Konfetti Czasu I złamana Obietnica Wypoczynku

To prawda: mamy więcej czasu na wypoczynek niż pięćdziesiąt lat temu. Ale wypoczynek nigdy nie był mniej relaksujący, głównie dzięki pośredniczącemu wpływowi naszych ekranów. Technologia oszczędza nam czas, ale jednocześnie go zabiera. To zjawisko znane jest jako paradoks autonomii. Wykorzystujemy technologie mobilne, aby uzyskać autonomię w decydowaniu o tym, kiedy i jak długo pracujemy, a jednak, paradoksalnie, pracujemy cały czas. Długie okresy wolnego czasu, którymi kiedyś się cieszyliśmy, są teraz nieustannie przerywane przez nasze smartwatche, telefony, tablety i laptopy.

Ta sytuacja obciąża nasze funkcje poznawcze i fragmentuje nasz czas wolny w sposób, który utrudnia wykorzystanie go na coś, co złagodzi stres lub sprawi, że będziemy szczęśliwi. Naukowcy nazywają to zjawisko konfetti czasu, co oznacza drobne sekundy i minuty stracone na nieproduktywne wykonywanie wielu zadań na raz. Każdy taki element z osobna wydaje się niczym złym. Jednak w sumie całe to konfetti składa się na coś bardziej zgubnego, niż można by się spodziewać.

Każda przerwa sama w sobie jest banalna i trwa zaledwie kilka sekund. Ale łącznie wywołują dwa negatywne skutki. Pierwszy to ogromna ilość czasu, jaką zabierają z godziny. Drugi, bardziej inwazyjny efekt konfetti czasowego to sposób, w jaki rozbija on godzinę wolnego czasu. Najprawdopodobniej te przerwy są rozłożone losowo w ciągu godziny.

Kiedy próbujemy delektować się urodzinową kolacją, powiadomienia o zdjęciach z tropikalnych wakacji naszych znajomych sprawiają, że nasz makaron smakuje mniej apetycznie. Kiedy próbujemy wybrać restaurację na kolejną randkę, niekończący się ocean recenzji i ocen sprawia, że ​​poświęcamy więcej czasu na wybór dań niż na ich delektowanie. Kiedy próbujemy spędzić sensowny czas wolny z przyjaciółmi i rodziną, powiadomienia z pracy wywołują poczucie winy i lęk przed tym, czego nie zrobimy.

Myślenie o pracy podczas próby relaksu wywołuje panikę, ponieważ poczucie braku czasu wynika z tego, jak dobrze czynności układają się w naszym umyśle. Jeśli staramy się być zaangażowanym rodzicem, podczas gdy dzwoni służbowy e-mail, nie możemy oprzeć się wrażeniu, że powinniśmy pracować nad kolejnym terminem, zamiast być z dzieckiem. Ten konflikt sprawia, że ​​czujemy się jak źli rodzice („Dlaczego myślę o pracy, próbując spędzać czas z dzieckiem?”) i źli pracownicy („Czy spędzam za dużo czasu z dziećmi? Czy ten awans dostanie ktoś inny?”).

Potrzeba również czasu, aby odzyskać sprawność poznawczą po oderwaniu myśli od teraźniejszości i skupieniu się na innej, stresującej aktywności. Ludzie w efekcie mniej korzystają z wolnego czasu, a poproszeni o refleksję, szacują, że mieli mniej wolnego czasu niż w rzeczywistości. Właśnie tak inwazyjna jest pułapka czasu technologicznego: konfetti czasowe sprawia, że ​​czujemy się jeszcze bardziej ubodzy w czasie, niż jesteśmy w rzeczywistości.

Kiedy brakuje nam czasu, podejmujemy się małych, łatwych do wykonania zadań, ponieważ pomagają nam one poczuć większą kontrolę nad czasem. Myślimy: No i proszę! Zrobiłem koktajl proteinowy i załatwiłem sprawę. Załatwiam sprawę! W tym przypadku to złudne poczucie kontroli, które nie niweluje przyczyny naszej zapracowania.

Ubóstwo czasu odczuwane jest przez każdego tak samo, ale dostatek czasu wygląda inaczej. Może to oznaczać piętnaście minut więcej gry na gitarze zamiast przeglądania telefonu, dziesięć minut medytacji albo sobotni poranek nauki inwestowania oszczędności zamiast plotkowania o pracy na Slacku. Niezależnie od tego, jak wygląda u Ciebie dostatek czasu, najszczęśliwsi i najbardziej zamożni z nas świadomie gospodarują swoim wolnym czasem. Dążenie do dostatku czasu polega na rozpoznawaniu i pokonywaniu pułapek czasowych w naszym życiu oraz świadomym wygospodarowywaniu szczęśliwszych i bardziej znaczących chwil każdego dnia.

Fragment pochodzi z tego miejsca .