Tami Simon: Dit Programma Wordt U Aangeboden Door SoundsTrue.com. Op SoundsTrue.com Vindt U Honderden Downloadbare audio-leerprogramma's, Plus boeken, muziek, video's, Online Cursussen En evenementen. Bij SoundsTrue.com Beschouwen We Ons

Vorig jaar hadden we de eerste jaarlijkse 50/50 Dag. Die vond plaats in mei, en iedereen liet onze film 50/50 zien. We maakten coole posters over alle relevante thema's en discussiepakketten. We hadden fantastische sprekers, van Ava DuVernay tot de vrouwelijke presidenten van IJsland en Malawi. Het was een fantastische reeks sprekers en er waren 11.000 evenementen. Dit jaar is het 26 april. Ik moedig al uw luisteraars aan om zich aan te melden. Het is gratis.

Ze mogen de film 50/50 vertonen. We hebben dit jaar een nieuwe film die What If? heet en die de vraag stelt: hoe zou de wereld eruit zien als zowel gekozen functionarissen, bedrijven als de media echt een afspiegeling zouden zijn van de bevolking? Ik probeer altijd te zeggen: "Hoe zou het eruit kunnen zien? Waar zouden we naartoe kunnen gaan?" En er zullen fantastische sprekers zijn, en ik denk dat er al 23.000 groepen zijn ingeschreven.

Mensen kunnen het op hun werk, op school, in hun vergaderruimte tijdens de lunch, thuis. Maar we denken dat het echt waardevol is als mensen wereldwijd op dezelfde dag over hetzelfde onderwerp praten. Je kunt het op elk moment van de dag doen, maar je kunt dan wel live meeluisteren met deze geweldige sprekers. Het is een zeer spannende dag om te praten over een onderwerp dat, zoals we nu weten, veel aandacht krijgt rond gendergelijkheid binnen de Me Too-beweging. Het is een complex onderwerp en we willen een ruimte creëren voor mannen én vrouwen.

We noemen het niet "Vrouwen 50/50 Dag". Voor ons is het een zaak van iedereen. En we creëren een heel spannend kader voor een zinvol en belangrijk gesprek. Onze films bevatten veel humor en we proberen het thema zo toegankelijk en onderhoudend mogelijk te maken, omdat het uit veel onderdelen bestaat. Een van de meest opwindende dingen die deze week gebeurde, is dat de directeur van alle openbare scholen in Californië zojuist een e-mail heeft gestuurd naar alle schooldirecteuren die een school in Californië leiden om een ​​50/50 Dag-evenement te organiseren, van groep 1 tot en met de middelbare school. Dat is zo belangrijk voor ons, omdat we weten dat dit allemaal al zo jong moet beginnen, deze heroriëntatie en educatie. We zijn daar dus erg enthousiast over.

TS: Ik denk dat gendergelijkheid een belangrijk thema is voor veel mensen. Als je zegt: "Ja, we staan ​​er vandaag de dag veel beter voor wat betreft de empowerment van vrouwen dan 100 jaar geleden", dan zullen mensen zeggen: "Ja. Dat klopt, en we hebben nog een lange weg te gaan."

TSh: Absoluut. Ja.

TS: Als je je voorstelt hoe lang het nog gaat en hoe individuen daarin een verschil kunnen maken, wat zie je dan in jouw visie op wat als?

TSh: Ja. Een paar dingen, ja. Ik ben ongeduldig, zoals ik je al vertelde. Dus ja, we hebben een lange weg afgelegd, maar ik ben erg ongeduldig om hier te komen. Ik kijk naar landen zoals IJsland, die het bij wet hebben vastgelegd dat vrouwen gelijk betaald krijgen. Ik wil dat. Ik wil dat hier. Dat betekent dat we meer vrouwen nodig hebben die zich kandidaat stellen en verkiezingen winnen, en er zijn veel niveaus van wat je net vroeg.

Maar wat ik denk dat ik ga zeggen, is dat we dit jaar voor 50/50 Day vooral actiebeloftes hebben die we iedereen vragen te maken. We maken een hele coole tool op het web waarmee je... we laten je kiezen waar je naartoe gaat, want als individu, ik run een bedrijf, ik ben manager, ik ben thuisblijfmoeder, waar je ook naartoe gaat. We geven je vijf specifieke dingen die je kunt doen. Want iedereen kan een verschil maken in dit probleem, van groot tot klein.

