saya bermimpi bahawa saya berada di tempat duduk sebagai hakim dan ada kanak-kanak ini yang memberi keterangan tentang beberapa jenayah yang dia lakukan dan saya menyedari dia berbohong. Dan kemudian saya melihat peguam bela, menyedari dia berbohong, melihat kepada pendakwa raya, menyedari dia berbohong, dan melihat diri saya dan melihat saya juga berbohong. Jadi saya bangun dari bangku, memegang tangan kanak-kanak itu, duduk bersamanya di atas lantai, dan berkata, "Beritahu saya apa yang berlaku. Beritahu saya siapa awak." Ia adalah mimpi yang sangat kuat dan kuat dan saya tahu saya tidak boleh melakukan ini. Jadi saya menelefon dan berkata bahawa saya tidak akan keesokan harinya. Major kedua ialah saya dilantik menjadi hakim pertama program televisyen 'Mahkamah Rakyat'. Dan kami melakukan perintis untuk program itu dalam perjalanan saya menjadi pengantara pertikaian. Saya telah melakukan beberapa pengantaraan sebagai hakim dan di sini tidak ada gunanya menilai kerana sangat jelas kepada saya bahawa 2 orang itu boleh mencapai persetujuan. Saya membawa mereka ke tempat perjanjian dan mereka teruja tetapi penerbit memecat saya kerana mereka mahu menang dan kalah -- itu adalah salah satu elemen dramatik yang penting bagi mereka!

Saya akan katakan bahagian terkuat pelajaran bagi saya ialah selepas saya menjadi orang tengah dan mula melakukan pengantaraan mangsa-pesalah juvana antara kanak-kanak yang melakukan jenayah dan mangsa mereka. Dan mereka sangat berkuasa. Pernah menjadi peguam yang mengendalikan kes jenayah kadangkala, saya tahu apa yang berlaku kepada kanak-kanak yang masuk penjara. Ini berbeza sama sekali. Tiada siapa yang masuk penjara. Orang ramai meminta maaf, mereka memberikan pembalasan dan pengembalian, dan terdapat penebusan untuk anak-anak sebagai hasilnya. Kerana mereka sampai ke tempat di mana mereka boleh membayar balik untuk apa yang telah mereka lakukan, dan mereka terpaksa melakukan itu, untuk bebas daripadanya. Mereka terpaksa menyempurnakan diri mereka. 'Membuat mangsa menjadi utuh', begitulah ungkapannya, tetapi hakikatnya, ia tidaklah seheboh tentang mangsa berbanding pelakunya, dan membantu kanak-kanak itu sampai ke tempat di mana mereka tidak perlu bersiar-siar menutupi kesalahan mereka selama-lamanya, dengan tindakan jenayah selanjutnya. Jadi itu adalah antara yang utama.

Soalan/komen daripada pemanggil lain menyusul

Carol : Mestikah orang ramai mempunyai minat yang benar dalam penyelesaian untuk pengantaraan yang berjaya berlaku?

Ken: Tidak. Inilah yang saya akan katakan, mungkin sebagai ciri ini. Hampir semua orang mahu bebas daripada konflik dan hampir tiada siapa yang mahu berkumpul untuk membincangkannya . Jadi mereka tidak perlu mempercayainya. Apa yang mereka perlu lakukan ialah bersedia untuk berkumpul dan bersedia untuk mengatakan apa yang benar untuk mereka.

Sebagai contoh, saya melakukan pengantaraan perkahwinan dan saya juga melakukan pengantaraan perceraian. Perceraian adalah tempat di mana orang baru sahaja berputus asa atau mereka telah menjadi sangat letih cuba menyelesaikan masalah, sehingga mereka tidak dapat melakukannya lagi. Satu bahagian dalam setiap cerita konflik ialah idea bahawa tiada siapa boleh berbuat apa-apa tentang perkara ini. Pengantaraan tidak mungkin berfungsi dan saya tidak boleh memberitahu anda berapa kali saya diberitahu perkara itu. Dan kadangkala, ia tidak berfungsi -- kerana pengantara mungkin tidak mempunyai kemahiran, atau kerana ia terlalu mendalam, atau kerana ia telah berlangsung terlalu lama dan orang tidak bersedia untuk berubah, atau kerana mereka tidak tahu bagaimana untuk melakukannya, atau takut untuk melakukannya. Terdapat beribu-ribu sebab yang berbeza, tetapi apa yang paling penting ialah daripada perbualan ini muncul pemahaman yang lebih mendalam, sekurang-kurangnya, mengapa kita sebenarnya tersekat, dan itu adalah satu langkah ke hadapan.

