Ik vind het beeld van de spanwijdte mooi. Ik denk dat in een cis-heterohuwelijk de man vaak de volle spanwijdte heeft, terwijl het vaak de hoofdkostwinner is die de volle spanwijdte heeft. Een van de vragen die ik mezelf in dit boek blijf stellen, is: als je meer verdient dan je partner, is er dan automatisch sprake van een machtsongelijkheid en de verwachting dat je op de een of andere manier vrijgesteld bent van een bepaalde hoeveelheid huishoudelijke taken, waaronder de opvoeding van kinderen? Toch heb ik, door over dit boek te praten en op tournee te gaan en interviews te doen, van zoveel vrouwen gehoord die meer verdienden dan hun man en nog steeds de primaire verzorgers zijn en nog steeds, ik zou zeggen, asymmetrische offers brengen om voor kinderen te zorgen. Ik denk dat de pandemie veel scheuren in het systeem heeft blootgelegd die voornamelijk door moeders werden gedicht.
TS: Als je zegt "verplaats de naald", stel je dan voor dat de naald echt naar een nieuwe plek beweegt waar beide partners de volledige spanwijdte hebben, als je wilt, om mijn metafoor hier te gebruiken. Hoe ziet dat er voor jou uit? Wat zou daarvoor nodig zijn? Wat voor soort relatie droom je voor jezelf, die je wilt creëren, die dat realiseert?
MS: Ik bedoel, ik denk dat een deel van de reden dat de naald niet beweegt, is omdat het geen naald is die in individuele gezinnen kan worden verplaatst. Er is gewoon niet genoeg structurele ondersteuning en we gaan nu zo snel achteruit in dit land dat het moeilijk is. We bewegen de naald juist de andere kant op. Vrouwen verliezen fundamentele mensenrechten, ze krijgen er zeker geen meer, maar ik bedoel het feit dat er geen echt verlof is, geen ouderschapsverlof in dit land, er is geen echte ondersteuning voor werkende moeders.
Dus als er een wereldwijde pandemie is en scholen en kinderopvang gesloten zijn, zelfs als beide ouders thuis werken, denk ik dat we een soort Venn-diagram hebben met veel maatschappelijke en patriarchale verwachtingen van wat vrouwenwerk inhoudt, en dan stuiten we op een gebrek aan structurele ondersteuning voor vrouwen op de werkvloer. En waar vrouwen leven, in het smalle centrum van dat Venn-diagram, is een heel donkere en drukke plek.
TS: Ik denk dat je een heel belangrijk punt maakt over de sociale structuren, de architectuur van onze maatschappij, en hoe dat ons in deze positie brengt. Je hebt een diepgaande archeologische reis gemaakt en bevindt je nu op een andere plek. Als je nadenkt over het soort relatie, tenminste, dat leek me na het lezen van de memoires, het soort relatie dat je in je leven zou verwelkomen en waarin je opnieuw zou investeren, ben ik benieuwd wat je, in termen van je eigen innerlijke ontwikkeling en psychologisch werk, een nieuw soort bewustzijn heeft gegeven, als je dat zo wilt noemen. Hoe zou je dat omschrijven? Oh, dit is het soort relatie waar ik nu verder op in ga.
MS: Ik woon nu alleen met mijn twee kinderen, en dat betekent dat ik alles doe en dat het geen probleem is, omdat ik weet dat het allemaal mijn werk is. Ik denk dat een van de problemen die ik in mijn huwelijk had, en ik hoor dit van vrienden, zelfs van gelukkig getrouwde vrienden, is dat er wrok kan ontstaan in een relatie als je vindt dat iemand anders meer zou moeten bijdragen en helpen dan zij, en dus kunnen die haarscheurtjes in de loop van de tijd groter worden. En het creëert niet altijd grote scheuren. Het maakt een relatie niet altijd kapot, maar die kleine wrok over wie wat niet doet, kan de boel flink onder druk zetten.
Het is dus niet zo dat mijn last als alleenstaande ouder die alleen in dit huis woont, lichter is, maar het betekent wel dat ik duidelijkere verwachtingen heb en dus geen wrok koester over hoe mijn werk eruitziet. Als ik weer met iemand anders, een andere volwassene, in een huis zou wonen, zou dat er heel anders uit moeten zien dan voorheen, en in zekere zin denk ik dat het idee om daarover te onderhandelen – dat is niet waar ik nu ben.