Als je een bedrijf leidt, kun je zeggen: "Ja, ik wil dat mijn bestuur voor 50 procent uit vrouwen bestaat." Maar er zijn zoveel kleinere dingen die iedereen kan doen, en die gaan we op een rijtje zetten. We laten mensen beloftes doen, zetten die op sociale media en nemen vervolgens contact met ze op. Dus elke drie maanden bieden we hulpmiddelen om mensen te helpen hun beloftes na te komen, en als ze vastlopen, hulpmiddelen om ze te helpen.

Natuurlijk zal het ons ook veel onderzoek hierover opleveren. Dus ja, ik ben het met je eens. We zijn gekomen... Ik denk dat ik het fijn vind om het gevoel te hebben dat we een lange weg hebben afgelegd, om dat momentum in mijn rug te voelen dat ons de kracht en de macht geeft om er helemaal voor te gaan. Ik wil gendergelijkheid, ik wil dat vrouwen hetzelfde betaald krijgen. Ik wil dat ze dezelfde waarde krijgen. Ik wil gelijke vertegenwoordiging in films, bij het maken van films, op televisie. Ik wil gelijke vertegenwoordiging in de geschiedenisboeken. Ik wil het allemaal.

Als je mijn film 50/50 ziet, weet je hoe sterk ik erover denk en hoe die door een 10.000-jarige geschiedenis van feminisme heen is gegaan, en hoe ik elke feministische golf heb overleefd. De golf waarin we ons nu bevinden, gaat vooral over intersectionaliteit, een onderwerp waar ik enorm in geïnteresseerd ben, namelijk onderlinge afhankelijkheid en verbondenheid. Al deze kwesties zijn met elkaar verbonden. Hoe kunnen we ons daarvan bewust zijn en bijdragen aan de vooruitgang, zodat we bereiken waar we willen zijn? Een samenleving waarin iedereen gewaardeerd wordt om zijn of haar bijdrage en iedereen gelijke kansen heeft.

TS: Wat bedoel je met intersectionaliteit?

TSh: Nou, het is een woord dat veel gebruikt wordt. Het is al een tijdje geleden geïntroduceerd, maar je hoort het nog vaak als je in de vrouwenwereld zit. Maar het gaat over onderwerpen die elkaar kruisen, de kruising van ras en gender, en alle onderwerpen die je echt nodig hebt... Als je naar onze poster kijkt, als je naar 50-50day.org gaat, waar je je kunt aanmelden, zie je onze poster met... weet je nog dat ik je vertelde over de 24 karaktersterktes?

TS: Ja.

TSh: Nou, we hebben ongeveer 24 cirkels die te maken hebben met wat er nodig is om gendergelijkheid te bereiken die beter is voor iedereen. Veel mensen praten over loongelijkheid, nou, dat is één cirkel. De Me Too gaat over veiligheid en geweld. Dat is één cirkel. Maar als je daarop verder gaat, hebben we vijf kolommen: economie, politiek, identiteit, cultuur en thuis. Daarbinnen zijn er al deze kruisende thema's, van loongelijkheid tot wetten en rechtvaardigheid, tot politiek leiderschap, tot media en technologie, tot veiligheid en geweld, tot onbetaald huishoudelijk werk, tot gendernormen, tot ouderschap.

Er zitten zoveel aspecten aan vast. Wat echt spannend is, is dat mensen deze posters vorig jaar kregen en ze het hele jaar door in hun koffiekamer laten hangen. Ik heb er zelf ook een op mijn koelkast hangen, en het is gewoon goed om te kunnen nadenken over de intersectionaliteit van de vele kwesties die verband houden met dit grotere probleem van gendergelijkheid.

TS: Hoe ben je op het idee gekomen voor de 50/50 Day-film, het onderwerp waarop jij je wilde richten? Tiffany, hoe ben je daarop gekomen?

TSh: Nou, een paar dingen. Ik voelde me echt bevoorrecht, mijn moeder, een echte feminist. Ze was bezig met haar proefschrift toen ik opgroeide over succesvolle vrouwen en hun vrouwelijke mentoren. Ik groeide met haar op, en daarna groeide ik op met een vader die schreef over godinnencultuur en het patriarchaat, en hoe vrouwen weer aan de macht komen. Ik voelde me als vrouw ongelooflijk krachtig.

