Nasiona Naszych przodków, Nasiona życia

(język odżibwejski)

Bardzo dziękuję za zaszczyt bycia tutaj. Mówię wam, że pochodzę z Białej Ziemi, z północy, z mojego rezerwatu. Nazywam was moimi krewnymi. Chciałem tak zacząć, ponieważ pomyślałem o tym, o czym będę z wami dziś wieczorem mówić, czyli o tym, że jedzenie pochodzi od naszych krewnych. Niezależnie od tego, czy mają skrzydła, płetwy, czy korzenie – i tak właśnie postrzegamy jedzenie.

Jedzenie ma swoją kulturę. Ma swoją historię. Ma swoje historie, ma swoje relacje, które łączą nas z jedzeniem. Jedzenie to coś więcej niż tylko coś, co kupujesz w sklepie. Coś, co po prostu nie ma na sobie żadnej pieczęci.

W naszej społeczności, jak dawno temu powiedzieli nam prorocy, plemię Anishinabe żyło na wschodnim wybrzeżu. Jesteśmy spokrewnieni z tymi ludźmi, z Wampanoagami i innymi. Nasi prorocy pouczyli nas, że powinniśmy podążać za muszlą, która pojawiła się na niebie. I podążając za nią, dotrzemy do miejsca, gdzie jedzenie rośnie na wodzie. A tym jedzeniem, które rośnie na wodzie, jest minoman, czyli dziki ryż.

Stwórca nakazał nam więc przenieść się tutaj, Oma Aking, do tego miejsca. A nasz dziki ryż, nasz minoman, jest naszym najświętszym pokarmem. To pokarm, który jako pierwszy podaje się dziecku, gdy może jeść stały pokarm, i ostatni przed przejściem do świata duchów. [Niejasne] wiele naszych uczt i ceremonii, i to jest dla nas bardzo ważne.

A jak wiecie, długo i ciężko walczyliśmy, aby zachować nasz ryż i zachować jego jakość. To zdjęcie przedstawia Nokomis i Nanaboozhoo. To nasze istoty duchowe, od których pochodzimy i które wytwarzają dziki ryż. To jest moja dzisiejsza społeczność.

Robimy praktycznie to samo, co robiliśmy przez tysiąc lat. Teraz mamy aluminiowe canoe zamiast kory brzozowej. Trudno dziś zdobyć drzewa tej wielkości, ale nadal uprawiamy ryż. A potem nadchodzi miesiąc zwany Manoominike Giizis, Księżyc Dzikiego Ryżu, od sierpnia do września, kiedy nasi ludzie wypływają na jeziora. Czujemy ogromną radość, kiedy wypływamy tam z dwoma kijami i canoe. Wypływamy i zbieramy ryż. Czasami jest wysoki, niski, gruby, chudy, wygląda jak szczotka do butelek albo wygląda jak punk.

Jest różnorodnie. I właśnie dlatego możemy to utrzymać. Bo kiedy wieje wiatr, zdmuchuje część ryżu. Nie zdmuchuje całego. Jest w tym ogromna różnorodność. Nadal prażymy go w ten sam sposób nad ogniem. Możesz tańczyć na ryżu w nowych mokasynach. Robimy praktycznie to samo od lat i to definiuje nas jako lud Anishinabe.

Nasza historia relacji z jedzeniem jest podobna do relacji innych ludzi z jedzeniem. To Jerry Kononue z Wielkiej Wyspy Hawaje. To kalo, czyli taro. Na Hawajach występuje około 80 odmian taro. Traktują je jako część swojej kosmogenezy.

Nigdy nie słyszałem tego słowa, dopóki tam nie byłem. A oni powiedzieli, że w ich regionalnych opowieściach i ich pierwotnych istotach, niebo i gwiazdy miały dziecko, a pierwszym urodzonym dzieckiem był syn o imieniu Callow. Urodził się martwy i pochowali to dziecko. A potem matka płakała, a kiedy płakała, z tego dziecka i z ziemi wyłonił się Callow, czyli taro.

Jako że najstarszym martwo urodzonym dzieckiem był Kane, czyli Hawajczyk. Dlatego uważają taro za swojego starszego brata. Nic więc dziwnego, że oni, podobnie jak Odżibwejowie, jak zapewne wiecie, walczyli z inżynierią genetyczną naszego dzikiego ryżu, a także z patentowaniem go. Nie zdziwi was również fakt, że rdzenni Hawajczycy również walczyli z inżynierią genetyczną swojej kosmogenealogii.