Het is niet de plek waar ik echt klaar ben om uit te zoeken hoe ik dat moet aanpakken. Omdat ik weet dat ik van nature een mantelzorger ben, is een deel van het luisteren naar mezelf – en dit is een van de ongemakkelijke waarheden – dat als ik nu een andere partner in huis had, het heel moeilijk voor me zou zijn om niet dezelfde patronen te herhalen. Dus een van de veiligheidsmaatregelen die ik in mijn eigen leven heb, is dat ik niet met mijn partner samenwoon. We wonen apart, en daarom loop ik geen risico op wrok, of het opvoeden van een andere volwassene, of ruzie over hoe ik mijn tijd doorbreng of met wie, of wat mijn werkverplichtingen zijn, en wat ik wel of niet accepteer. Dus de mogelijkheid om zelf beslissingen te nemen zonder toestemming van een andere volwassene is op dit moment ongelooflijk krachtig voor me geweest.
TS: Dank je wel. Dank je wel dat je het zo zegt. Nu, dit idee dat ons schrijven de potentie heeft voor zelfontdekking en genezing. Ik wil het daarover hebben, het helende aspect. Ik denk dat mensen soms het idee hebben: "Dus ik ga al dit schrijven, ik ga eruit komen en ik ga iets als afsluiting hebben. Nu heb ik mijn verdriet achter de rug, of ik heb dit deel van mijn leven achter de rug." En ik vraag me af wat je ervan vindt. Want toen ik aan het einde van You Could Make This Place Beautiful kwam, voelde het als een diepe omhelzing, maar niet bepaald iets wat ik als afsluiting zou omschrijven.
MS: Nee, ik sta nogal wantrouwend tegenover genezing als concept. Ik vind het idee ervan geweldig, ik denk dat het werkt bij snijwonden, ik denk van niet – ik ben nog nooit volledig genezen van een diepe innerlijke wond. Mijn vriendin, de dichteres Dana Levin, zegt dat ze liever nadenkt over het concept van uithoudingsvermogen dan over het concept van genezing, en dat vind ik geweldig. Dat voelt, tenminste voor mij persoonlijk, psychologisch meer waar. Het gaat er niet om dat ik iets kan genezen en het kan afsluiten, dat ik het neer kan leggen en er klaar mee ben. Het aspect van uithoudingsvermogen is leren hoe ik het beter kan dragen, dat het wat lichter in mijn handen is, dat het niet zo onhandig is, dat ik vrijer kan bewegen, maar dat ik het nog steeds draag, en ik denk dat ik het idee van een oplossing geweldig vind. Ik vind het idee van afsluiting geweldig, ik vind het idee van genezing geweldig, maar het voelt voor mij niet helemaal waar.
Het voelt alsof er altijd splinters zullen zijn die niet gladgeschuurd worden. Dus het beste wat ik kan doen, is leren ermee te leven, ze te erkennen, erover te praten, erover te schrijven, erbij stil te staan. En dan, door het schrijven, het praten, het denken, de lange wandelingen, het ijs, de muziek en alle geneugten van het leven, de hondenkusjes, kan ik die dingen beter dragen, ze drukken me niet meer zo zwaar.
TS: In dit verband, wat dacht je van het idee om te schrijven met vergeving als doel?
MS: Ik was zo naïef. Ik ben echt aan dit boek begonnen – en ik schrijf al vroeg, tegen de tijd dat ik het uit heb, tegen de tijd dat ik de laatste pagina van dit boek heb geschreven, wil ik vergevingsgezind zijn, en dat heb ik gedaan. Dat was een heel diepe wens van me toen ik aan dit boek begon, en eerlijk gezegd, een eervolle wens. Ik denk dat ik het schrijven van dit boek ben begonnen vanuit nieuwsgierigheid en empathie, en eerlijk gezegd, vanuit een behoefte aan heling – ook al heb ik dat nooit helemaal bereikt. Ik heb niet echt volledige vergeving bereikt, ik denk dat ik acceptatie heb bereikt, en ik denk dat dat anders is.