Dan ga je de echte wereld in en besef je hoeveel vrouwen zich niet zo voelen en niet zo behandeld worden. Toen ik de Webby Awards organiseerde, was ik een van de weinige vrouwen in de techwereld, en eerlijk gezegd heb ik dat nooit als een probleem ervaren, maar ik voelde een morele verplichting om ruimte te maken voor meer vrouwen om zich zo te voelen.

Toen sprak ik op een conferentie en ontmoette ik een vrouw genaamd Laura Liswood. We stonden backstage en ik heb het gevoel dat ik mijn feministische theorie ken, en ik ken mijn geschiedenis rond vrouwenrechten en zo. Ik vroeg haar wat ze voor de kost deed, en ze zei: "Nou, ik roep vrouwelijke presidenten en premiers bijeen via de Verenigde Naties." Ik zei: "Wauw. Dat is geweldig. Hoe lang doe je dat al?" En ze zei: "Ongeveer 20 jaar." Ik zei: "Nou, hoeveel waren er 20 jaar geleden?" en dacht dat er misschien, ik weet het niet, misschien een paar waren, denkend aan Indira Gandhi en Thatcher. Ze zei: "O, er waren er 15, 20 jaar geleden." Ik zei: "Wauw. Hoeveel zijn er nu?" En weer dacht ik dat dat aantal niet veel groter was. Ze zei: "O, er zijn er 50 geweest." Mijn mond viel open. Ik kon niet geloven dat het er zoveel waren geweest. Vervolgens heb ik die vraag aan iedereen die ik kende gesteld, maar niemand kwam ook maar in de buurt van het antwoord.

We hebben het over mensen die feministische organisaties leidden, CEO's van grote bedrijven. Niemand wist het antwoord. Ik dacht: "Wauw. We vertellen al zo lang een verhaal over schaarste, misschien moeten we een verhaal over overvloed opnieuw vertellen." Dat bracht me op het pad van 10.000 jaar terug in de tijd, om het ware verhaal over vrouwen aan de macht te herschrijven, en wat er nodig is voor een meer genderevenwichtige wereld. Dus maakte ik die film 50/50 . Ik wil je nu vertellen dat dat aantal 70 gekozen presidenten en premiers is, ook al hebben we er in ons land geen één gehad.

Dat inspireerde me om de film te maken, om te heroverwegen wat we weten en welke verhalen we onszelf vertellen, en dat we meer vanuit een positie van kracht moeten komen in plaats van vanuit schaarste. Zoals ik al zei, de film kwam een ​​paar weken voor de verkiezingen uit, en ik was zo gefrustreerd door de verkiezingen dat ik dacht: "Ik ga mijn frustratie kanaliseren in een wereldwijde dag voor gendergelijkheid."

TS: Wat is het totale aantal presidenten en premiers wereldwijd, als je het weet? Als we er nu 70 hebben, wat is er dan nodig om 50/50 te krijgen?

TSh: Het is nog steeds zo'n 15%. Het is zeker geen 50/50, maar het is veel meer dan ik dacht.

TS: Ja.

TSh: Dus ik bedoel, nee. Dat is altijd het goede getal. Je wilt beide. Maar het feit dat niemand het eerste getal überhaupt wist.

TS: Zeker. Zeker.

TSh: Niemand deed dat. Ik denk dat het erom gaat onze geschiedenis te kennen, en veel geschiedenisboeken hebben het niet genoeg over vrouwen, toch? Geschiedenisboeken worden meestal door mannen geschreven. Dus het is gewoon een herschrijving van het verhaal, maar dan op een bredere manier. Ik ben erg enthousiast over deze verkiezingen. Dit is voor mij geen partijpolitieke kwestie. Het is een zaak van iedereen. Er doen meer vrouwen mee dan ooit, en je krijgt meer vrouwen in het openbaar, en meer mensen uit ondervertegenwoordigde groepen, je krijgt meer diverse perspectieven, je krijgt betere oplossingen. En je krijgt meer wetten die al deze ideeën over gelijkheid ondersteunen, zoals in IJsland.

TS: Je hebt een paar keer gezegd hoe belangrijk het is om terug te kijken naar onze 10.000 jaar oude geschiedenis, naar een tijd waarin de godin werd aanbeden en vrouwen werden gerespecteerd, en dat we – om jouw woorden te gebruiken – teruggaan naar waar we 10.000 jaar geleden waren. Weet je, ik weet dat sommige mensen die versie van de geschiedenis niet geloven. Ze zeggen dan: "Echt? Was er ooit zo'n tijd?"