Ich starszego krewnego. I walczyli z patentowaniem. Lubię nazywać to obrazem: biali mężczyźni nie potrafią tańczyć. I to ma coś wspólnego z tym, co robią ci ludzie – to jak haka. Wzywają swoich przodków w swoim tańcu, aby wystąpili naprzód. I pomogli im stawić czoła wrogowi. W tym przypadku inżynierii genetycznej. Na Uniwersytecie Hawajskim. I stają naprzeciwko grupy białych facetów w garniturach na Uniwersytecie Hawajskim. Prawdopodobnie trochę zaniepokojeni przybyciem Hawajczyków tutaj. I w tym przypadku Hawajczycy ich pokonali, zarówno w kwestii patentowania, patenty zostały podarte na tym spotkaniu. Na samym jedzeniu. A poza tym na Hawajach obowiązuje zakaz inżynierii genetycznej taro.

Jedno z pierwszych i jedynych miejsc w kraju, gdzie utrzymano taki zakaz. Jednak nasi ludzie bardzo troszczą się o naszych bliskich i naszą odpowiedzialność za ich utrzymanie. Podobną historię opowiada lud Maorysów z Aotearoa, znanego również jako Nowa Zelandia.

Nie jestem pewien, co w tym nowego, ale tak czy inaczej. Mają tam ziemniaka o nazwie „Peru Peru”.

który ma najwyższy poziom genetyki andyjskiej wśród wszystkich ziemniaków na Pacyfiku.

Andyjskie, czyli pochodzące z Ameryki Południowej.

Tysiące lat temu żeglarze Maorysi przybyli do Ameryki Południowej

i przyniosłem tego ziemniaka z powrotem

przed jakąkolwiek ropą naftową, Kapitanem Cookiem czy kimkolwiek innym.

Mieli tego ziemniaka. I uprawiali tego ziemniaka.

I tak jak sobie wyobrażasz, kiedy uniwersytety w Nowej Zelandii

chciał zmodyfikować genetycznie te ziemniaki

znów stanęli twarzą w twarz z Maorysami, którzy powiedzieli:

„Uważamy, że to nie jest dobry pomysł.

Nie chcemy, żebyś tego robił i będziemy ci się sprzeciwiać.

I wygrali. Nie ma tam genetycznie modyfikowanych ziemniaków.

Dzięki temu udało im się nawiązać na nowo kontakty z ludem Ajmara zamieszkującym tereny Peru.

Którzy podziękowali im również za ochronę ich świętego pożywienia.

Więc te historie są problemami o zasięgu globalnym

o wyzwaniach, z jakimi mierzą się nasi bliscy.

Czy jest to inżynieria genetyczna, czy patentowanie.

Być może bardziej widocznym problemem, z którym się mierzymy, jest w rzeczywistości,

wyginięcie gatunków żywności samej w sobie.

Przez ostatnie 100 lat widzieliście to,

75% spadek bioróżnorodności rolniczej.

To znaczy gatunki nasion, warzyw, rzeczy pospolitych

które istniały 100 lat temu, nie istnieją dziś.

Wiele z nich wyginęło, zarówno w Kanadzie, jak i w Stanach Zjednoczonych,

lub na skalę światową.

I coraz częściej widać, że dzisiaj, na przykład,

zdecydowana większość kukurydzy uprawianej tutaj w tym kraju,

ma jednego przodka genetycznego.

To jest coś odrobinę przerażającego.

Ponadto obserwujemy większą koncentrację

coraz mniej osób jest właścicielami tych nasion.

To ma poważne konsekwencje dla naszych obywateli.

Moja społeczność, Rezerwat White Earth w północnej Minnesocie,

w naszym rezerwacie jedna trzecia populacji

objętych opieką Indian Health Service cierpi na cukrzycę.

Cukrzyca jest spowodowana szybką przemianą

od żywności tradycyjnej do żywności przemysłowej.

I coraz częściej dzieje się tak w całym kraju

gdzie choroby związane z dietą stają się dominującymi źródłami

złego stanu zdrowia w tym kraju.

Ma ogromny wpływ na zdrowie,

ta utrata dostępu do naszej tradycyjnej żywności

bo dziś mówią, że,

„Zdecydowaną większość kalorii dostarcza nam mniej niż 30 rodzajów produktów spożywczych”.

Koncentracja w coraz mniejszej liczbie,

i wiele z nich, oczywiście, jest samo w sobie dość tłustych.

Następnie jest kwestia ekonomiczna.

Można na to spojrzeć na kilka sposobów.

Po pierwsze, koncentracja własności nasion w rękach kilku korporacji.

