De Juiste Manier Om Op Mislukking Te Reageren

Mijn vrouw Eleanor en ik waren op een zaterdag op bezoek bij vrienden toen hun negenjarige dochter, Dana*, thuiskwam. Ze was bijna in tranen en kon het nauwelijks bedwingen.

"Oh lieverd," zei haar moeder. "Wat is er gebeurd bij de zwemwedstrijd?"

Dana is een uitstekende zwemster. Ze traint hard en is de meeste ochtenden om zes uur bij de zwemtraining aanwezig, en soms zwemt ze ook 's middags. En haar inspanningen worden beloond; ze wint vaak haar onderdelen en scoort punten voor haar zwemteam. Het is duidelijk dat ze erg trots is op deze overwinningen.

Dat is niet zo bij al haar inspanningen. Ze heeft moeite met sommige vakken op school, maakt extra wiskundehuiswerk om de andere kinderen bij te houden en krijgt speciale hulp bij het lezen. Maar ze werkt altijd hard.

"Ik werd gediskwalificeerd", vertelde ze ons. Ze zwom de race goed, maar dook een fractie van een seconde voordat het startschot klonk: een valse start.

We waren in de hal van het huis en ze ging op de onderste trede van de trap zitten, haar zwemtas nog steeds over haar schouder, starend voor zich uit, bijna uitdrukkingsloos.

"Schat," zei haar vader, "er zijn nog veel meer zwemwedstrijden in het seizoen. Je krijgt nog meer kansen om te winnen."

Ik zei tegen haar: "Dat je het blok te vroeg hebt verlaten, betekent dat je op het randje zat. Je probeert geen milliseconde te verspillen aan aarzeling. Dat is de juiste ingeving. Je hebt de timing verkeerd ingeschat, maar dat is oké. Hoe vaker je dit doet, hoe beter je erin zult worden."

"Elke zwemmer van elk team is wel eens gediskwalificeerd", zei Eleanor. "Dat hoort bij de sport."

"Ik weet zeker dat je coach je zal helpen je starts te oefenen voor de volgende wedstrijd," zei haar moeder, "en je zult precies uitvogelen wanneer je moet springen, zodat je geen seconde verspilt, maar ook niet te vroeg duikt. Je zult het leren."

Niets wat we zeiden leek enige impact op haar te hebben. Niets veranderde haar uitdrukkingsloze blik. Niets hielp.

Toen kwam haar grootmoeder Mimi langs.

We stonden allemaal boven Dana, toen Mimi langs ons heen liep en naast haar ging zitten. Ze sloeg haar arm om Dana heen en bleef daar gewoon stil zitten. Uiteindelijk legde Dana haar hoofd tegen Mimi's schouder. Na een paar momenten van stilte kuste Mimi Dana's hoofd en zei: "Ik weet hoe hard je hier voor werkt, lieverd. Het is triest om gediskwalificeerd te worden."

Op dat moment begon Dana te huilen. Mimi bleef minutenlang zitten, met haar arm om Dana heen, zonder iets te zeggen.

Uiteindelijk keek Dana naar Mimi op, veegde haar tranen weg en zei eenvoudig: "Bedankt Mimi." En ik dacht: elke leider, elke manager, elk teamlid, zou dit moeten zien.

We misten allemaal wat Dana nodig had, behalve Mimi.

We probeerden haar een beter gevoel te geven door haar de voordelen van falen te laten zien, door de nederlaag in context te plaatsen, door haar te leren er lering uit te trekken en door haar te motiveren harder te werken en beter te worden, zodat het niet nog eens zou gebeuren.

Maar dat had ze allemaal niet nodig. Dat wist ze al. En als ze het niet nodig had, zou ze het zelf wel uitzoeken. Wat ze nodig had, wat ze zichzelf niet kon geven, wat Mimi haar aanreikte en gaf?

Empathie.

Ze moest het gevoel hebben dat ze niet alleen was, dat we allemaal van haar hielden en dat haar falen daar niets aan veranderde. Ze moest weten dat we begrepen hoe ze zich voelde en dat we er vertrouwen in hadden dat ze er wel uit zou komen.

Ik wilde dat elke leider, manager en teamlid dit zou inzien, omdat de empathische reactie op falen niet alleen de meest meelevende, maar ook de meest productieve is.

Empathie communiceert vertrouwen. En mensen presteren het beste als ze zich vertrouwd voelen.

Als ik naast je zit in je fout of mislukking zonder te proberen iets te veranderen, laat ik je weten dat het goed met je gaat, zelfs als je niet presteert. En, tegenintuïtief genoeg, geeft een goed gevoel over jezelf – wanneer je faalt – je het gevoel dat je goed genoeg bent om op te staan ​​en het opnieuw te proberen.

De meesten van ons missen dat. Als mensen falen, geven we ze meestal de schuld. Of we onderwijzen ze. Of we proberen ze een beter gevoel te geven. Paradoxaal genoeg voelen ze zich daardoor juist slechter. Het zet ook aan tot zelfverdediging als een vorm van zelfbehoud. (Als ik me na een mislukking niet goed voel, moet ik bedenken hoe ik dit zo kan plaatsen dat het niet mijn mislukking is.)

Onze bedoelingen zijn goed; we willen dat de persoon zich beter voelt, leert en de fout niet opnieuw maakt. We willen onze teams en organisaties beschermen.

Maar het leren – het vermijden van toekomstige mislukkingen – komt pas als ze zich na een mislukking goed voelen over zichzelf. En dat gevoel komt voort uit empathie.

Gelukkig is het uiten van empathie vrij eenvoudig. Als iemand een fout heeft gemaakt of een misstap heeft begaan, luister dan gewoon. Onderbreek hem of haar niet, geef geen advies, zeg niet dat het wel goedkomt. En wees niet bang voor stilte. Luister gewoon.

En dan, na een tijdje, reflecteer je wat je ze hoorde zeggen, wat je voelt dat ze voelen. Dat is alles.

Ik zei simpel, niet makkelijk. Het is moeilijk om alleen maar te luisteren en terug te blikken. Het is moeilijk om géén advies te geven of een probleem op te lossen. Moeilijk, maar de moeite waard.

Na een tijdje kwam Dana de trap op, we aten allemaal en daarna ging ze televisie kijken.

We zaten in de woonkamer te praten toen ze binnenkwam om ons welterusten te wensen.

"Hoe gaat het met je?" vroeg ik haar.

"Oké, denk ik." Ze haalde haar schouders op. "Ik ben er nog steeds niet helemaal gerust op."

Ik had bijna tegen haar gezegd dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, dat het goed zou komen, dat ze zich de volgende ochtend beter zou voelen, dat er altijd nog een volgende wedstrijd was en dat ze nog genoeg tijd had om te oefenen.

Bijna.

"Ik begrijp het," zei ik tegen haar. "Het is jammer."

*Namen en enkele details gewijzigd