TS: Wat is het verschil? Want soms denk ik dat acceptatie, misschien is dat goed genoeg en misschien is dat een soort vergeving. Want oké, ze zijn wie ze zijn, ze deden wat ze deden. Ik herinner me rabbijn Rami Shapiro die bij Sounds True een programma over vergeving gaf. Hij zei, Tami, "Je zult mijn definitie niet leuk vinden," toen we het erover hadden om het programma te doen, en ik zei zoiets van: "Probeer het maar bij mij, rabbijn Rami." En hij zei: "Het is gewoon accepteren dat dat dier die vlekken heeft. En als een dier die vlekken heeft, gedraagt dat dier zich zo. En zo gedroegen ze zich." Ik zei zoiets van: "Ik vind je definitie wel leuk." En toen ik You Could Make This Place Beautiful las , dacht ik: ik weet niet of ik het verschil ken tussen acceptatie en vergeving.
MS: Ik heb die definitie nog nooit gehoord, maar ik vind hem wel mooi en volgens die definitie zou ik er wel kunnen zijn. Dus ik neig misschien naar die definitie, omdat ik het gevoel heb dat ik graag de gouden ster van vergeving zou willen ontvangen, ook al heb ik niet het gevoel dat ik die helemaal verdiend heb. Ja. Zo zou ik acceptatie bijna omschrijven, namelijk: "Dit zijn menselijke dingen die in een mensenleven zijn gebeurd en ik kan ze niet veranderen en dat hoeft ook niet, ik kan ze achter me laten."
Voor mij vereist acceptatie in zekere zin geen relatie met de ander. Het is niet iets waar je de ander echt voor nodig hebt, en vergeving voelt voor mij persoonlijk interactiever. Ik kan accepteren wat iemand me heeft aangedaan of gezegd zonder te vergeven, zelfs als hij of zij er geen spijt van heeft. Zelfs als iemand me iets vreselijks heeft aangedaan en er blij mee was en er helemaal geen spijt van heeft. Ik kan diegene dat misschien niet vergeven, omdat hij of zij er geen spijt van lijkt te hebben en geen vergeving lijkt te willen. Het voelt alsof dat altijd een soort open wond zal blijven. Maar ik kan accepteren dat het is gebeurd en verdergaan zonder er elke dag aan te denken.
TS: Ik ga hier een persoonlijke vraag stellen. Ben je nog steeds boos op je ex-man? Ik bedoel, er was sprake van verraad jegens jou en je kinderen, en ik bedoel, het is een complex verhaal, en natuurlijk is het volkomen begrijpelijk, maar ik vraag het me af.
MS: Ik bedoel, niet actief, als dat logisch klinkt. Ik loop niet rond met een gevoel van boosheid. Woede voelt voor mij niet eens heet aan, het voelt als misselijkheid. Woede in mijn lichaam voelt veel aan als angst, het is een vreselijk gevoel en lange tijd voelde ik dat soort zieke, boze gevoel dagelijks, wat ik niet wilde voelen. Nu voel ik dat niet meer. Ik denk dat ik het genoeg heb geaccepteerd dat ik me niet echt boos voel.
Als ik er nu eens over nadenk, stel dat iemand me een lijst zou geven van alles wat er is gebeurd en zou zeggen: "Maar hoe zit het met dit en hoe zit het met dit en hoe zit het met dit?", dan zou ik zeggen: "Ja, dat was echt teleurstellend en frustrerend, en ik wou dat dat niet was gebeurd, en hoe durft deze persoon?" Ben ik dan een mens die zich opwindt? O ja, ik ben Iers. Ja, dat kan ik. Maar nee, ik denk dat ik me veel rustiger voel dan twee, vier, zes jaar geleden.
TS: Een van de, ik denk dat ik het schrijftechnieken zou noemen, ik weet niet helemaal of jij het zo zou noemen. Maar het is ook een techniek voor innerlijk bewustzijn die je in de memoires gebruikte, namelijk om jezelf en de gebeurtenissen die zich afspelen vanuit een soort vogelperspectief te bekijken. Ik wilde daar meer over weten. Dat lijkt me een geweldige manier om een ander perspectief en een andere manier van begrijpen te krijgen.