TSh: Ja. Nou, luister. Ik ben opgegroeid met een vader die veel schreef over... zijn grote vraag was, hij reisde door heel Europa, en wat hem ertoe aanzette het boek ' Het alfabet versus de godin' te schrijven, was hoe het kon dat er over de hele wereld godinnenculturen bestonden, en wat was dan de gebeurtenis die steeds maar bleef gebeuren waardoor het patriarchaat ontstond? Wat is er door de geschiedenis heen gebeurd? Eerst werden vrouwen vereerd, en toen kwam het patriarchaat, en alle mannelijke goden.

Wat hij door de geschiedenis heen zag, was dat wanneer geletterdheid werd geïntroduceerd, dat de geest van mensen leek te herprogrammeren naar een soort linkerhersenhelft – hij weet dat het veel genuanceerder is dan een linker- en rechterhersenhelft – maar ook de samenleving een beetje herprogrammeerde naar een patriarchalere samenleving. En met de komst van beelden die we zien met elektromagnetisme, en met televisie, film en internet, zien we dat vrouwen weer in opkomst zijn.

Hij schreef er een New York Times- bestseller over, getiteld 'Het alfabet versus de godin'. Dit zijn de verhalen waarmee ik ben opgegroeid, dus je kunt het geloven of niet, maar persoonlijk zijn er zeker overblijfselen van godinnen. Veel culturen, en ook in de indianenculturen, komen nog steeds sterke vrouwen voor in de adventsverhalen. Persoonlijk denk ik, ik ben opgegroeid met al die patriarchale verhalen. Ik denk veel liever dat vrouwen godinnen zijn, omdat ik, net als de verhalen in het jodendom, me persoonlijk altijd heb afgeschrikt omdat ze zo patriarchaal waren. Ik ben cultureel Joods, maar die verhalen spreken me niet aan.

TS: Een van de dingen die ik voel in dit gesprek, en ik wil je karaktersterkte hier bewonderen, is een karaktersterkte van enorme creativiteit, Tiffany, die je hebt. En daaronder ook de liefde die ik voel om van dienst te zijn. Ik zou het geweldig vinden als je met iemand zou praten die die liefde voelt, die drang om van dienst te zijn, maar die nog niet de slimme en creatieve manieren heeft ontdekt die jij hebt, namelijk een beweging op internet opzetten en filmmaker zijn. Maar die wel de drang heeft om op de een of andere manier onze collectieve evolutie te dienen.

TSh: Mm. Nou, er is een poster die we hebben gemaakt voor de film 30000 Days , die ik iedereen die luistert zou aanraden. Die is op dit moment op zoek naar zijn of haar doel, en dat is volgens mij waar je het over hebt. Er is een heel spannend moment. We hebben de poster met karaktersterktes, die gebaseerd is op de Positieve Psychologie Beweging, dus de 24 karaktersterktes. In deze film over het vinden van betekenis en doel, hebben we op één deel van het scherm de karaktersterktes geplaatst. Aan de andere kant van het scherm hebben we een soort poster geplaatst, als je wilt, over kwesties, of het nu het milieu, onderwijs, rechtvaardigheid of wat dan ook was.

We hebben ze zo geplaatst dat ze bijna naar de horizon zijn gekanteld. Wat we zeiden is: "Als je je sterke punten kunt koppelen aan waar je het meest gepassioneerd over bent, het onderwerp waar je het meest enthousiast over bent, dan vind je je doel." Deze visualisatie, als je 30.000 Dagen bekijkt, staat midden in de film. Het is heel spannend om naar te kijken. Want als je het nog niet hebt gevonden, is het een geweldige manier om erover na te denken: kijk naar je sterke punten, identificeer je sterke punten, bekijk die problemen, identificeer wat je het meest interesseert en bedenk hoe je die draad ertussen kunt maken en verbinden.

Het is echt spannend als je iemand zo'n moment ziet beleven, of ziet hoe hij of zij werk kan laten verdwijnen. Het is hun passie, het voelt niet als werk. Ik voel me enorm bevoorrecht, echt waar. Ik ben zo dankbaar dat ik zo veel van mijn werk houd dat ik 's ochtends met plezier mijn bed uit kom, en ik wil mensen helpen dat te vinden. Die film was echt mijn poging... nou ja, eigenlijk als een bouwsteen. De wetenschap van karakter draait om het echt proberen na te denken over wie je bent en die te analyseren om je sterke punten te identificeren en waar je aan wilt werken.