Lisa: Adakah kerja ini membantu anda dengan konflik anda sendiri dalam diri anda?

Ken: Ya Tuhan, ya! Salah satu sebab yang sangat lazat untuk pengantaraan pembelajaran ialah anda dapat berusaha sendiri. Malah, anda perlu berusaha sendiri! Kami memikirkan konflik, seperti kami memikirkan banyak perkara di dunia, sebagai luaran. Sebenarnya semua yang luaran diproses secara dalaman.

Apa yang berlaku untuk saya ialah, terutamanya dalam pengalaman saya lebih awal, akan ada tempat di mana saya akan tersekat, di mana saya tidak dapat mengetahui apa yang sedang berlaku dan akan membuat kesilapan. Anda tidak boleh melakukan kerja ini tanpa melakukan kesilapan seperti itu. Tetapi setiap satu daripada kesilapan itu adalah salah satu yang saya ambil hati dan usahakan. Kemudian ia berlaku, sudah tentu, anda sibuk bermeditasi di tempat kerja dan kemudian pulang ke rumah dan mendapati bahawa anda tidak benar-benar menjalankan ceramah anda, sepenuhnya seperti yang anda sepatutnya. Tidakkah terdapat beberapa perkara yang boleh anda lakukan dengan lebih baik dalam hubungan anda dengan orang lain? Dan jawapannya, ya, dan saya terus mengusahakannya, malah hari ini.

Mish : Mula-mula, nampaknya ada yang berjaya dalam konfrontasi dan ada yang menjauhinya -- tertanya-tanya di manakah sifat asas seseorang menentukan cara anda menangani konflik? Kedua, adakah anda merasakan terdapat hubungan langsung antara keengganan seseorang terhadap konflik dan bilangan tempat yang cedera di dalamnya?

Ken: Cantik! Pertama sekali, kita semua mempunyai komposisi kimia dan genetik yang berbeza dan mereka telah menunjukkan dengan tikus bahawa sesetengahnya lebih mengelak risiko daripada yang lain. Selain itu, terdapat apa yang dipanggil epigenetik, iaitu pengaruh persekitaran terhadap genetik -- itulah yang berlaku dalam persekitaran anda boleh mengubah ekspresi gen anda. Jadi, sebagai contoh, jika anda mempunyai tetikus jantan, yang mengalami tekanan dan tiada kaitan dengan tetikus betina di sebelah, kecuali melalui sistem udara, jadi bau yang berasal dari air kencing tetikus jantan dipindahkan ke tetikus betina. Bayi yang dilahirkan oleh tikus betina akan mempunyai tahap kortisol yang lebih tinggi, hormon tekanan, berbanding jika ada tikus jantan yang tidak mengalami tekanan. Jadi ada kecenderungan genetik, ada epigenetik dan ada pengalaman. Jadi itulah bahagian pertama -- bahawa terdapat beberapa jenis sensitiviti semula jadi yang perlu kita konflik, yang setiap daripada kita boleh perbaiki semasa kita menjalani kehidupan.

