Rétta leiðin Til að bregðast við mistökum

Ég og Eleanor eiginkona mín vorum að heimsækja nokkrar vinkonur á laugardegi þegar níu ára dóttir þeirra, Dana*, kom heim. Hún var nálægt því að tárast og hélt því varla saman.

„Æ, elskan,“ sagði mamma hennar. "Hvað gerðist á sundmótinu?"

Dana er frábær sundkona. Hún æfir stíft, mætir á sundæfingar um sex flesta morgnana og syndi suma eftirmiðdaga líka. Og viðleitni hennar er verðlaunað; hún vinnur oft greinar sínar og skorar stig fyrir sundliðið sitt. Það er ljóst að hún er mjög stolt af þessum sigrum.

Það er ekki þannig fyrir alla viðleitni hennar. Hún á í erfiðleikum með sum efni í skólanum, gerir aukalega heimavinnu í stærðfræði til að halda í við hina krakkana og fær sérstaka aðstoð við lesturinn. En hún vinnur alltaf hörðum höndum.

„Ég var vanhæf,“ sagði hún við okkur. Hún synti keppnina vel, en dúfaði á sekúndubroti áður en ræsisbyssan fór af stað: rangræsing.

Við vorum í anddyri hússins og hún settist á neðsta stigann á stiganum, sundtaskan enn á öxlinni, starði út í geiminn, nánast svipbrigðalaus.

"Elskan," sagði pabbi hennar, "það eru miklu fleiri sundmót á tímabilinu. Þú munt hafa aðra möguleika á að vinna."

Ég sagði við hana: "Sú staðreynd að þú fórst úr blokkinni of snemma þýðir að þú varst á brúninni þinni. Þú ert að reyna að eyða ekki millisekúndu í hik. Það er rétta eðlishvötin. Þú mismetaðir tímasetninguna en það er allt í lagi. Því meira sem þú gerir þetta, því betra muntu ná því."

„Sérhver sundmaður í hverju liði hefur einhvern tíma verið dæmdur úr keppni,“ sagði Eleanor. "Þetta er hluti af íþróttinni."

"Ég er viss um að þjálfarinn þinn mun hjálpa þér að æfa byrjunina þína fyrir næsta fund," sagði mamma hennar, "og þú munt komast að því nákvæmlega hvenær þú átt að springa af blokkinni svo þú eyðir ekki sekúndu en kafar ekki of snemma heldur. Þú munt ná því."

Ekkert sem við sögðum virtist hafa nein áhrif á hana. Ekkert breytti svipbrigðalausu augnaráði hennar. Ekkert hjálpaði.

Svo gekk amma hennar Mimi til.

Við stóðum öll yfir Dana, þegar Mimi færði sig í gegnum okkur og settist við hliðina á henni. Hún lagði handlegginn utan um Dana og sat bara róleg. Að lokum hallaði Dana höfðinu á öxl Mimi. Eftir nokkra stundar þögn kyssti Mimi höfuðið á Dana og sagði: "Ég veit hversu mikið þú vinnur í þessu, elskan. Það er leiðinlegt að verða vanhæfur."

Á þeim tímapunkti fór Dana að gráta. Mimi hélt áfram að sitja þarna, með handlegginn utan um Dana, í nokkrar mínútur, án þess að segja neitt.

Að lokum leit Dana upp á Mimi, þurrkaði tárin og sagði einfaldlega: "Takk Mimi." Og ég hélt að sérhver leiðtogi, hver stjórnandi, hver liðsmaður ætti að sjá þetta.

Við öll nema Mimi misstum af því sem Dana þurfti.

Við reyndum að láta henni líða betur með því að hjálpa henni að sjá kosti þess að mistakast, setja ósigurinn í samhengi, kenna henni að draga lærdóm af því og hvetja hana til að leggja meira á sig og verða betri svo það endurtaki sig ekki.

En hún þurfti ekkert af þessu. Hún vissi það þegar. Og ef hún gerði það ekki myndi hún finna út úr því sjálf. Hluturinn sem hún þurfti, hluturinn sem hún gat ekki gefið sjálfri sér, hluturinn sem Mimi rétti henni út og gaf henni?

Samkennd.

Hún þurfti að finna að hún væri ekki ein, að við elskuðum hana öll og mistök hennar breyttu því ekki, hún þurfti að vita að við skildum hvernig henni leið og við höfðum fullvissu um að hún myndi finna út úr því.

Ég vildi að allir leiðtogar, stjórnendur og liðsmenn sæju það, vegna þess að samúðarfull viðbrögð við mistökum eru ekki aðeins samúðarfull, þau eru líka afkastamikil.

Samkennd miðlar trausti. Og fólk stendur sig best þegar því er treyst.

Þegar ég sit með þér í mistökum þínum eða mistökum án þess að reyna að breyta neinu, þá læt ég þig vita að þú sért í lagi, jafnvel þegar þú stendur þig ekki. Og gegn innsæi, að líða í lagi með sjálfan þig - þegar þér mistekst - lætur þér líða nógu vel til að standa upp og reyna aftur.

Flest okkar sakna þess. Venjulega, þegar fólk mistekst, kennum við því um. Eða kenna þeim. Eða reyndu að láta þeim líða betur. Allt þetta, þversagnakennt, lætur þeim líða verr. Það hvetur einnig til varnar sem sjálfsbjargarviðleitni. (Ef ég er ekki í lagi eftir bilun, þá ætti ég betur að finna út hvernig ég á að ramma þetta inn þannig að það sé ekki bilun mín.)

Fyrirætlanir okkar eru í lagi; við viljum að viðkomandi líði betur, læri, forðist mistökin aftur. Við viljum vernda teymi okkar og stofnanir okkar.

En námið - að forðast mistök í framtíðinni - kemur aðeins þegar þeim líður vel með sjálfan sig eftir að hafa mistekist. Og þessi tilfinning kemur frá samkennd.

Sem betur fer er tjáning samúðar frekar einföld. Þegar einhver hefur gert mistök eða runnið upp á einhvern hátt, hlustaðu bara á hann. Ekki trufla, ekki gefa ráð, ekki segja að það verði allt í lagi. Og ekki vera hræddur við þögnina. Hlustaðu bara.

Og svo, eftir nokkurn tíma, endurspeglaðu það sem þú heyrðir þá segja, hvað þér finnst þeir líða. Það er það.

Ég sagði einfalt, ekki auðvelt. Það er erfitt að hlusta bara og hugsa til baka. Það er erfitt að gefa ekki ráð eða leysa vandamál. Erfitt, en þess virði.

Eftir nokkurn tíma stóð Dana upp af stiganum, við fengum okkur öll að borða og svo fór hún að horfa á sjónvarpið.

Við vorum að tala saman í stofunni þegar hún kom inn til að bjóða góða nótt.

"Hvernig líður þér?" spurði ég hana.

"Jæja, ég býst við." Hún yppti öxlum. „Ég er enn brjáluð“.

Ég sagði henni næstum að hafa ekki áhyggjur, að það væri í lagi, að henni myndi líða betur á morgnana, að það væri alltaf næsta hlaup, að hún hefði mikinn tíma til að æfa.

Næstum.

„Ég skil,“ sagði ég við hana. „Þetta er bömmer“.

*Nöfnum og nokkrum upplýsingum breytt