Dan gaat het bij 30.000 Dagen vooral om de vraag: hoe kun je die sterke punten inzetten voor de zaken die jij belangrijk vindt?

TS: Mm-hmm (bevestigend). Prachtig. En nu, Tiffany, wil ik het ten slotte even hebben over de toekomst van technologie vanuit jouw positieve perspectief. We horen zoveel over de negatieve manieren waarop technologie ons in een ADHD-cultuur heeft veranderd, ons IQ heeft verlaagd en ons gek heeft gemaakt. Ik denk dat veel mensen jouw technologie-sjabbat kunnen waarderen. Tegelijkertijd heb je, denk ik, een behoorlijk positieve visie op de mogelijkheden van technologie als instrument voor onze collectieve evolutie.

TSh: Het zit zo. Ik ben het helemaal eens met Marshall McLuhans visie op technologie, dat het een verlengstuk van onszelf is. Het is niet dit "andere ding", het is wat we zelf gecreëerd hebben. Technologie is dus wij, en we zijn goed, slecht en alles daartussenin. Maar als we blijven streven naar een beter zelf, geloof ik uiteindelijk dat we hier doorheen zullen worstelen en dat het voor goede doeleinden gebruikt zal worden. Deze strijd zal er altijd zijn, want dat is de menselijke strijd.

Ik zal je dit ene voorval vertellen dat me onlangs overkwam en dat mijn liefde voor technologie weer helemaal terugbracht. Mijn familieverhaal, waarmee we zijn opgegroeid, is dat de familie van mijn grootvader, hij was de enige die uit Odessa ontsnapte, en de rest stierf in de Holocaust. Dat was ons verhaal. Ik ben zelfs in 1988 naar de Sovjet-Unie gegaan om te praten over personal computers en het zoeken naar delen van mijn familie die ik nooit heb gevonden.

En toen, over naar het moment, overleed mijn vader. Dit was zijn vader, van wie ik zei dat hij de enige was die was ontsnapt. We krijgen een e-mail, mijn broer krijgt een e-mail van iemand in Zuid-Afrika. Ik heb een ongewone achternaam. Die komt niet vaak voor. Het is Shlain zonder een C. We kennen alleen onze eigen familie Shlains. Via internet, via een LinkedIn-bericht, krijgt mijn broer een e-mail: "Ik denk dat we familie zijn."

Om een ​​heel lang en mooi verhaal kort te maken: ik ben vorige week met mijn zus teruggekomen uit Zuid-Afrika, waar we de 80e verjaardag hebben gevierd van een fantastische nieuwe verwant genaamd Avroy Shlain. Mijn vader zou dit jaar 80 zijn geworden. Er is die ongelooflijke familie Shlain die we nog nooit hebben ontmoet. Ik hoor zoveel verhalen over mensen die via 23andMe en Ancestry.com met elkaar in contact zijn gekomen, terwijl ze door de Holocaust of wat dan ook van elkaar waren gescheiden, en nu weer herenigd worden.

Ook op 23andMe ontdekte ik onlangs dat ik 0,001% Native American ben. Ik weet niet hoe dat mogelijk is, maar ik vond het geweldig om te weten. Elke dag zijn er dingen die me doen stilstaan ​​en zeggen: "Wauw, kijk eens wat dit hulpmiddel dat wij als mensen hebben gecreëerd, doet." En dan, aan dezelfde kant, zeg ik: "Kijk eens wat er net met onze verkiezingen is gebeurd. O mijn god." We moeten erover praten. We moeten ermee worstelen. We moeten manieren vinden om ervoor te zorgen dat het ons leven niet overspoelt. We moeten de nodige discussie voeren en nadenken over wat dit ding is dat we hebben gecreëerd? En hoe we het ten goede en niet ten kwade kunnen gebruiken?

TS: Nou, het is interessant. Als je deze opmerking maakt, zie ik het als een deel van ons. Ik merk dat dat het gesprek echt verandert, in plaats van naar de instrumenten te kijken, of het nu onze iPhone, computers of wat dan ook is, als iets buiten ons. Oh, het is een deel van ons.