Pada soalan kedua -- semakin banyak luka yang anda alami, semakin banyak ambang kesakitan anda diubah dan semakin sensitif anda. Pendekatan saya terhadap apa yang berlaku apabila terdapat 'penderitaan bencana' ialah pengampunan -- sebagai amalan rohani dan satu bentuk penyelesaian konflik. Apa yang ada pada penghidap ini secara unik untuk mereka ialah keupayaan untuk mendedikasikan sebahagian daripada kehidupan mereka untuk memastikan tiada sesiapa yang menderita seperti yang mereka alami. Dan setiap orang yang benar-benar menderita akan serta-merta mengenali kebenaran ini. Ini adalah jalan keluar, daripada berpura-pura bahawa entah bagaimana anda boleh meneruskan hidup anda dan semuanya akan baik-baik saja. Anda telah diberikan sejenis hadiah. Ia bukan hadiah yang anda inginkan. Ia bukan hadiah yang anda akan pilih, tetapi apabila ia telah diberikan, apa yang perlu dilakukan dengannya?

Dan itu menjadi mungkin dalam penyelesaian konflik, terutamanya dengan kanak-kanak yang telah melakukan jenayah atau orang yang pernah mengalami trauma hebat dalam hidup mereka. Dengan 'Mediators beyond Borders', kami mempunyai projek di Rwanda yang menggunakan 'Trauma-Informed Mediation' kerana semua orang di Rwanda telah mengalami trauma. Dan terdapat konflik di mana orang ramai mengalami trauma semula, jadi kami menggabungkan profesional pengantaraan dan trauma, dan mengajar kedua-dua set kemahiran secara serentak. Kita perlu sangat menghormati penderitaan dan tidak menyalahkan mangsa atas apa yang telah berlaku. Tetapi setelah berkata demikian, kami juga perlu memberitahu mereka -- ada sesuatu yang anda boleh sumbangkan secara unik yang tidak dapat kami yang lain. Orang-orang yang telah melalui peperangan di Timur Tengah di mana terdapat sebuah organisasi yang dipanggil 'Pejuang Keamanan' dan ia terdiri daripada anggota Angkatan Pertahanan Israel, Hamas, Fatah, pasukan Jihad Islam -- semuanya bekas pejuang yang pernah bertempur antara satu sama lain, berkumpul untuk mengatakan bahawa kita perlu melakukan sesuatu yang berbeza. Tiada siapa yang boleh mengatakan bahawa seperti yang mereka boleh, sama seperti tiada siapa yang boleh menghasilkan keamanan di Ireland Utara, selain IRA dan Ulster Constabulary. Merekalah yang melakukannya dan kerana penderitaan dan kesakitan mereka, proses damai itu menjadi kenyataan.

Preeta: Semasa kami menutup, saya ada satu soalan -- Bagaimanakah kami, komuniti ServiceSpace yang lebih besar, boleh menyokong kerja anda?

Ken: Sebenarnya, jika kita boleh menggambarkannya sebagai kerja kita. Inilah kepercayaan saya tentang perkara ini - secara global, kita kini menghadapi masalah yang tidak lagi boleh diselesaikan menggunakan undang-undang atau kekuatan tentera atau diplomasi biasa. Kami memerlukan sesuatu yang baharu, dan saya percaya bahawa apa yang perlu kami lakukan sebagai spesies ialah memikirkan cara menyelesaikan masalah secara kolaboratif.

Mudah untuk melakukannya dengan Korea Utara. Ia sedang berlaku sekarang dengan Iran, dengan Rusia, dan saya akan mengatakan bahawa perkara yang paling penting untuk kita lakukan, adalah untuk menentang tanggapan bahawa seseorang daripada kita adalah musuh. Cara saya menyatakan perkara ini adalah seperti berikut: Semua ini adalah konflik antara mereka dan kita, tetapi kita perlu sampai ke tahap di mana kita sedar -- tiada mereka. Hanya ada kita . Apabila kita menyedarinya, kita mula bergerak ke arah dialog dan penyelesaian konflik dan komunikasi. Jadi apa sahaja yang orang lakukan, itu akan menjadi hebat. Anda boleh menyokong organisasi seperti 'Mediators beyond Borders' atau 'Partners for Democratic Change' atau 'Essential Partners', yang menjalankan kerja dialog. Bantu ubah proses politik kita ke arah penyelesaian konflik dan dialog. Jika kita boleh melakukannya, maka kita akan melakukan sesuatu yang sangat menakjubkan.