MS: Ik denk dat het bijna komt doordat – het overkomt me vaak, en niet alleen tijdens pijnlijke momenten, wanneer er zelfs iets heel grappigs gebeurt en ik denk: "O jee, dit is een scène uit een film. Ik zou hier zo hard om lachen als het een scène uit een film was." En het gebeurde me vaak tijdens mijn scheiding, toen er dingen gebeurden die te voor de hand lagen en waarvan ik wist dat ik ze niet kon – als ik een roman zou schrijven, had ik de scène nooit zo kunnen beschrijven zoals die echt gebeurde, omdat niemand zou geloven dat iemand dat echt heeft gezegd of dat die vreemde samenloop of serendipiteit echt heeft plaatsgevonden.
Maar natuurlijk geeft het leven ons voortdurend dit soort momenten, dingen die te perfect zijn om zelfs maar in de literatuur te geloven. En dus denk ik daar vaak over na. Een van de andere impulsen om over mezelf te schrijven als een soort personage in een verzonnen toneelstuk, zoals ik in mijn memoires doe, was mezelf emotioneel een beetje een buffer te geven.
In poëzie hebben we allerlei hulpmiddelen om afstand te houden die we kunnen gebruiken als het materiaal te heet en persoonlijk aanvoelt. Dus als ik een gedicht schrijf en het materiaal te heet en persoonlijk aanvoelt, kan ik formeel ovenwanten aantrekken door het van de eerste persoon naar de derde persoon te verplaatsen. Van de tegenwoordige tijd naar de verleden tijd verplaatsen, dat soort dingen heeft een soort emotioneel afkoelend effect, denk ik.
Of zelfs het gebruik van een overgeleverde vorm, zoals een sestina of een sonnet, formaliseert de ervaring automatisch op een manier die haar afkoelt en het minder doet voelen alsof je een emotionele ervaring aan een ander overdraagt. Dus toen ik aan de memoires begon, dacht ik: "Ik moet vakmanschap en vorm kunnen gebruiken om een deel van dit materiaal op afstand van mezelf te houden, gewoon voor mijn eigen comfort om dit kwetsbare materiaal met anderen te delen."
Dus het toneelstuk en het schrijven in de derde persoon over mijzelf als personage en het bedenken van dergelijke dingen waren een soort hulpmiddel om mezelf meer op mijn gemak te voelen bij de mate van openheid die ik in dit boek moest geven.
TS: Maggie, ik ga je een persoonlijke vraag stellen die van mij vereist dat ik persoonlijk ben. Het is een beetje een biecht.
MS: Afgesproken.
TS: Oké. Ik zie mezelf niet als schrijver, wat betekent dat ik niet veel tijd aan schrijven besteed, en toch voel ik dat er iets in mij zit dat ik wil delen door te schrijven. Een van de obstakels, en ik denk dat dit heel goed een obstakel zou kunnen zijn voor mensen binnen het Sounds True-publiek, en ook voor het Insights at the Edge -publiek, is dat mijn eerste inzet is om van dienst te zijn. Dat is echt wat ik wil doen met mijn tijd en energie in mijn leven, en ik zeg dat niet om mezelf te stigmatiseren – het geldt gewoon voor mij als persoon.
Als ik ga schrijven, wil ik ervoor zorgen dat wat ik schrijf, vooral als het voor een publicatie is, mensen ten goede komt. Ze hoeven niet al mijn persoonlijke verhalen, al mijn avonturen en de grappige dingen die me zijn overkomen te kennen. Ik wil dat het een medicijn is voor mensen, en ik weet niet hoe ik dat moet doen, hoe ik het medicijn moet vinden, wat echt nuttig en opbeurend zal zijn voor anderen in mijn persoonlijke ervaring. En ik vraag me af of u mij daarbij kunt helpen?
MS: Het korte antwoord is dat ik denk dat we meestal niet weten wat ons medicijn voor anderen is. Ik schreef op een gegeven moment in mijn memoires dat ik van dit boek een hulpmiddel wilde maken dat mensen konden gebruiken. Ik wilde dat het nuttig was, dat is die dienstverlenende impuls. Ik denk dat mijn impuls, over het algemeen, een zorgzame impuls is. Dus hoe kan ik u van dienst zijn, lezer? Hoe kan ik u iets geven dat u kunt gebruiken en dat uw leven beter maakt? Wat kan ik u bieden dat niet alleen mijn eigen leven is? Later in het schrijfproces realiseerde ik me dat ervaring op zich al leerzaam is, dat we niet per se weten wat voor goeds onze woorden kunnen doen, zelfs als we het alleen maar over onze eigen capriolen hebben. Ik zou eigenlijk graag over uw capriolen horen, want wat is het medicijn dat uw capriolen iemand anders kunnen bieden? Zoals lachen, of een moment van verbondenheid waarbij ze zich een moment herinneren waarop ze met hun moeder, neef, dochter of beste vriend(in) X, Y of Z deden.