TSh: Ja. Wij zijn het. Dan stop je... het is eigenlijk veel meer, je hebt er meer invloed op. Als je zegt: "Oh, het is technologie die iets met ons doet." Het is alsof je er niet verantwoordelijk voor bent... iets doet iets met jou, in tegenstelling tot: dit zijn wij. Wij creëren deze tools. Het is veel krachtiger om te zeggen: "Oh, ik ga mijn schermen één dag per week uitzetten." Of: "Dit ding bezit me niet. Het is mij. Ik kan opstaan ​​en grenzen stellen, en weten wanneer het goed voelt en wanneer niet."

Ik denk dat het echt, opnieuw, een herkadering is naar een krachtigere plek in plaats van dit ding dat ons overneemt. Weet je, mijn man is hoogleraar robotica, en er is veel angst. Er zijn al die artikelen: "Robots gaan de mens overnemen. Ze gaan elke baan afschaffen." Hij is de enige die zegt: "Eigenlijk niet. Dat gaat niet gebeuren. Ik bestudeer robotica al meer dan 35 jaar. Het zal helpen versterken wat we doen, maar niets zal het mens-zijn vervangen."

De kwaliteiten, zoals empathie, initiatief nemen en interdisciplinair denken. We hebben er samen een film over gemaakt, genaamd The Adaptable Mind. Het was een film van 10 minuten die werd vertoond op Character Day, en die daar grotendeels over ging. Er is zoveel angst voor robots, een soort innerlijke angst dat we niet nodig zullen zijn. Nogmaals, als we onthouden hoe ongelooflijk mensen zijn en welke vaardigheden ons menselijk maken, zullen machines dat nooit vervangen.

TS: Tiffany, welke vragen stel je nu?

TSh: Onlangs werd me gevraagd om na te denken over mijn toekomstvisie, en ik dacht er veel over na dat we meer toekomstvisies nodig hebben. We hebben meer "wat als"-scenario's nodig. We moeten ons meer laten zien wat de potentie zou kunnen zijn. Ik denk dat we veel tijd besteden aan het afbreken van dingen. Daar denk ik over na. Dan stel ik de vraag: ik vertelde je dat ik bezig ben met een boek over de tech-sjabbat. Ik heb vroeger gerookt. Daar ben ik niet trots op, maar ik deed het om in opstand te komen tegen mijn artsenfamilie. Ik deed het toen ik in de twintig was. In de tijd dat ik rookte, rookte iedereen.

Rond de tijd dat ik stopte, was het de eerste keer, tenminste in Californië, dat de wet het roken in bars verbood. En dat was een van de leukste aspecten van roken, het sociale aspect. Als ik er nu over nadenk, zie je in Amerika bijna niemand roken. Dat is een enorme, enorme gedragsverandering. Ik bedoel, artsen rookten vroeger. Je kon roken in vliegtuigen en in bioscopen, en nu is het echt veranderd. Dat geeft me dus hoop wat betreft schermgebruik.

Ik vergelijk het gedragsaspect ervan. Natuurlijk heeft technologie grote voordelen voor ons. Maar het gaat erom dat we op een gezondere manier samenleven. Ik denk daar veel over na terwijl ik dit boek schrijf over het veranderen van onze manier van doen, en kunnen we praktijken creëren waarin we grenzen stellen aan technologie?

TS: Oké, Tiffany. En voor mensen die willen meedoen aan 50/50 Day, of Character Day later dit jaar, hoe komen ze dan aan de details?

TSh: Je kunt naar Letitripple.org gaan, de naam van mijn filmstudio in San Francisco, en daar vind je links naar beide sites. Aanmelden kost maar een paar minuten en dan maak je ineens deel uit van onze community waar we deze twee wereldwijde dagen vieren. Het is erg leuk en ik zou het geweldig vinden als al je luisteraars meedoen, want hoe meer mensen meedoen, hoe krachtiger het wordt.

TS: Letitripple.org. Dat is een prachtige naam. Heel erg bedankt voor je mooie hart en je geweldige werk.

TSh: Oh, bedankt dat je me hebt uitgenodigd, Tami. Ik hou van alle mensen met wie je praat, en van je stem in de wereld. Dus, heel erg bedankt dat je me hebt uitgenodigd.

TS: Tiffany Shlain, zij is een activistische filmmaker. Zo beschrijf ik haar. Ze heeft 50/50 Day bedacht, dat plaatsvindt op 26 april 2018. Ga naar letitripple.org voor meer informatie.

Soundtrue.com: vele stemmen, één reis. Bedankt voor het luisteren.