Coraz częściej rolnicy posiadający te nasiona

i posiadał dziedzictwo kulturowe, prawa, relacje,

a bogactwo samo w sobie jest tego pozbawione

poprzez patentowanie praw i zwiększanie własności.

Około siedmiu korporacji kontroluje niemal wszystkie nasiona

które są dostępne komercyjnie na świecie, tak.

Jednak w naszych własnych społecznościach stanowi to problem sam w sobie.

Moja rezerwacja, wiesz, nasi ludzie Odżibwejowie

do niedawna całkowicie samowystarczalni, jeśli chodzi o jedzenie.

To znaczy przed 100 laty

byliśmy najdalej na północ wysuniętym producentem kukurydzy na świecie.

Pchamy kukurydzę 100 mil na północ od Winnepeg.

Wiele odmian, wiele źródeł.

Syrop klonowy? To było u nas na długo przed ciocią Jemimą, wiesz?

Wszystkie te potrawy, które mieliśmy w naszej społeczności, tak?

Ale dzisiaj nie produkujemy większości tych produktów.

No więc, moja rezerwacja jest dotknięta sporą nędzą, rozumiesz?

Jak wiele innych rezerwatów indiańskich.

Okazuje się, że wydajemy około ośmiu milionów dolarów rocznie na żywność,

i z tego wydaliśmy siedem milionów dolarów — w ten sposób! —

poza rezerwacją, zakupiono Walmart, Food Service of America, Cisco itp.

Jeśli się temu przyjrzeć, to jest to prawie —

a to, co kupujemy w rezerwacie, kończy się na tym, że kupujesz tylko trochę

to jest w sklepach spożywczych i co zdecydowana większość

sklepów spożywczych sprzedaje się tam śmieciowe jedzenie.

Wiesz, dobre jedzenie jest niedostępne.

W tym ujęciu gospodarka żywnościowa stanowi około jedną czwartą gospodarki naszej plemienia.

Które marnuje się w różnych źródłach,

coś, co mogłoby być źródłem bogactwa dla naszej społeczności.

Nie wiem, jak zmierzyć kulturę żałoby

związane z utratą najstarszych odmian.

Nie wiem jaka jest ta cena.

Ale wiem, że to, co stało się z naszymi narodami, jest znaczące.

Ale to nie jest jedyne, co dzieje się z naszą społecznością.

Tak będzie wyglądała przyszłość nas wszystkich.

Ponieważ dzisiaj siedzimy w Minneapolis, a na zewnątrz jest 100 stopni.

To właśnie zmiany klimatyczne mają tu miejsce.

W niektórych częściach kraju wystąpiły powodzie,

W tej chwili duża część kraju płonie, prawda?

Nadciągają tornada.

Mówią, że w ciągu następnych 20 lat

zamierzamy przeznaczyć 20% światowego PKB na katastrofy związane ze zmianami klimatycznymi.

A pośród tego wszystkiego mamy system żywnościowy, który jest coraz bardziej skoncentrowany

zarówno w swojej monokulturze, jak i w swojej własności.

Prognozują 34-procentową stratę w uprawach kukurydzy w Dakocie Północnej.

A mnie martwi fakt,

że nie mamy na stole wszystkich nasion, jakie moglibyśmy mieć.

Mamy do czynienia z koncentracją i rosnącym poczuciem braku bezpieczeństwa żywnościowego.

Mamy więc kilka pomysłów na ten temat, to jest moja społeczność,

Mamy ten projekt odnowy kukurydzy. Ta kukurydza z Bear Island Flint

nad którą pracowaliśmy przez długi czas. To dobra kukurydza.

A sama kukurydza pochodziła z Wyspy Niedźwiedziej, ze środka jeziora Leech.

Tyle dostałem od hodowcy nasion.

Dał mi to i teraz mamy tego całe pola.

Rośnie mniej więcej tej wysokości, ma duże uszy,

nie wymaga nawadniania, odporna na mróz.

A gdy nadchodzi wiatr powodujący przypalenie, kukurydza Monsanto gotowa na roundup przewraca się,

ale nasza kukurydza nadal stoi.

To właśnie tę kukurydzę mamy na myśli.

Ta w środku, piękna, różowa kukurydza, w kolorze magenty.

Po prostu podoba mi się wygląd i smakuje dobrze.

A ta druga, kukurydza Pawnee Eagle.

Mówią, że Pawnee otrzymywali kukurydzę od matki kukurydzy,

mieli tę kukurydzę przez cały czas.

A kiedy mieszkali w Nebrasce, dobrze im się wiodło z kukurydzą

i przyszli inni ludzie, osadnicy przyszli ich zobaczyć.