Een van de meest tegenintuïtieve aspecten van schrijven en het delen, denk ik, van ons leven met anderen via het geschreven woord, is dat je zou denken dat iets heel algemeens en universeels de meeste mensen zou aanspreken. Toch? Net als het schrijven van een gedicht over liefde met een hoofdletter L, zou dat zeker een breder publiek bereiken dan een gedicht over het uitlaten van mijn hond in een specifieke straat op een heel specifieke dag, en toch werkt het niet zo.
Eigenlijk hechten wij als lezers ons het meest aan de dingen die voor ons als lezers de meeste haakjes hebben, de dingen die het meest specifiek zijn, en die alleen die ene persoon op die ene dag kunnen overkomen. Ik heb geen idee waarom dat zo is, behalve dat ik denk dat we boeken gebruiken als lenzen waardoor we ons eigen leven begrijpen. En zelfs als we door de heel specifieke lens van iemand anders kijken, zien we onszelf.
TS: Een laatste vraag voor jou, Maggie. Tegen het einde van You Could Make This Place Beautiful schrijf je: "Ik grapte dat een betere titel 'Aantekeningen van een schipbreuk' of 'Anekdotes van een luchtschip in vlammen' zou kunnen zijn." En dan vervolg je: "Nu zie ik de titel als een oproep tot actie, een belofte die ik niet alleen aan dit boek en aan jou, maar ook aan mezelf heb gedaan, een belofte die ik van plan ben na te komen." Waar ik meer over wil weten, is: wat doe jij en wat kunnen wij doen om dit leven mooier te maken?
MS: Ten eerste, doe geen kwaad. Ik bedoel, ik denk dat ik me zo goed mogelijk in de wereld begeef door liefde in mijn daden op de eerste plaats te zetten. En dat betekent op papier en met mijn kinderen en met mijn studenten en met de leden van mijn familie en gemeenschap die ik niet begrijp of waar ik het niet mee eens ben en waar ik het niet mee eens ben. Ik bedoel, ik denk dat dat een van de moeilijkste taken is die we allemaal op dit moment moeten doen, is niet opgesloten zitten en in een soort bubbel leven met mensen die het met ons eens zijn. Maar hoe bereiken we mensen die het niet met ons eens zijn en voeren we moeilijke gesprekken? Dus ik vind het geweldig dat je je vooral richt op dienstbaarheid en hoe je nuttig kunt zijn in de wereld. Ik denk dat ik het meest nuttig ben in de wereld als schrijver en waarschijnlijk als ouder, dat zijn de twee banen die ik het meest serieus neem. Dat zijn de twee banen waarvan ik denk dat ze voor mij persoonlijk het meest op het spel staan.
Dus hoe kan ik met mijn woorden en de manier waarop ik mijn kinderen opvoed, meer liefde en licht in de wereld brengen en verbinding en communicatie aanmoedigen? Ik denk dat we daar elke dag over nadenken en onze intentie focussen. Hoe ga ik de helpende hand reiken in plaats van in een isolement te blijven? Hoe ga ik met liefde leidinggeven, zelfs als het een moeilijke dag is, zelfs als ik te maken heb met mensen met wie ik het niet eens ben? Of zelfs als ik moet communiceren met iemand tegen wie ik nog wat bitterheid voel, hoe kan ik dan zo goed mogelijk liefdadig zijn? Ik denk dat we dat allemaal in ons hebben, zelfs als het moeilijk is, zelfs als het ongemakkelijk is, zelfs als het een splinter is die niet helemaal weggeschuurd wil worden.
TS: Maggie Smith, je hebt mijn leven en dat van onze luisteraars bij Insights at the Edge zeker mooier gemaakt, en ik denk dat je ons hebt geholpen om dieper in onszelf onze eigen integriteit als mens te vinden. Dus heel erg bedankt, voor mij is dat een vorm van schoonheid. Dankjewel.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
1 PAST RESPONSES