A gdy przybyli osadnicy, nawiązali dobre stosunki z Pawnee.

Handlowali końmi, naprawiali koła wozów i zajmowali się różnymi rzeczami.

Jednak rząd zmusił Pawnee do opuszczenia kraju i udania się do Oklahomy.

A gdy odeszli, zabrali ze sobą zboże, ale ono nie wyrosło.

Nie urosło.

I tak przez wiele lat opłakiwali stratę zboża,

Było ich coraz mniej, aż w końcu zostało nam około 25 różnych nasion.

A potem pewnego dnia potomkowie osadników z Carney w Nebrasce

Zapytano, czy mogliby pomóc w ponownej uprawie tych odmian kukurydzy.

I zwrócili się z petycją do Pawnee.

Opiekun nasion Pawnee rozmawiał ze starszymi, którzy powiedzieli:

"Pozwolimy im spróbować, bo nie możemy uprawiać naszej kukurydzy."

Wysłali tę kukurydzę z powrotem do Nebraski i tam rosła bujnie.

A ich odmiany rozkwitły.

I tak potomkowie osadników dziś uprawiają kukurydzę dla Pawnee,

a tata powiedział mi, że kukurydza pamięta ziemię, z której pochodzi.

To historia. Kukurydza ma swoją historię, ma swoją historię, a w tym przypadku,

jest to forma odkupienia.

To jest praca, którą wykonujemy w naszej społeczności.

Pracujemy nad przywróceniem naszego krzewu cukrowego,

to pierwsze zbiory w tym sezonie.

To mój najmłodszy syn, wysysający sok z drzewa i zjadający moje zyski.

(Śmiech)

Chociaż nam się to podoba, czujemy się dobrze, gdy jesteśmy na krzaku cukru.

Próbujemy odtworzyć wszystkie stare odmiany.

Ten młody człowiek to dynia Lakota.

A tę dynię dostałem w październiku, a zjadłem ją w maju.

Dlaczego ci to mówię?

Ponieważ jest to żywność idealna pod względem redukcji emisji dwutlenku węgla.

Nie wymagało chłodzenia, mrożenia ani konserwowania.

Po prostu wisiał sobie, był dynią. Pyszny, i to dużo później.

Tak?

I tak --

Ważne jest nie tylko to, że uprawiasz lokalną żywność, ale także to, co uprawiasz.

Ponieważ okazuje się, że wiele z tych starych odmian zawiera więcej aminokwasów,

przeciwutleniaczy, białka i pierwiastków śladowych, niż cokolwiek, co możesz kupić w sklepie.

Nie wiem dlaczego tak jest.

Uważam, że przy tworzeniu żywności przemysłowej,

że mogły przemieścić się 1500 mil od rolnika do stołu,

stworzyli żywność, która dobrze reaguje na pestycydy, jest jednolita,

można je było łatwo zbierać, niezależnie od używanego sprzętu, i łatwo je było transportować.

I myślę, że w jakiś sposób straciły przez to jakąś wartość odżywczą, wiesz.

A więc te nasiona są zagrożone,

ale to właśnie one w naszej teorii są nasionami nie tylko na teraz,

ale są nasionami i nadziejami na przyszłość.

Teraz, gdy zastanawiałem się, o czym dziś z wami porozmawiać,

Przypomniałem sobie, że mój ojciec – zmarł około 15 lat temu –

ale powiedział mi coś, co – jesteście wszyscy całkiem mądrymi ludźmi,

prawdopodobnie jesteś taki jak ja.

Powiedział: „Wiesz, Winona. Jesteś naprawdę mądrą młodą kobietą”.

Powiedział: „Ale skoro nie potrafisz uprawiać kukurydzy, to nie chcę słuchać twojej filozofii”.

Tak właśnie powiedział.

I coś w tym jest, i to jest słuszne.

Wiesz, możemy być mądrzy w naszych głowach,

ale dopóki nie przywrócimy tej relacji, jaką mamy z jedzeniem

że dał nam Stwórca, czegoś nam brakuje, rozumiesz?

Musimy kupować tę żywność lokalnie, musimy to wspierać.

W ten sposób rozwiązuje się problem zmian klimatycznych.

Wybieraj produkty ekologiczne i lokalne, sekwestruj dwutlenek węgla.

Ale dla mnie ważniejsze jest również to, jak możemy to odbudować

ta relacja z naszymi przodkami

i nasi krewni, ci, którzy mają korzenie.

Migwetch. Dziękuję.

(Oklaski)